سرویس سینما هنرآنلاین: سینما، هنر- صنعتی است گیرا، پر طرفدار و جهانی. این پدیده در عرض مدت کوتاهی توانست تمام جهان را به تسخیر خود در آورد. امروز مکانی وجود ندارد که سینما دامنه نفوذ خود را در آنجا نگسترده باشد. سینما پدیدهای است که نمیتوان جلوی نفوذ آن را گرفت. امروزه در سراسر جهان و همزمان، دهها فیلم روی پرده میروند. همان فیلمی که مردم اروپا و آمریکا به تماشا نشستهاند، مخاطبان آسیایی و آفریقایی نیز همزمان آن را دیده و لذت میبرند. این تنها مردم ایران هستند که از این خوان گسترده بینصیب ماندهاند. سینما در کشور ما دیر زمانی است که صاحب جایگاه شده، اما عدهای خود خواسته در صدد تخریب یا لرزاندن پایههای این جایگاه هستند. در زمانی نه چندان دور، سینماها در جای جای این مملکت، به ویژه تهران خودنمایی میکردند، اما امروزه یا به تاریکی مطلق گراییدهاند یا تنها به سوسویی زندهاند. بسیاری از سینماها یا تعطیل شدهاند، یا صاحبان آن، به زور در آنها را باز نگه داشتهاند. سینما برای ادامه حیات تنوع میخواهد، زیرا مخاطبان دارای ذوقهای متفاوت هستند. گروهی فیلمهای اکشن را میپسندند، گروهی هنری، گروهی ایرانی و گروهی... نمیتوان ذوق مردم را تغییر داد و آنان را محدود کرد. باید به مخاطب حق انتخاب داد تا فیلمی را که دوست دارد به تماشا بنشیند، نه فیلمی که رغبتی به دیدن آن ندارد. مگر میشود به زور علاقه کسی را تغییر داد؟! عده بیشماری از علاقهمندان ایرانی سینما، دوست دارند به تماشای فیلمهای خارجی بنشینند، چرا این فرصت به آنان داده نمیشود؟ وقتی درها به روی فیلمهای خارجی بسته شود، درهای دیگری برای ورود آن باز میشود که شده است.
امروزه در کشور، روزانه هزاران هزار دی.وی.دی فیلمهای روز سینمای جهان دست به دست شده و یا از طریق اینترنت به دست مخاطبان میرسد. در این بین پولهای زیادی به جیب کسانی میرود که نباید برود. این پول باید به جیب سینمای ایران و سینماداران آن برود، چرا نمیرود؟! به گفته اکثر سینماداران، تعطیلی سینماها و از رونق افتادن بسیاری از آنها به دلیل اکران نشدن فیلمهای روز جهان در سینماهای ایران است. این گفته کسانی است که سالها سینماداری کرده و مخاطبان را میشناسند، اما کسی به حرف آنان وقعی نمینهد. مخاطبان هم که در این میان اصلاً به حساب نمیآیند.
رییس سازمان سینمایی نیز مخالف اکران فیلمهای خارجی نیست، این موضوع را چندین بار گفته است، اما مشکل را از جای دیگری میداند. دلیل اکران نکردن فیلمهای خارجی، کمک به سینمای ملی نیست، بلکه عدهای منفعت طلب برای اینکه تولیدات ضعیف خود را به خورد مردم دهند چنین تصمیمی گرفتهاند. هدف این عده احیای سینمای ایران نیست، بلکه امحای آن است. جلوگیری از اکران فیلمهای خارجی، فقط خواسته این عده معدود است، وگرنه آحاد سینماگران و سینما دوستان طرفدار سرسخت اکران فیلمهای خارجی بوده، هستند و خواهند بود. امروزه کشور بزرگ چین و بلوک شرق نیز درهای سینماهای خود را به روی فیلمهای آمریکایی و اروپایی گشودهاند. این عمل باعث پیشرفت سریع و روز افزون سینمای این کشورها شده است. اگر بپذیریم سینمای ایران هنوز نمرده است، باید باور داشته باشیم که به نفس نفس افتاده و عنقریب است که از نفس بیفتد.
اکران فیلمهای خارجی نوشدارویی است که میتواند سینمای ایران را از مرگ حتمی نجات دهد. رییس سازمان سینمایی و دیگر دست اندرکاران سینما، مقابل تمامیت خواهها بایستند و هر چه زودتر درهای سینماهای ایران را به روی فیلمهای خارجی باز کنند. این یک پیشنهاد نیست، بلکه ضرورتی است گریز ناپذیر.
سید رضا اورنگ