سرویس استان های هنرآنلاین: انجمن فیلم کوتاه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس در ادامه برنامه نمایش هفتگی فیلم های بلند داستانی، کوتاه و مستند مطرح ایران و جهان ، چهارشنبه ٢٨ مهر فیلم مطرح " دیپان " ساخته ژاک اودیار برنده نخل طلای جشنواره کن ٢٠١٥ را نمایش می دهد و بعد از نمایش فیلم جلسه نقد و بررسی برگزار می شود.

این برنامه چهارشنبه ٢٨ مهر، ساعت ١٨ در اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس تالار حافظ و سینما غزل برگزار می شود و ورود برای علاقمندان آزاد است.

دیپان درباره یک جنگجوی سابق ببرهای تامیل است که برای پیدا کردن زندگی جدیدی به فرانسه می‌آید. این فیلم دارای همان خشونت مختص دیگر آثار این کارگردان است ، به خصوص در دقایق پایانی، اما در عین حال "دیپان" را می‌توان نسخه ملایم شده اودیار توصیف کرد. در واقع، بخش اعظمی از زمان فیلم روندی کاملاً یکنواخت دارد و هیچ اتفاق خاصی در آن روی نمی‌دهد.

فیلم با سکانس کوتاهی در سریلانکا شروع می‌شود: جنگ داخلی تمام شده، ببرهای آزادی‌خواه اجساد رفقای کشته شده خود را می‌سوزانند و لباس‌های نظامی خود را با لباس معمولی عوض می‌کنند و سعی می‌کنند خود را در میان مردم عادی جای دهند. در کمپ پناهنده ها، زن جوانی دنبال کودکان بی سرپرست می‌گردد؛ نه برای هدف وحشتناکی مانند قاچاق یا بردگی، بلکه برای تشکیل یک خانواده جعلی و کمک به جنگجوی مذکور و عبور از منطقه جنگی و رفتن به اروپا. این سه که کاملاً با هم غریبه‌اند، در نهایت سر از فرانسه درمی‌آورند و تلاش آن‌ها برای سازگار شدن با واقعیت زندگی جدید از طریق گفتگو درباره مسائل مهاجرتی، دست‌فروشی جنس‌های ارزان قیمت کف خیابان و پرسه زدن در میان دشنام‌های ناگزیر فرانسوی‌ها به تصویر کشیده می‌شود.

مرد، معروف به دیپان (با بازی آنتونی تاسان جسوتاسان) بالاخره به کار سرایداری مشغول می‌شود و این سه بالاخره سرپناهی در یک خانه مخروبه پیدا می‌کنند؛ آپارتمانی که اخیراً متروکه شده، بازگشایی می‌شود و خانه آن‌ها می‌شود. آنها دوباره باید قوانین جدیدی یاد بگیرند و مذاکرات جدیدی صورت میگیرد، به خصوص با یک گروه خشمگین که تجارت مواد مخدر محله را کنترل می‌کند و هر روز صبح یکی از بلوک‌های منطقه را تصاحب می‌کند.

شغل سرایداری دیپان فرصت استراحتی به او می‌دهد و او و همراهانش مسلماً خیلی محتاطانه زندگی جدیدشان را در پایین‌ترین سطح اجتماعی فرانسه دنبال می‌کنند. کودک، ایلایال (کلودین ویناسامبی)، به مدرسه می‌رود و همسر دیپان، یالینی (کالیسواری سرینیواسان) هم کار پیدا می‌کند، آشپزی و نظافت خانه مردی به نام حبیب، که از بیماری زوال عقل رنج می‌برد. (اما حتی در اینجا هم شرایط غیرعادی دیده می‌شود: سردسته‌های گروه مواد مخدر اتاق نشیمن حبیب را دفتر کار خود کرده‌اند.) سه شخصیت اصلی فیلم از طریق بازی‌های روزمره زندگی به هم نزدیک می‌شوند، حتی تقریباً به آن خانواده ای که تظاهرش می‌کنند تبدیل می‌شوند.

آمدن یک زندانی تازه آزاد شده به نام براهیم (وینسنت روتیرز) در اواسط فیلم، یک تغییر دراماتیک را رقم می‌زند. با به دست گیری دوباره رهبری گروه خلافکارها، حضور او نوعی عصبیت شادی آور را در رویدادهای فیلم تزریق می‌کند. یالینی دچار شیفتگی بی کلام و هراس آوری نسبت به براهیم می‌شود؛ اما از آن دراماتیک‌تر تأثیر نیمه خودآگاه او بر دیپان است. افزایش تنش‌ها با گروه منجر به یک نزاع و گریز می‌شود؛ دیپان با برگشتن به حالت شبه نظامی گری به این تهدید واکنش نشان می‌دهد، علائم روانی اختلال تنش زای پس از رویداد (PTSD) کاملاً مشهود هستند.