سرویس سینمایی هنرآنلاین: محراب قاسمخانی در اینستاگرام نوشت: فرهنگ رایج بین مردهای هم سن و سال من و نسلهای قبل تر از من اینجورى بود که اگه هزار جور شوخى رکیک بین دوستان صمیمیمون هم میکردیم بازم میدونستیم که جلوى بزرگتر نباید یه سرى رفتارها رو بکنیم و از یه سرى واژهها استفاده کنیم. یا جایى که خانمى توى جمع باشه نباید حرف رکیکى بزنیم. کسى هم مجبورمون نمیکرد. رعایت یه سرى اصول اخلاقى رفته بود توى ذاتمون. اینجورى یاد گرفته بودیم از پدر و مادرامون...
الان یه وقتایى که کسایى میان و یه سرى عبارات رو مینویسن توى کامنتها خیلى حس غریبى بهم دست میده. خیلى هاشون عکس و اسم هم دارن ولى باز هم توى یه فضایى که درصد زیادیشون بزرگتر از خودشون هستن و یا خانم هستن به راحتى از هر واژه رکیکى استفاده میکنن بدون این که هیچ احساس خجالتى بکنن. خیلى حس غم انگیزیه که دیگه چیزى به اسم جنتلمن بودن توى خیلى از جوون ها معنى نداره. دیگه نجابت و ادب و تربیت خانوادگى اهمیت سابق رو نداره. حس میکنم که مرداى قدیم خیلى مردتر بودن. مردایى بودن که زنها میتونستن با امنیت کنارشون توى استادیومها بشینن. مردهایی بودن که رفتار صحیح رو بلد بودن. براشون اهمیت داشت که خانمها بهشون به چشم یه مرد با شخصیت نگاه کنن... الان یه وقتایى که کامنتها رو میخونم فکر میکنم که اینها قراره چه جور همسرهایی باشن؟ قراره چه جور پدرهایی باشن؟ چطور میشه بهشون تکیه کرد؟... نمیدونم، شاید من خیلى فسیل شدم. ولى دلم براى اون مردا که روز به روز دارن کمتر میشن تنگ شده. پ.ن اول: نمیتونم از کسانى که من رو فالو میکنم خواهش کنم که هر چقدر هم که من رو دوست نداشتین یا با نظرم مخالف بودین فحاشى نکنین. اینا یه چیزائیه که باید توى ذات آدم باشه. با گفتن من و کمپین درست کردن درست نمیشه. باید اینطور تربیت میشدن. تنها کارى که از دست من بر میاد بلاک کردنشونه که حد اقل این فضا تا جایى که میشه رنگ و بوى همون فضایى که میشناسم رو بگیره پ.ن دوم: ترسناک تر از اون آقایون، دختران جوونى هستن که چنین ادبیاتى دارن. پ.ن سوم: این پست قطعاً از نظر خیلى از شما قابل درک نیست و نظرات یه پیرمرد سنتى و فسیله... ولى به هر حال همینه که هست...