به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، سهراب سلیمی درباره وضعیت تئاتر در استان های کشور و اینکه آیا این روند روبه رشد بوده است بیان کرد: اگر به طور نسبی روند تئاتر در شهرستان ها را در نظر بگیریم و اینکه این روند رو به رشد بوده است به صورت کمی این مسئله را می پذیرم. اکثر شهرستان ها دارای یک مجموعه آمفی تئاتر هستند؛ این که آمفی تئاترها اسمی یا رسمی هستند خود جای سئوال دارد زیرا جنبه های گوناگونی را دربرمی گیرد معماری سالن های آمفی تئاتر باید دارای جنبه هایی باشد که امکانات اجرایی تئاتر را امکان پذیر کند ولی شاهدیم به لحاظ مسائل جغرافیایی طول، عرض، عمق، ارتفاع اینگونه نیست و یا در پرت ترین نقطه شهری قرار دارند با وجود آنکه جریان های تئاتری در مرکز است این در استان های بزرگ تا حدودی قابل قبول است ولی برای یک شهر کوچک با توجه به شرایطی که تازه می خواهد ارتباط را از جنبه فرهنگی بدست بیارد یک مقدار دور از باور و منطق است.
وی ادامه داد: حتی اگر تمام این مسائل را از جنبه سخت افزاری و جغرافیایی بپذیریم و به آن نقطه قبولی بدهیم که در شهرستان ها سالن آمفی تئاتر وجود دارد این سالن ها بیشتر از آنکه در حوزه اجرایی در شهرستان ها قرار بگیرند بیشتر در حوزه های مدیریت قرار می گیرند و یا صرف سمینارها و نشست ها که هیچ ارتباطی به مسائل تئاتر ندارند می شوند. اگر از این بخش هم به جمع بندی برسیم و از همه این مسائل چشم بپوشیم؛ می بایستی دید مسائل تئاتری همان نگاهی است که در مرکز است؟ آیا همان نگاهی که در مراکز استانها است؟ همان گونه که به تازگی شاهد بودیم در مراسم اختتامیه اردبیهشت تئاتر تعداد محدودی از مدیران و فعالین این حوزه آمدند و تقدیر شدند. این تعداد از میان سی و یک استانی است که در کشور وجود دارد. باید گفت اگر بر همان موضوعاتی که معاونت مطرح می کند تکیه بکنیم هم جای بسیار برای آسیب شناسی و نقادی وجود دارد.
وی در خصوص میزان اطلاعاتش از فعالیت های تئاتری در استان ها گفت: با تئاتر شهرستان ها و استان ها بیگانه نیستم. از طریق اجراهای عمومی و آموزش با فعالین حوزه تئاتر در استان ها ارتباط دارم و می بینم افرادی که فارغ التحصیل شده اند و یا در شهرهای مختلف به فعالیت می پردازند داد از مشکلات، عدم امکانات، عدم مدیریت و مشکلات اقتصادی سر می دهند. مسائلی که در حرف بسیار بزرگ دیده می شود ولی در عمل یکی از معظلات بزرگ آنهاست. این افراد به تهران کوچ می کنند یا اگر در شهرستان هستند منفعل خواهند بود مگر در مقاطع خاص مانند جشنواره ها ی استانی و منطقه ای که در آن فعالیت می کنند.
کارگردان نمایش"عشق لرزه" در رابطه با مدیریت استان ها تصریح کرد: فرض کنید سالن آمفی تئاترداریم، گروه های نمایشی را به ثبت می رسانیم، بودجه هم فراهم می کنیم؛ حال واقعیت آن است گروهی را که شما ثبت می کنید فقط برای سیاست های زیر مجموعه است و به گونه ای آن را به عنوان گروه ثبت می شود که دستور العمل دیکته شده باشد. من شاهد این مسائل هستم. می توان گفت یک نوع دسته بندی دارد به وجود می آید و کسانی از این دستورالعمل ها تبعیت می کنند و شاید در طول سال به طور بسیار کمرنگ از آنها حمایت بشود. منی که شامل حال نمی شوم چه ؟
وی افزود: چندین سال است که برروی این مسائل کار می کنم، اگر از بین می رفت در صحبت هام آن را تقلیل می دادم. در بسیاری از جاها پررنگ تر شده است. سیاست مدیر مرکز یک استان را در نظر بگیرید اگر بخواهد از تئاتر حمایت می کند و اگر نخواهد این کار را انجام نمی دهد. همان طور که قبلا ذکر کردم، اردیبهشت تئاتر امسال دو سه مسئول به خاطر عملکرد بهتر تشویق شدند. پس بقیه استان ها چه می شوند؟ فرض کنیم همه چیز درست است این نشان دهنده آن است در جایی اتفاقی نمی افتد. اگر بگوییم شدت و ضعف دارد؛ این ضعف است که حداقل ها به نظر می رسند؛ بقیه درخواب هستند. علت این خوابیدن را می توان با ادله مهم بیان کرد: اولین مسئله، کوچ است. دوم، زمانیکه شرایط کار پیش نیاید نوعی سرخوردگی پیش می آید و به جای آنکه بازسازی در مسیر فرهنگی صورت بگیرد، برای بسیاری از جوانان انحرافات فکری از جنبه اقتصادی و امنیت شغلی به وجود می آید.
سلیمی گفت: این مسئله نه تنها در میان مدیران استان ها بلکه در مرکز هم به همین گونه است. در تئاتر سیاست های یک سویه را نمی توان در نظر گرفت. مدیران نمی توانند تنها به یکسری مسائل خاص بپردازند و سلیقه ای عمل کنند. بچه های جوان که بسیاری از آنها خلاق هستند و از انرژی خوبی برخوردارند در نوعی از بیگانگی به سر می برند. بسیاری از گروهها را نگاه می کنید که مثلا در همین تهران مرتب کار به روی صحنه می برند، من نمی گویم نیست. ما به لحاظ کمی کار می کنیم اما به لحاظ کیفی سطح تئاتر به کدام سمت می رود. اکثر کارها از مسائل مهم خالی شده است. یک سیاست مشخص را در چهارچوب مسائل فرهنگ نمی شود تدوین کرد. فرهنگ یک دایره بسیار باز است که ارتباط در آن گسترده است و نمی شود یک سلیقه یک سویه را در آن دنبال کرد. فرهنگ از اقلیم های مختلف برخوردار است اقلیم کرد، ترک، بلوچ، ترکمن و عرب. ما باید این گونه های فرهنگی را ببینیم و شاهد و ناظر آنها باشیم. گاها از آن طرف بام می افتیم و می گوئیم به جنبه های مختلف می پردازیم در این مواقع بیشتر جنبه های سنتی را می بینیم. آئین های سنتی با جریان تئاتری متفاوت است. نمی توانیم در یک دیوار بسته قرار بگیریم. فرهنگ یک روند کاملا باز است. ما صحبت فرهنگ کلان می کنیم. در سطح مدیریت جزء، برگرفته از همان مدیریت کل است. در روند مسائل تئاتر تمام بودجه های تئاتری بسته می شود اما چیزی به نام اختصاصا تئاتر نمی بینید.
انتهای پیام/