به گزارش هنرآنلاین، دنیس هاپر بازیگر را همه میشناسند و نیاز به معرفی ندارد اما کمتر کسی با دنیس هاپر عکاس آشنا است. در حالیکه او از سالهای جوانی همیشه دوربین به گردن داشت با این حال کمتر کسی عکسهای او را دیده، به همین روی نمایشگاهی در برلین عکسهای این هنرمند را که حکایت از زبردستی او در عکاسی دارد به نمایش گذاشته است.
تمام عکسهای "دنیس هاپر" به دهه۱۹۶۰ میلادی برمیگردند و حال و هوای آمریکای آن سالهای پُر شر و شور را بازتاب میدهند. در اوایل این دهه بود که او برای سالگرد تولدش یک دوربین نیکون هدیه گرفت و با پیگیری شروع کرد به عکس گرفتن از اطراف و اطرافیان خود. هاپر دوربین عکاسی را همیشه به گردن داشت و بخاطر آشنایی با محیطهای هنری، به بسیاری از چهرههای فرهنگی و هنری دسترس داشت که بعدها از نامهای برجسته این دوران شدند، از "اندی وارهول" تا "نیکی دو سنفال" و... و شاید همین که آنها میدانستند هاپر عکاسی حرفهای نیست، خود مزیتی بود که راه هاپر را باز میکرد.
هاپر در کلاسهای "آکادمی هنرپیشگی" معروف نیویورک نزد "لی استراسبورگ" درس بازیگری دیده بود. در کنار "جیمز دین" در فیلمهای "غول" و "شورش بیدلیل" نقش ایفا کرده بود، اما شکوفایی او در سینما چند سال دیرتر بود. او با گروههای فعال در جنبش مدنی دهه۱۹۶۰میلادی تماس داشت. عکسهای او از زندگی اقلیتها و سیاهپوستان یا سیمای "مارتین لوتر کینگ"، برجستهترین سخنگوی این جنبش، گواهی بر این پیوند است. به نوشته دویچهووله، زمانیکه هاپر به سینما روی آورد همه او را نماد نسلی یاغی میدانستند که میرود تا سینمای آمریکا را با ایدههای تازه و انقلابی متحول کند. فیلم "ایزی رایدر" او که در سال ۱۹۶۷میلادی به روی پرده آمد، در شکل و محتوا اثری تازه و بدیع بود که امیدهای فراوانی برانگیخت. جوانهای سرکش و ناراضی سالهای شورش و طغیان، بارها و بارها به تماشای این فیلم نشستند، تا از دو موتورسوار بیباک آن، "دنیس هاپر" و "پیتر فاندا" بیاموزند که به مقررات و هنجارهای کهنه بیاعتنا باشند، راه خود را بروند و شعار بدهند: "جنگ نکن، عشق بورز!" فیلم "ایزی رایدر" اوج درخشش و تنها موفقیت بزرگ "دنیس هاپر"، در مقام فیلمساز باقی ماند. فیلم بعدی او به نام "آخرین فیلم" تمام امیدها را به یأس بدل کرد. فیلم در فستیوال ونیز سال۱۹۷۱میلادی جایزه منتقدان را برنده شد، که شاید بخاطر نام و مقام فیلم "ایزی رایدر" به هاپر داده شد. فیلم در آمریکا بیش از چند روز روی پرده سینما دوام نیاورد. این شکست برای فیلمساز چنان سنگین بود که سقوط او را به دنبال آورد. او و آثارش در دنیای هیپیگری، که همه گمان میکردند تنها به روی پرده تعلق دارد، گم شدند. استعداد درخشان هاپر در الکل و مواد مخدر ذوب شد. او در سال۲۰۰۰ میلادی در گفتوگویی با "دی تسایت" میگوید: زندگی من تمام شد رفت. از من دوازده سال خبری نبود. به کلی غیب شده و فرو رفته بودم توی دریایی از مواد.
اینکه از چنین زندگی ناآرام و آشفتهای، مجموعهای از عکسهای گرانبها باقی میماند، معجزه است. به همت یک دوست بود که انبوه عکسهایی که هاپر گرفته بود، از لای ریخت و پاش یک زندگی شلوغ و درهم برهم، جمعآوری شد و در بستههایی محفوظ ماند. سالها بعد که دنیس هاپر، با رهایی از الکل و مواد مخدر، زندگی به قاعدهای در پیش گرفت، فرصت یافت به سراغ عکسها برود. اما عکسها از سال ۱۹۶۹میلادی در هیچ نمایشگاه یا کتاب ویژهای دیده نشدند. تنها پس از مرگ هاپر در سال۲۰۱۰میلادی بود که بازماندگان او به سراغ بستههایی رفتند که در آنها صدها عکس گرانبها پنهان مانده بود. عکسهایی که به نمایش درآمدهاند سند دورانی پُر تب و تاب هستند، که هاپر در مرکز آن قرار داشت. روی آنها چه بسا میتوان خط و نشان دستان مردی را دید که مدام در حرکت بود و آرام و قرار نداشت. حتی در پرترههای ثابت او حسی دینامیک و حرکتی درونی دیده میشود. گفتنی است، نمایشگاه عکسهای "دنیس هاپر" بعنوان "عکسهای گمشده" تا روز ماه۱۷دسامبر سالجاری در خانه مارتین گروپیوس در شهر برلین ادامه دارد.