به گزارش هنرآنلاین؛ از امسال او به عنوان مدیر فستیوال فیلم لوکارنو انتخاب شده؛ فستیوالی که طی چهل سال حدود صد فیلم از سینمای ایران به نمایش گذاشته و یکی از اصلی‌ترین نقش‌ها را در شناسایی و تقدیر از سینمای ایران به عهده داشته، اما در سال‌های اخیر به سینمای ایران بی‌توجه شده است.

کارلو شاتریان در گفت‌وگویی اختصاصی با بی.بی.سی از دیدگاه‌هایش، چگونگی انتخاب فیلم‌ها و عدم توجه این فستیوال به سینمای ایران گفته است:

*زمانی‌که از تغییر مدیر هنری یک فستیوال حرف می‌زنیم، معمولاً لزوم انجام تغییر در یک فستیوال به ذهن می‌رسد. با توجه به اینکه شما قبلا یکی از برنامه‌گذارهای این فستیوال هم بودید، چقدر تغییر و تحول در فستیوال امسال داشتید؟

چند روزی از فستیوال گذشته و فکر می‌کنم مهمترین مسئله برای من این است که فستیوال ادامه دارد. نمی‌خواستم تغییر زیادی در فستیوال بدهم. مدیران قبلی ساختار خوبی را برای آن طراحی کرده‌اند و نیاز به تغییر چندانی ندارد. در واقع تغییری در بخش‌های آن نداده‌ام. اما به هر حال فیلم‌های هر فستیوال توسط مدیر هنری آن انتخاب می‌شود و هر مدیری هم بنا بر سلیقه و نوع نگاه خود به سینما فیلم‌ها را انتخاب می‌کند.

از این جهت البته می‌توان تغییراتی را در نوع فیلم‌های انتخابی دید. من تلاش کردم که به سنت چگونگی برگزاری فستیوال پایبند باشم. این سنت تلاش لوکارنو برای دیدن چیزهایی است که در سینما تازه هستند. در عین حال این سنت اینگونه بوده که همه مدیران جدید برگشته‌اند و نگاه کرده‌اند تا ببینند مدیران قبلی چه کرده‌اند تا راه را ادامه دهند.

*از سلیقه مدیر فستیوال و نقش آن در انتخاب فیلم‌ها گفتید. سلیقه شما متمایل به چه نوع فیلم‌هایی است و چه اهدافی در انتخاب فیلم‌ها دارید، به ویژه در بخش مسابقه؟

همان طور که می‌دانید فیلم‌های بسیار زیادی برای شرکت در فستیوال ارائه می‌شوند. شاید پیدا کردن یک نوع فیلم کار سختی باشد، اما من خواستم که هر نوع فیلمی این بخت را داشته باشد که انتخاب شود- اگر فیلم اصیلی باشد. پس چیزی که من در فیلم‌ها جستجو می‌کنم ژانر یا موضوع آن نیست، بلکه این نکته است که فیلم از جهتی بی‌همتاست و نمی‌توان فیلم دیگری را جایگزین آن کرد. این چیزی است که به دنبالش هستم.

از طرفی سعی می‌کنم که سینماگران تثبیت شده در بخش مسابقه حضور داشته باشند. این برای من مهم بود که سینماگران تثبیت شده‌ای چون کلر سیمون را در کنار استعدادهای جوان داشته باشم.

*به نکته مهمی اشاره کردید که همواره در فستیوال‌ها مسئله‌ساز است و به ویژه در لوکارنو؛ این که باید نام‌های بزرگ را دعوت کرد یا به دنبال فیلم‌های مستقل و چهره‌های تازه بود؟

فکر می‌کنم باید به یک تعادل رسید. نام‌های بزرگ و ستارگان سینما مهم هستند. آنها بخش مهمی از دنیای سینما هستند. از طرف دیگر حضور آنها در لوکارنو به ما این امکان را می‌دهد که به حرکت فستیوال ادامه بدهیم و از طرفی به تاریخ سینما هم بپردازیم. برای من خیلی مهم بود که فی داناوی، ژاکلین بیسه و آنا کارینا را در فستیوال امسال داشته باشیم. به این دلیل که آنها نمایندگان سینما هستند و حضور آنها در پیاتزا گرانده خیلی خوشحال کننده است و آنها اینجا هستند تا با مخاطبان خود دیدار کنند. *فستیوال لوکارنو یکی از بزرگ‌ترین محل‌های عرصه سینمای ایران به جهان بود، تا آنجا که حدود صد فیلم از سینمای ایران در این فستیوال به نمایش درآمده، اما ناگهان از سال ۲۰۰۹ تا به امروز حتی یک فیلم بلند هم از سینمای ایران برای هیچ بخشی انتخاب نشده است. چه اتفاقی افتاده؟

نمی‌دانم، اما من سعی کردم که چشم‌هایش را به روی سینمای ایران کاملا باز نگه دارم. تلاشم این بود که به فیلم‌های ایرانی نگاه ویژه‌ای داشته باشم. اما همان‌طور که می‌دانید تعداد فیلم‌های ایرانی در فستیوال‌های مختلف نسبت به ده سال قبل کاهش قابل توجهی داشته است.

من خیلی دقیق به فیلم‌های ایرانی نگاه کردم اما پیشنهاد قوی‌ای از سینمای ایران ندیدم. اما امیدوارم جوانان تازه‌کار و سینماگران تثبیت شده پیشنهادهای بهتری برای سال بعد داشته باشند. اصلا اینطور نیست که من نخواهم فیلمی از ایران را در فستیوال بپذیرم.

به طور کلی درباره سینمای ایران چه دیدگاهی دارید؟

یکی از فیلم‌هایی که خیلی مرا تحت تاثیر قرار داد، فیلم اصغر فرهادی، "جدایی نادر از سیمین" بود. بهترین فیلم آن سال بود. فیلم تازه فرهادی را نمی‌دانم می‌شود فیلم ایرانی خواند یا نه، چون به هر حال در فرانسه فیلمبرداری شده، اما شیوه کار او بخاطر جایی که در آن کار می‌کرد یا شاید بازیگران فیلم، به نظرم به اندازه فیلم قبلی قدرتمند نبود.

فکر می‌کنم سینمای ایران استعدادهای بزرگی دارد اما شاید در طول این چند سال اخیر برای ساخت فیلم‌شان مشکل داشتند یا نیازی به یک دوره استراحت دارند، اما به هر حال من در ایران زندگی نمی‌کنم و دلیل واقعی‌اش را نمی‌دانم. در حقیقت باید بگویم دوران طلایی سینمایی ایران نه تنها در لوکارنو بلکه در فستیوال‌های دیگر هم افت کرده است.

انتهای پیام/