سرویس تجسمی هنرآنلاین: منصور آذری هنرمند مجسمه‌ساز در گفتگو با خبرنگار هنرآنلاین با ابراز بی‌اطلاعی از وضعیت برگزاری دوسالانه مجسمه‌سازی تهران گفت: دوسالانه یک ویترین است برای تمام انجمن‌ها و باید این اتفاق بیفتد، چرا که آخرین دستاورد ذهنی و عملی آرتیست‌ها را می‌توان در آنجا دید. با توجه به این که انجمن مجسمه‌سازان برای تحقق این اتفاق به دنبال تنظیم تفاهم‌نامه است، اما برگزاری بی‌ینال مجسمه‌سازی تهران همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و زمان برگزاری آن مشخص نشده است. او مهم‌ترین عامل به تعویق افتادن این دوسالانه‌ها را وابستگی دولتی انجمن‌ها دانسته و اظهار کرد: بزرگ‌ترین عامل این است که در پروسه برگزاری سمپوزیوم‌ها و بی‌ینال‌ها به لحاظ دادن مجوزها باید روند اداری و دولتی را طی کنیم و این امر همیشه دستخوش تصمیمات و سیاست‌گذاری‌های دولتی است و تغییر و تحولات مدیریتی نیز تاثیر بسیار زیادی روی برگزاری بی‌ینال‌ها دارد. تفاوت ویژه ما با سایر کشورها نیز در این رابطه همین عامل است، آنجا همه چیز سرجای خودش است و سال‌هاست که این تاریخ پابرجاست. چرا که آنها زمان‌بندی درستی برای برنامه‌های هنری خود دارند، در حالی‌که ما عموما این زمان‌بندی را نداریم و مناسبت‌ها و عوامل دیگر ممکن است در این زمان تداخل ایجاد کند. بنابراین دائما در حال تغییر زمان برگزاری هستیم. ثابت نگه داشتن زمان برگزاری برای ما سخت است و همین امر موجب می‌شود که این دوسالانه‌ها خیلی جدی گرفته نشود و بعضا سالانه تغییر کند. از سوی دیگر مشکل بودجه هم وجود دارد و تعریف درستی برای بودجه برگزاری بی‌ینال نداریم و این در ردیف بودجه مراکز ثبت نشده است. به دلیل این که سمپوزیوم و بی‌ینال تقریبا نیمه دولتی برگزار می‌شود درنتیجه همیشه وابسته به این بودجه‌ها هستیم. این هنرمند مجسمه‌ساز در پاسخ به این سوال که عدم برگزاری بی‌ینال و سمپوزیوم مجسمه‌سازی چه تاثیری در جریان هنری کشور می‌تواند داشته باشد، بیان کرد: شاید نبود این بی‌ینال‌ها نمود فیزیکی و بیرونی نداشته باشد، اما در فرهنگ، رفتار عمومی و اصلاح سطح فرهنگی و شعور اجتماعی قطعا تاثیرگذار است. برگزاری این جشنواره‌ها در نگرش اجتماعی ما، آموزش و پرورش و اخلاق اجتماعی تاثیر مستقیم دارد و این در همه جای دنیا صدق می‌کند. اصولا شاخصه‌های رشد فرهنگی- اجتماعی نشان‌دهنده سطح شعور آن جامعه است. مثلا تعداد گالری‌های بزرگ، سالن‌های تئاتر و دوسالانه‌ها نشان دهنده رشد فرهنگی، اجتماعی و انسانی هر کشور هستند، در جامعه‌ای که کتابخانه‌های بزرگ وجود دارد، فرهنگ و سطح شعور اجتماعی متفاوت از جایی است که اصلا کتابخانه ندارد. جوامعی که فرهنگ‌شان اولویت دارد، نوع زندگی‌شان نیز متفاوت از بقیه است و آنهایی که این نگاه را ندارند، بدوی‌تر هستند. از سوی دیگر انسانی که رشد اجتماعی خوبی ندارد نفوذ برروی افکارش بیشتر است. ارتقاء سطح فرهنگی هر جامعه با هنر آن عجین است و این دو رابطه تنگاتنگی با هم دارند. آذری همچنین درباره برگزاری بیش از اندازه دوسالانه‌ها و سمپوزیوم‌هایی که با عناوین متفاوت در طی سال برگزار می‌شوند، نیز گفت: طبیعتا برگزاری پرتعداد بی‌ینال‌ها باعث می‌شود تا کمیت، کیفیت را تحت شعاع قرار دهد، اگر قرار است سرعت در کار باشد، کیفیت تحت تاثیر است. مگر این که جامعه هنری به مهارت کافی رسیده باشد که تداخلی در آن وجود نداشته باشد. ضمن این که فرایند خلق یک اثر هنری زمان بر است و هنرمند تحت تاثیر عوامل پیرامون ایده خود را تبدیل به یک اثر هنری می‌کند. اگر بخواهیم سرعت سمپوزیوم‌ها زیاد باشد قطعا روی کیفیت تاثیرگذار است. او با اشاره به این‌که جامعه ما تشنه برگزاری جشنواره‌های فرهنگی و هنری است، اظهار کرد: جامعه ما نیازمند این اتفاقات است و اگر شبانه‌روز تلاش کنیم که درعرصه هنر این رخدادهای هنری اتفاق بیفتد، بازهم کم است. چرا که جامعه ما تشنه هنر است و مناسبت‌هایش اغلب سیاسی است و نیاز است که مسئولین جدی‌تر به موضوعات هنری نگاه کنند. وقتی متوجه کمبود هنر در فضا می‌شویم که آدم‌های متمول، بی‌سلیقه را می‌بینیم. گاهی اوقات این آدم‌ها در رقابت با یکدیگر هستند و فقط می‌خواهند کاری برای عرض اندام انجام دهند، مانند ساختن ساختمان‌های بی‌قواره‌ای که امروز در سطح شهر به وفور می‌بینیم. اما به لحاظ معماری و زیبایی کار خاص و ایده ذهنی روی آنها صورت نگرفته است. متاسفانه فرم ساختاری تهران زیر سوال است و این نشان از همان بی‌علاقگی و بی‌سلیقگی دارد. چرا که به لحاظ زیبایی‌شناسی، دقتی در این شهرسازی نشده است، بخصوص در کلان شهری چون تهران. از سوی دیگر مجسمه‌ای نداریم که در سطح شهر به نمایش درآید چرا که در این شهرسازی قارچ‌گونه جایی برای زیبایی عمومی لحاظ نمی‌شود. مجسمه‌ها نیازمند مکان هستند. میکل آنژ می‌گوید" معماری بستری است برای نمایش مجسمه"، وقتی فضای ذهنی آدم‌ها فقط رقابت مالی است، عمق فاجعه را می‌توان دراین فضای هنری و فرهنگی درک کرد. ما جایی برای هنر نداریم. کجای این شهر می‌توان مجسمه‌ای گذاشت که مردم با دیدن آن حوصله‌شان سر نرود و یا با تامل از کنار آن عبور کنند، مردم نیازمند قدم زدن هستند و باید به راحتی و با فراغ بال این کار را انجام دهند. وقتی زمان زیادی شما صرف ترافیک می‌کنید و با ساختمان‌های بد ترکیب یا بی‌ترکیب ساعت‌ها رو به رو هستید، دیگر حوصله برای دیدن یک اثر هنری برایتان باقی نمی‌ماند. تفکرات شهرسازان باید عوض شود و متولیان نیز باید مشاورین خوبی داشته باشند و قدرت اجرایی خود را بالا ببرند. متاسفانه در این میان گاهی دیده می‌شود که از ارزان‌ترین مجسمه‌ها برای فضای شهری استفاده می‌شود، چرا که تنها یک بودجه اندک قرار است صرف این کار شد. تمام این مسائل درحالی شکل گرفته است که کوچک‌ترین روستاهای کشور ما قدمت چندین هزارساله دارند. در حالی که متاسفانه این روزها نگرش هنری نداریم، به نظر شما اگر مجسمه فردوسی از میدان شهر برداشته شود، کدام مجسمه تهران را می‌توان معرفی کرد که همه آن را بشناسند. من نمی‌گویم آثار مجسمه همه به فضای شهری بیایند، اما باید نگاه‌ها را هنرمندانه کرد و معماری یک شکل و شمایل درستی بگیرد. این نیازمند یک توافق جامع میان ارگان‌های مختلف است و تنها به فضای هنری مربوط نیست.

انتهای پیام/