به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، دنبال بهانه‌ایم. برای همه‌ چیز دنبال بهانه‌ایم. حتی برای شنیدن حرف‌‌های کسانی که بدون هیچ بهانه‌ای برای جنگیدن شوق داشتند. حرف‌های کسانی که تکه‌ای از روح یا جانشان را روی مین جا گذاشته‌اند و حالا...! همیشه رازهای سر به مهری هست که باید گفت و شنید.

جاسم غضبانپور عکاس برجسته دفاع مقدس، متولد 1342خرمشهر است. او در روستایی در میان خرمشهر و شلمچه به دنیا آمده و عکاسی را آن‌طور که خودش می‌گوید به صورت تجربی در کارگاهی کوچک در خرمشهر آغاز کرده است.با آغاز جنگ او یکی از عکاسانی شد که بیشترین عکس‌ها را از این دوران به ثبت رسانید.پایان جنگ آغاز کار او بود تا او با عکاسی از آزادگان که رقم آن به بیش از 6 هزار فریم می‌رسد، رکوردی در این زمینه برای خود به ثبت برساند.از این عکاس با عنوان "عکاس معماری" نیز یاد می‌شود.

پای حرف‌های جاسم غضبانپور، عکاس 8 سال و اندی دفاع مقدس نشستیم و او از آن روزها برایمان گفت. از شروع عکاسی و از شروع جنگ.

وی درباره شروع کار عکاسی‌اش گفت: اهل خرمشهرم. در روستای خین، جایی نزدیک شلمچه به دنیا آمدم. رزمنده‌ها خوب یادشان هست. زمان جنگ در همان منطقه پاسگاهی بود که به پاسگاه خین معروف بود. من تا سوم ابتدایی را در همان محل که قبلا مدرسه بود خواندم و بعد هم با خانواده‌ام به شهر خرمشهر آمدیم. از همان سال سوم دبستان هم به عکاسی علاقمند شدم و ذره ذره شروع کردم به کار.

غضبانپور ادامه داد: آن چیزی که شما از تاریخ شروع جنگ می‌دانید با آنچه که من از تاریخ شروع جنگ می‌دانم تفاوت زیادی دارد. از نظر من خرمشهر از بعد از انقلاب درگیر جنگ بود. جنگ اصلی هم چند ماه قبل از شهریور سال 59 رخ داد و درگیری‌های ما در مرز عراق شروع شده بود و اصلا شهید داده بودیم. یا مثلا 40 روستای حد فاصل خرمشهر و شلمچه را جنگ زده اعلام کردند و بیش از نیمی از آن‌ها را در استادیوم خرمشهر اسکان داده بودند.

این هنرمند عکاس افزود: خوب یادم هست. سال آخر دبیرستان بودم و روز و شبم را به عشق رفتن جنگ می‌گذراندم. دلم می‌خواست یک دوربین بردارم و راهی خط مقدم شوم. اما از اقبال بدم یک تجدید آورده بودم و به من گفته شده بود که تا کارنامه قبولی‌ات را نیاوری از جبهه و جنگ و دوربین خبری نیست. درست 29 شهریور بود. کارنامه قبولی‌ام را که گرفتم به سرعت 2 حلقه فیلم سیاه و سفید خریدم و از آنجایی که امدادگر و عکاس بودم راهی سازمان جوانان و هلال احمر شدم تا از آنجا دوربین بگیرم و با بچه‌های امدادگر بروم خط مقدم و عکاسی کنم.

غضبانپور ادامه داد: اما قسمت چیز دیگری بود. صدام بلافاصله خرمشهر را زد. اولین گلوله‌ای هم که به شهر اصابت کرد یشت خانه جوانان در فلکه راه‌آهن فرود آمد. حدودا در فاصله 100 متری من. و این شد که جنگ شروع شد. از همان لحظه تا فردا صبحش خرمشهر گلوله باران شد و خانواده‌های زیادی بی‌ خانمان شدند. خرمشهر به خط تبدیل شد و ما همانجا ماندیم. با بچه‌های امدادگر به شادگان رفتیم و یک اردوگاه برای جنگ زده‌ها آماده‌کردیم. اردوگاه شادگان اولین اردوگاهی بود که برای جنگ زده‌ها آماده شد.

وی با اشاره به ناباوری مردم برای شروع جنگ گفت: از زمانی که صدام حمله کرد تا زمانی که خرمشهر سقوط کرد اصلا کسی باورش نمی‌شد جنگی شروع شده باشد. دقیقا همان زمان بود که برایم حکم زدند و مسئول تدارکات امداد جنوب شدم. چادر، پتو، دارو و آذوقه‌ای که از شهرهای دیگر می‌رسید را بین آسیب دیدگان تقسیم می‌کردم و در همین حین آن 2 حلقه فیلم را هم عکاسی کردم. به عنوان عکاس هرچیزی را که می‌دیدم ثبت می‌کردم اما خیلی وقت‌ها باید بین عکاسی کردن و کمک کردن یکی را انتخاب می‌کردم. وضعیت خرمشهر تا جایی پیش رفت که اصلا در ماه‌های اولیه جنگ تا مدتی طولانی عکاسی را فراموش کرده بودم.

در پایان جاسم غضبانپور با نگاهی به گذشته افزود: جنگ با همه اتفاقاتش تمام شد. تعدادی عکس سیاه و سفید هم برای من یادگار آن روزها است. اما حالا سفیران جنگ یا در آسایشگاه‌ها و بیمارستان‌ها به سر می‌برند یا در غربت و تنهایی خود باقی مانده‌اند. سالی چند روز یادمان می‌افتد که یادشان کنیم و سراغی از آنها بگیریم. ما بچه‌هایی را در خرمشهر داشتیم که حالا هرسال عده‌ای از آنها را به دلیل شیمیایی شدن از دست می‌دهیم. خیلی از این‌ها پرونده جانبازی نداشتند و بعد از رفتنشان حتی شهید اعلام نشدند.

سعید جان بزرگی که از عکاسان نامدار دفاع مقدس به حساب می‌آمد یکی از همین‌ها بود. زمانی که می‌خواستم به دیدنش بروم مخالفت کرد. علتش را که پرسیدم گفت: "می‌خواهم همان سعید جان بزرگی‌ در ذهن شما بماند که قبلا بودم." اثر شیمیایی او را از بین برده بود. آنقدر که دیگر نمی‌خواست کسی ملاقاتش کد. بعد از پر کشیدنش هم با کلی دوندگی و متوصل شدن به خیلی ها شهید اعلامش کردند و شهید منشانه تشییعش کردند.

انتهای پیام/