سرویس تئاتر هنرآنلاین: مسعود موسوی مدرس و کارگردان تئاتر که به تازگی نمایش "اکتبر ۱۹۴۲، پاریس" را در سالن سایه مجموعه تئاترشهر به صحنه برده بوبد، یادداشتی را در رابطه با طراحی صحنه نمایش در اختیار هنرآنلاین قرار داده است که در ادامه می‌خوانید:

در روز چهارشنبه دوم تیرماه به شکلی کاملا اتفاقی با مطلبی در یکی از نشریات صبحگاهی ک در سراسر ایران پخش می‌شود روبرو شدم که نگارنده آن با اعتماد به نفسی در خور تحسین، مثال زدنی و به یاد ماندنی !!! و البته با جملاتی پریشان و از هم گسسته، طراحی صحنه تعدادی از آثار نمایشی در حال اجرا در بهترین سالن‌های تئاتر پایتخت را در ماه جاری به نقد کشیده و به اصطلاح پرچم عدم آشنائی کارگردانان و طراحان صحنه متخصص و شناخته شده این آثار را به تمامی اصول طراحی صحنه و چگونگی عملکرد و کاربرد آن را، به دست گرفته و سرود پیروزی و افتخار در این نبرد یک تنه و بی‌رقیب را سر داده بود. در برابر این اعتماد به نفس دوست منتقد عزیز با این تاکید که اینجانب خود نیز منتفد تئاتری بوده و هستم، سوالاتی به ذهنم خطور کرد که بدون انتظار هیچ پاسخی از سوی منتقد دوست داشتنی، آنها را با مخاطبین این سطور در میان می‌گذارم:

چگونه می‌شود در تمامی عمر حتی یک کارگردانی حرفه‌ای تئاتر را در کارنامه خود نداشت و اصولا کارگردانی آثار نمایشی را در سطح حرفه‌ای به نقد نشست؟

چگونه می‌شود در تمامی عمر حتی یک بار با طراحان صحنه مطرح و حرفه‌ای برای طراحی صحنه یک اجرای حرفه‌ای در سر یک میز ننشست و با جسارت تمام رای به ناکار امدی طراحی صحنه یک اثر اجرائی حرفه‌ای داد؟

چگونه می‌شود این گونه با قاطعیت تمام پیشینه و افتخارات یک طراح صحنه را بدون اینکه خود در این زمینه کوچکترین تجربه‌ای داشته باشید به شکل کلی رد کرده و آن را نادرست و غلط خواند؟

چگونه می‌شود بدون اینکه پیشنهاد اجرایی و علمی قابل قبولی ارائه داد فقط و فقط به ایرادگیری در قالب کلمات بدون هیچ پشتوانه عملی و علمی بسنده کرد و آن را در انظار عمومی نیز منتشر کرد؟

چگونه می‌شود بدون اینکه به کارگردان و طراح صحنه یک اثر نمایشی فرصت روردرروی و پاسخ به انتقادات داد، یک تنه به قاضی رفت و همگان را به بی‌اطلاعی علمی و هنری و تخصصی متهم کرد؟

چگونه می‌شود مشکلات فنی و ساختاری سالن‌های اجرائی تئاتر و محدودیت‌های مکانی و مالی طراحان صحنه را در این گونه سالن‌ها نفهمید، نشناخت و نادیده گرفت و دم از ناکارامدی طراحی صحنه یک اثر اجرائی زد؟

چگونه می‌شود که طراحی صحنه یک اثر نمایشی از سوی هنرمندان شاخص و تحصیل کرده و صاحب نظر در این زمینه از لحاظ ساختاری، کاربردی و حتی رنگ و جنس مواد مورد تائید و تحسین واقع می‌شود اما از سوی کسی که مواد را هم نمی‌شناسد و حتی یک بار چکش و میخی را در دست نگرفته است به چالش کشیده شود؟

چگونه می‌شود حتی یک بار درگیری و چالش بستن یک نمایش 10 یا 15 صحنه‌ای را در یک سالن محدود و معیوب در طول عمر تجربه نکرد، اصولا این دغدغه‌ها را نشناخت و آن‌وقت بخود اجازه داد تعدادی از چهره‌های شاخص در این زمینه هنری را نابلد خواند و دانست ؟

چگونه میشود که.......؟؟؟؟؟؟؟

و از همه مهم‌تر اینکه این عدم تخصص در طراحی صحنه و اظهار نظر کردن راجع به آن توسط این دوست عزیز، در بخش‌های دیگر آثار نمایشی نیز با همان اعتماد به نفس کذایی وجود داشته و ایشان بخود این اجازه را می‌دهند که در تمامی بخش‌های هنر نمایش مانند کارگردانی، بازیگری و دیگر شاخصه‌های تئاتری نیز اظهار نظر کرده و بدون هیچگونه سوابقی اجرائی و حرفه‌ای در این زمینه‌ها اظهار نظر قاطع و سریع نمایند و در پایان ذکر این این موضوع ضروری نشان می‌دهد که اگر دوستی به هر دلیل منطقی و غیر منطقی برایش این فرصت مهیا شده است که در بخش‌های رسانه‌ای مکتوب و مجازی قلم‌فرسائی کند می‌بایست نیم نگاهی هم به این موضوع داشته باشد که قلم حرمتی دارد و قرار نیست بدون حتی فرصت دادن رودررو به طرف مقابل در هر زمینه‌ای، بحث رودررو با وی و عدم ارائه هیچ پیشنهاد علمی و کاربردی به وی، با نوشتن یکسری مطالب بی‌منطق، غیرعلمی، پریشان و سردرگم، او را به نفهمی، نادانی و عدم شناخت در زمینه تخصصش متهم کرد و شب هم با ارامش سر بر بالین گذاشت و خوابید.