سرویس استانها هنرآنلاین//
زمین تا به کی می خواهی ما را عزادار کنی، روی دریا را هم روسفید کردی، بس ات نیست!، این همه انسان را با خودت به کجا میبری، کجا می خواهی جا بدهی، آن همه کودک بی گناه !! حقشان این است که به خانه ابدی روند؟؟؟ چقدر سخت است برای پدر و مادری که بخواهد برای فرزندش نماز وحشت بخواند، چقدر گنگ است ناله های مادری که دیگر صدای مامان مامان نمی شنود، با کدام دستانش فرزندش را به خاک بسپارد، دلش را چه کند قلبش مالامال از درد است، دردی که هیچ وقت درمانی ندارد. چطور می توان گفت: خدا صبرت بدهد.
غروب ماه رمضان چقدر تلخ شده برای کسانی که عزیزانش را از دست داده اند، برای هموطنی که واقعه تلخ و تکان دهنده ای را دیده؛ سخت است خیلی سخت و تلخ است خیلی تلخ.
حتی قابل تصور نیست که خانه و کاشانه ات، زندگی ات، عزیزانت از دست بروند و تو فقط نظاره گر باشی، تلخ ترین روزها را هم مگر می وان سراغ داشت به جز این روز ها ... روز تکان خوردن زمین روز از دست دادن...
تسلیت گفتن خیلی سخت است ، بغض آنچنان گلویت را فشار می دهد که روایت دردی خونبار را برایت رقم می زند و موجب می شود که نتوانی تسلیت را بر زبان بیاوری، واقعه به حدی درد آور است که تسلیت دردی را دوا نمی کند، همدردی و همدلی با آنها شاید بتواند گوشه ای از درد را تسکین دهد ولی تا کی این واقعه از ذهن پاک می شود ... مگر زلزله رودبار از خاطره های تلخ مان گذر کرد ... مگر بم را فراموش کردیم، مگر ضجه های خونین سر هر مزار فراموش می شوند، خنده ی کدام فرزندی از ذهن مادرش پاک می شود که دیگر جای خالی اش نمی تواند پر شود.
دیگر نمی توانم بگویم تسلیت تسلیت، هموطن به کمکت می آیم و به زمین می گوییم روزی تمام این امانت ها را پس خواهی داد و آسمان هم شاهدمان می شود.