سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: سال 1897 توماس مان بیست و دو ساله با بهرهگیری از سرگذشت خانواده و پدران خود شروع به نوشتن "بودنبروکها" کرد. نوشتن رمان سه سال طول کشید، و سرانجام این رمان در سال 1901 منتشر شد.
توماس جوان شاید هیچوقت فکر نمیکرد که بهخاطر نوشتن این اثر، جایزه ادبی نوبل را از آن خود کند. مان در این اثر یک زوال را به درازای چهار نسل شرح میدهد. او خود عقیده دارد که این زوال با زندگی از یک سو و تلطیف روح و اندیشه از سوی دیگر در ارتباط است.
توماس مان این اثرش را تنها رمان ناتورالیستی مهمی میداند که تا آن موقع به زبان آلمانی نوشته شده بود و عمیقترین محتوای اثر را وجه "روانشناسی" آن میداند، روانشناسی زندگیای که توان خود را از دست داده است.
پس از مرگ بزرگ خاندان بودنبروک در سال 1855، توماس پسر بودنبروک بزرگ، سرپرستی تجارتخانه قدیمی را برعهده میگیرد و با دختر یکی از تجار ثروتمند ازدواج میکند و کمی بعد به نمایندگی مجلس سنا انتخاب میشود. اما او نسبت به سرنوشت پسرش هانو، که فاقد سلامت لازم و دچار عقب ماندگی است، در رنج است. او که اعتماد به نفس خود را از دست داده روزی در وسط خیابان بر زمین میافتد و میمیرد. با مرگ توماس، تجارتخانه برچیده و خانهاش فروخته میشود. هانو نیز از تب میمیرد و مادرش شهر را ترک میکند...
توماس مان را نویسندهای رئالیست میدانند، که در نوشتههایش به تحلیل وضعیت اجتماعی و روانی شخصیتهایش میپرداخته است. بعضی از منتقدان بر این باورند که پس از لوتر، گوته و نیچه هیچ نثرنویس دیگری به توانایی توماس مان در ادبیات آلمانی بهوجود نیامده است.
خاندان بودنبروک او، علیرغم اینکه اولین رمان مان است، نخستین رمان خانوادگی آلمانی نیز به حساب میآید. همین اثر در آلمان صدها بار تجدید چاپ شده و میلیونها نسخه از آن به فروش رفته است. توماس مان را باید یکی از اصیلترین نویسندگان آلمانی دانست، زیرا هرگز از سنتهای فرهنگی کشورش غافل نماند.
والتر ینس درباره بودنبروکها گفته است: "بینیاز به زمینهچینی و آزمایش، بدون لرزش دست و دل، فارغ از کندوکاو تردیدآمیز در خزانه امکانات خویش: نوماس مان در نخستین رمان خود، همه اسباب بزرگی را فراهم آورده است."
یکی از ترجمههای خوبی که در ایران از این کتاب موجود است را علی اصغر حداد انجام داده است که توسط انتشارات ماهی از سال 1383 در دسترس فارسی زبانان قرار گرفته است.
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی