شایا شهوق؛ پسر چنگیز شهوق با اعلام این خبر در گفت وگو با هنرآنلاین گفت: این نقش برجسته آبستره که با فایبرگلاس و رزین خلق شده است از مجموعه آثاری است که پدرم در دهه 70 میلادی خلق کرده است و این اثر از مجموعه پری راد پی به موزه جورج پمپیدو راه پیدا کرده است.

وی افزود: علاقه شهوق به کار با پلکسی گلاس و پلی استر منجر به ساخت مجسمه‌هایی شد که مثل کار دیگران نبود. او از مواد مختلف مانند سیم، پشم‌شیشه، لعاب و رنگ برای خلق آثارش بهره گرفت و در تمام این آثار به دنبال خلق وضعیتی بود تا مسائل ذهن را در حالت‌هایی تجسمی نشان دهد.

به گفته شهوق؛ از 23 اکتبر نمایشگاهی از هنر مدرن با عنوان چندگانه در موزه جورج پمپیدو برپا شده است. آثاری که در این نمایشگاه به نمایش درآمده‌اند در فاصله سال های 1905 تا 1970 خلق شده‌اند و در این نمایشگاه بیش از 1000 اثر از 47 کشور به نمایش درآمده است و نمایشگاه نیز تا ژانویه ادامه خواهد داشت.

به گفته شهوق در این نمایشگاه آثاری از ماتیس، موندریان، فوجی‌تا، فریدا کالو، پیکاسو و... به نمایش درآمده است. آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه با استقبال خوبی روبرو شده است.

همچنین چندی پیش نیز یکی دیگر از نقاشی های نقش برجسته چنگیز شهوق که با این تکنیک خلق شده است، همزمان با نمایشگاه 60 سالگی هنرستان هنرهای زیبا در موزه هنرهای معاصر تهران به نمایش درآمد.

چنگیز شَهْوَق متولد ۱۳۱۲ در باکو و درگذشتهٔ ۲۱ شهریور ۱۳۷۵ درتهران، نقاش و مجسمه‌ساز معاصر است که از پیشگامان هنر نوگرای ایران محسوب می‌شود. او یکی از پایه‌گذران نخستین بینال تهران است و در سال 1368 نشان عالی هنری که معادل دکترا بود را دریافت کرد.

او در هنرستان به آموزش سفال و سرامیک و مجسمه‌های گلی پرداخت و آثار این دوره کاریش را نیز به نمایش گذاشت. دههٔ ۱۳۴۰ اوج کار شهوق بود. حضور در دانشکدهٔ تربیت معلم مسئولیت ادارهٔ چند نگارخانه و معلمی از دورهٔ ابتدایی تا دبیرستان، به اضافهٔ طراحی روی جلد، مجسمه‌سازی و نقاشی از فعالیت‌های او در این دوره بودند. در ۱۳۳۱ وارد هنرستان نقاشی شد. نخستین نمایش آثار او در دی و بهمن ۱۳۳۶ در گالری استتیک (میدان فردوسی) به همراه نمایش آثار دوستش کورش سلحشور نظر هنرمندان نوگرا و علاقه‌مندان به هنر محض را جلب کرد.

او از سال 1337به طور جدی رو به مجسمه‌سازی آورد. مجسمه‌های او باور رایج از مجسمه را پس می‌زد. یک نوع ترکیب تصویر (کمپوزیسیون) ایجاد می‌کرد و معنا را به نفع عنصر خلاقیت، از تصور بیننده می‌گرفت. او که در اواخر دهه‌ ۱۳۳۰ کارمند اداره هنرهای زیبای وزارت فرهنگ و هنر بود در برپایی دومین نمایشگاه پیکرتراشی (به همت هنرهای زیبا) سهم زیادی داشت. بی‌ینال چهارم، اوج آثار او را نمایش می‌داد. حضور دو داور ایتالیایی، دکتر پالما بوکارلی رئیس موزهٔ هنر مدرن رم و پرفسور جولیا کارلو آرگان استاد تاریخ هنر دانشگاه رم در بی‌ینال منجر به برنده شدن بورسیه به مدت سه ماه سفر به ایتالیا برای شهوق شد.

علی‌رغم استفاده ازنقش‌مایه‌های سنتی- فلزی ایران، انتزاع از مهمترین وجوه کار او بود. شهوق یک دوره به کار نقاشی برجسته روی آورد و بافت و مواد گوناگون را در کنار رنگ بر بوم نهاد. او در حقیقت یک نقاش شیمیست بود. این نوع مطالعات باعث شد دیگر رنگ را آماده خریداری نکند و خود بسازد. مجسمه‌های او از طرح‌هایی الگو می‌گرفت که بر کاغذ رسم می‌شد، به همین علت در آثار او پیوسته یک نوع هندسه و مقیاس‌های ریاضی در دل انتزاع هویداست.

او به همراه مارکو گریگوریان و پرویز تناولی نمایشگاه دوسالانه‌های ایران را راه‌اندازی کرد وهنرمندان بسیاری از این نمایشگاه‌ها به جامعه هنری معرفی شدند.

همچنین چنگیز شهوق از جمله افراد فعال در جریان برگزاری اولین نمایشگاه مجسمه‌سازی پس از انقلاب، در موزه هنرهای معاصر ایران بود. او همچنین درپروژه ساخت و نصب مجسمه در پارک ملت نقش انکار ناپذیری داشت.

انتهای پیام/320/الف