به گزارش هنرآنلاین ، دومین مجموعه شعر وحید مدحتی با عنوان "فروپاشی اتحاد جماهیر شاعران"، در واپسین روزهای سال گذشته، از سوی انتشارات بوتیمار روانه بازار نشر شد.

این مجموعه، شامل ۳۴ شعر از سال‌های 80 تا ۹۰ شمسی این شاعر است که در قالب یک کتاب به بازار کتاب ارائه و در اختیار علاقه مندان به شعر قرار گرفته است.

از نخستین مجموعه شعر منتشر شده توسط وحید مدحتی بیش از 10 سال می‌گذرد و شاعر "فروپاشی اتحاد جماهیر شاعران" تلاش کرده است در این اثر، تجربه‌های تازه و متفاوتی را در حوزه زبان در این اثر به کار برده و آزمون‌های متفاوتی در زمینه هنجارهای زبانی، آشنایی زدایی و طرز تلقی از جهان اشیا و پدیده‌های پیرامونی به کار بندد.

وحید مدحتی، پیش از این و در سال‌های آخر دهه 70 شمسی مجموعه شعر"صدای سوت سیاه پاسبان‌ها" را منتشر کرد و خود را به عنوان یکی از شاعران دهه هفتادی به جامعه ادبی معرفی کرد.

اثر قبلی این شاعر، به همراه ترجمه به زبان فرانسه توسط انتشارات صدا منتشر شده بود و درهمان زمان نیز بازخوردهای مثبتی از این کتاب در فضای ادبی مطرح شد.

برخی از شعرهای این مجموعه عبارت‌اند از: اخبار ساعت فروپاشی، زیرآبی نمی‌رقصم، اقتصادی، این شعر پر از دست و زخم و توست، 09124433970، حرف‌های سیاه و سفید، چندفروغی، مفتش شش انگشتی، دهه چندم پیش از جاهلیت، تهران بی تهران و...

فروپاشی اتحاد جماهیر شاعران در 83 صفحه و به قیمت 6000 تومان از سوی نشر بوتیمار در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است.

شعری از این اثر را می‌خوانیم:

این شعر پر از دست و زخم و توست دارم تمام می‌شوم تنها به قدر یک سوگواری از من جامانده که برگردی از زخمی که اهل هیچ لهجه‌ای نیست تا اسمی که روی پای خودش ایستاده است فقط چند تکه وحید برایم مانده است نام زخم‌های جامانده‌ات را برایم کنار بگذار تابه شکل خواب‌های ناخوانده‌ات دربیایم

با کدام دست خاطرات را تکانده ای که هر روز ترا از زیر یک گریه‌ی مادرزاد رد می‌کنم پشت سرت یک کاسه دعا می‌ریزم و تا بغض دست نخورده‌ی فردا برایت تکه‌تکه می‌میرم لب تر می‌کنم و اسمت را به زبان می‌آورم چقدر تشنه‌ام قرار نیامدن‌های بعدی‌ات، پای دست‌های نو رسیده‌مان یادت باشد آن را به هم بزنیم از یک سو به تو می‌رسم از سوی دیگر به نامت که همیشه ناخوانا بود این حرف‌ها دوربرگردان ندارند اگر نیایی دریا را به گردن‌ات خواهم آویخت، جنگل را به موهایت من چند قسمت‌ام تو نیمه‌ی خالی حرف مرا خوردی این شعر پر از دست‌های تو می‌شود دست‌هایی که در خواب آن‌ها یک زخم کشیده‌اند و روی آن‌ نوشته‌اند... اسم من کال نبود سیبی که با جاذبه‌ی دست تو افتاد،من بودم دختری که در نیایش این شعر، شاعر شد تو بودی و من معمار گریه‌هایی شدم که با گردْخوابت به جانم افتاده است پای اسم‌ات ایستادم تا خودت شود رقص‌های بی لهجه راروی شانه‌ات بگذار این حرف‌ها برای من آدم نمی‌شوند زنی که زندگی را تا زنانگی‌اش بالا کشید خاطرات مرا کوتاه کرد اینجا هزار و سیصد و چهل و نه‌ست ما با دست‌های هم بزرگ شدیم تو یک خواب زودتر از من به دنیا آمدی یک رؤیا زودتر از من به راه افتادی و من هنوز از آدم بودنم دست نکشیده‌ام چند گریه آن‌طرف‌تر از انتهای من با دستی که بوی سلام‌اش پاک شده است برای خداحافظی‌ام ایستاده‌ای