سرویس تجسمی هنرآنلاین: روزگاری دور، البته نه چندان دور، خانه‌ها هر کدام به نوعی یک گالری هنری بودند. هنرهای مختلفی از جمله: نقاشی، خطاطی، تذهیب، منبت کاری، مشبک‌کاری و ... در خانه‌ها قابل مشاهده بود که جلوه‌ای خاص و دیدنی داشتند. در زمانی که هنوز پای کاغذ دیواری به ایران فرهنگ‌پرور باز نشده بود، نقاشان بی‌ادعا و هنرمند روی دیوار خانه‌ها به سفارش صاحب‌کار نوعی از نقاشی را اجرا می‌کردند که بسیار جذاب‌تر و زیبا‌تر از کاغذهای رنگارنگ، اما بی‌روح دیواری بودند. این زحمتکشان، تنها نقاش‌ ساختمان نبودند، بلکه استادانی بودند که با دستان پینه بسته‌شان روح هنر و زیبایی را در جسم بی‌جان خانه‌ها می‌دمیدند. در آن زمان که هنوز انواع قلم موها، رنگ‌های مختلف و ملون نبود، آنان با آن قلم موهای ضمخت و ابتدایی کاری می‌کردند کارستان. اکثر خانه‌ها دارای طاقچه‌هایی بودند در قالب‌های گوناگون، بالای این طاقچه‌ها که حاصل دست هنرمندان گچ‌بر بود، نقاشان خوش ذوق تابلویی را رسم می‌کردند که موضوع اکثر آنها طبیعت بود و روح‌ ساکنان خانه را نوازش می‌داد.

امروز دیگر خبری از آن هنرمندان نیست و این گمنامان خوشنام در غبار نسیان افتاده‌اند. امروز خانه‌ها توسط نقاشان ساختمان فقط رنگ می‌شوند و هیچ روحی در آن دیده نمی‌شود، فقط چند رنگ گوناگون که روی دیوارهای صیقل خورده پاشیده شده‌اند. آن نسل نقاشان هنرمند محیطى منقرض شده است، نسلی که به خانه‌ها آرایش و به ساکنان آن آرامش می‌دادند.

آن خانه‌های پر نقش و نگار، جای خود را به آپارتمان‌های بی‌روح و پرغبار داده‌اند. از مردم خوش ذوق و هنر دوست نیز دیگر اثری نمانده. در آن روزگار که هنوز تابلوهای کامپیوتری از پیله کشف بیرون نیامده بودند، هنرمندانی نقاش، با نقاشی‌های ساده، اما دلفریب وارد خانه مردم شده و آنجا را رنگ و لعاب هنری می‌دادند. مردم نیز با دیدن این تابلوهای زیبا ترغیب شده و سعی در آن داشتند که خانه را با هنرهای دیگر نیز تزیین کنند. از تابلوهایی با موضوع طبیعت گرفته تا پرتره‌هایی از اهالی خانه که زینت‌بخش دیوارها می‌شدند. نقاشی که زمانی خاستگاه آن خانه‌های مردم بود، از خانه‌ها کوچ کرد؛ این فاصله گرفتن آسیب‌های جدی و اساسی بر پیکر نقاشی‌های مردمی زد. زمانی همه مردم و از هر طبقه‌ای می‌توانستند با پولی درخور جیب‌شان، تابلویی را خریده و به دیوار خانه خود بیاویزند، امروز چند درصد از مردم توانایی خرید تابلوهای رنگارنگ را دارند؟ مردم ایران در همه ادوار تاریخ پشتیبان هنر واقعی و اصیل ایرانی بوده، هستند و خواهند بود، لذا باید براى بازگشت هنر به محیط خانه‌ها و متن مردم چاره اندیشى امروزین کرد و اجازه نداد بین زندگى مردم و حضور اثر هنرى فاصله افتد.