به گزارش سرویس بین‌الملل هنرآنلاین، آندره ژید در روز ۲۲ ماه نوامبر سال ۱۸۶۹ میلادی، در پاریس به دنیا آمد و در روز ۱۹ ماه فوریه سال ۱۹۵۱ میلادی در همان جا درگذشت.

پدر آندره از مردم نُرماندی و مادرش از اهل جنوب فرانسه بود. پدر و مادر ژید از لحاظ اخلاق و سجایا و روحیات با هم اختلاف داشتند و چون پدر ژید به واسطه گرفتاری نمی‌توانست به تربیت فرزند خود بپردازد، لذا پرورش وی به عهده مادرش که زنی سخت‌گیر بود قرار گرفت.

آندره ژید که نوشته‌هایش تأثیر شگفت‌آوری بر نسل جوان در سال‌های پس از جنگ جهانی داشت، در سال ۱۸۶۹ میلادی در پاریس به دنیا آمد. خانواده او سخت پایبند به سنت‌های مذهب پروتستان بود و این موضوع تأثیر زیادی بر شکل‌گیری شخصیت او در نوجوانی و جوانی گذاشت. بروز بیماری در کودکی مانع از تحصیلات منظم او شد، اما علم‌دوستی و فضای فرهنگی خانواده توانست این خلأ را جبران کند.

آغاز فعالیت‌های ادبی

آندره ژید در 22 سالگی فعالیت ادبی خود را آغاز کرد. دوستی با استفان مالارمه باعث روی آوردن به مکتب نمادگرایی و پدید آوردن آثاری مثل "یادداشت‌های روزانه آندره والتر"، "شعرهای آندره والتر"، "رساله نرگس" و "سفر اورین" شد. اما پس از مدتی از این مکتب روی گرداند و به تجزیه و تحلیل و تامل در پیچیدگی‌های زندگی درونی انسان پرداخت.

آندره ژید در سال ۱۸۹۳ میلادی خود را از قیود خشک تقدس رها ساخته به تونس و آفریقا رفت و در مدت دو سالی که در آنجا بود جز مدت یک بیماری که سل گرفت و مجبور شد در بیسکرا بماند، به خوشگذرانی مشغول بود. ژید در کشمکش هوی و هوس و زندگی آرام مدتی اسیر و با طبیعت خود در مجادله بود تا آن که سرانجام به پاریس بازگشت و به سال ۱۸۹۷ میلادی کتاب "مائده‌های زمینی" را در مراجعت از سفر آفریقا به رشته تحریر درآورد.

در این موقع ژید دوباره از زندگی در پاریس دلگیر شد و به مسافرت پرداخت و این‌بار رخت به سوی الجزیره کشید و پس از آنکه خبر فوت مادرش به وی رسید بار دیگر به فرانسه برگشت و با تجدید عوالم عشق و شیفتگی دوران جوانی با دختر عموی خود مادلین ازدواج کرد. وی کتاب "رذل" را پس از مسافرت و گردش در الجزایر به قلم آورد، و آن داستان کسی است که برای ابراز شخصیت خود از سنن و مقررات رهایی پیدا کرده و برای اجرای افکار و آرزوهای خود تلاش و کوشش می‌کند. ژید که از زندگی آرام و انزوا بیزار بود و می‌خواست حیات خود را در دیدن آثار و مناظر جدید و سیاحت و مطالعه بگذارند در زمانی‌که 54 سال از عمرش می‌‌گذشت یعنی به سال ۱۹۲۳ میلادی به مسافرت پرداخت و سفری به کنگو کرد و پس از یک سال اقامت در آنجا به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۶ میلادی سفری به کشور شوروی کرد و پس از گشت‌وگذار و مطالعه در آن محیط به فرانسه مراجعت نمود. آندره ژید پس از فراغت از تحصیلات مقدماتی به مطالعه آثار نویسندگان و شعراء پرداخته بود. و کتب زیادی را بررسی کرده بود و با نویسندگان بزرگی مانند موریس مترلینگ، رنیه، مالارمه و پیرلوئیس آشنایی داشت.

ژید که از بیست سالگی شروع به نویسندگی کرده بود، اگر چه آثار اولیه‌اش چندان مورد توجه قرار نگرفت ولی در عین حال مخالفین و موافقینی پیدا کرد و وقتی که اندک شهرتی بهم زد و انجمن ادبی لندن در شعبه ادبیات، کرسی آناتول فرانس را به آندره ژید واگذار کرد این کار توجه زایدالوصف خوانندگان و علاقه‌مندان به آثار ادبی را به سوی ژید و آثار وی معطوف ساخت.

آندره ژید علاوه بر نشر آثار ادبی از داستان و بیوگرافی و نمایشنامه به همراهی دوستان و آشنایان خود به تأسیس مجله "جدید فرانسه" همت گماشت که مدت 33 سال از ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۱ میلادی دوام داشت و این مجله ادبی خدمت بسیار بزرگی به ادبیات جهان و خاصه ادبیات فرانسه نموده است که نسل کنونی آشنایی و ارتباط خود را با آثار و شاهکارهای هنرمندان و نویسندگان معاصر اروپایی و امریکایی مرهون آن می‌باشد.

آندره ژید در سال ۱۹۴۷ میلادی موفق به دریافت جایزه ادبی شد و چهار سال بعد از آن در سال ۱۹۵۱میلادی به دلیل ابتلا به ذات‌اریه درگذشت.

مجموعه آثار

آثار نوشته شده توسط آندره ژید که همه‌شان در لیست کتاب‌های ممنوعه کلیسای کاتولیک هستند عبارتند از: "اگر دانه نمیرد"، "در تنگ"، "اودیپ"، "داستایوسکی"، "آهنگ روستائی"، "زیر زمین‌های واتیکان"، "مسافرت به کنگو"، "کوریدون"، "سکه سازان قلب"، "تزه"، "مکتب زنان"، "ایزابل"، "ربرت ژنویو"، "اخلاق"، "مذاکرات خیالی"، "تربیت زنان"، "دفتر سپید و سیاه"، "باتلاق‌ها"، "بهانه‌ها"، "بهانه‌های تازه"، "اکنون با تو"، "پرومته تزه"، "بازگشت از شوروی"، "بازگشت کودک ولگرد"، "مائده‌های زمینی"، "خاطراتی از اسکارواید"، "دفترهای یاداشت آندره والتر"، "مائده‌های تازه"، " آمنتاس"، "ضد اخلاق" و "مسافرت اورین"

چند گزین‌گویه معروف آندره ژید

عشق: بهتر است که از تو متنفر شوند به خاطر آن چه که هستی، تا آن که دوستت داشته باشند به خاطر آن چه که نیستی.

خودشناسی: هرکس باید راه زندگی خود را پیدا کند و از راه زندگی خودش برود، نه از راه زندگی دیگری.

زندگی: به نظر من، ما روزی خواهیم مرد که نخواهیم و نتوانیم از زیبائی لذت ببریم و درصدد نباشیم که آن را دوست بداریم.

زیبایی: انسان به وسیله برآوردن تمایلات خود نمی‌تواند به لذت و شادکامی برسد بلکه در صورتی می‌تواند به آن سرچشمه راه یابد که پا بر سر این تمایلات بگذارد.

تواضع: بکوش تا عظمت در نگاه تو باشد،نه در آنچه مینگری.

انتهای پیام/