سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: مالون منتظر مرگ است، او در یک اتاق روی تختی دراز کشیده و منتظر مرگ خودش است و این مرگ تا انتها خواننده را همراهی می‏‌کند.

او در تمام داستان روی تختی دراز کشیده و یک نفر غذایش را کنار در می‏‌گذارد و او با عصایش آن را به خود نزدیک می‏‌کند و می‏‌خورد. مالون با سطل دفع هم همین کار را می‌‏کند. تنها کاری که مالون غیر از خوردن و دفع کردن انجام می‌دهد، یادداشت کردن در دفترچه‏‌ای است که احتمالا همان کتابی باشد که خواننده پیش رویش دارد.

مالون شروع به داستان گفتن برای خود می‏‌کند و با طرح خلاصه‌‏ای از داستان‏‌هایی که می‏‌خواهد برای خود بگوید ادامه می‏‌دهد، که این داستان‏‌ها عبارت است از داستانی درباره یک زن و یک مرد، یک حیوان (پرنده) و یک شیء (سنگ) و به این ترتیب او خواننده را وارد بازی خودش می‏‌کند...

ساموئل بکت را در جهان به عنوان شاعر و نویسنده و نمایش‏نامه‌نویس می‏‌شناسند. "مالون می‏‌میرد" یکی از سه‏‌گانه‏‌هایی ("مولوی"، "مالون می‏‌میرد"، "نام ناپذیر") است که بکت را به شهرت جهانی رساند.

طرح داستان "مالون می‏‌میرد"، شاید خیلی جذاب نباشد، اما نگاه بکت به جهان و دیدگاه او را به جهان پیرامونش بیان می‌کند. مسائلی از قبیل: زندگی، مرگ، توهم و... .

بکت به مانند بعضی از نویسندگان قرن بیستم همچون: ویرجینیا وولف، جیمز جویس، ویلیام اس. باروز، تمایل به وارونه کردن پیرنگ در نوشته‌‏های خود را داشتند. آنها به قطع رابطه میان هنرمند و واقعیت بیرونی را برای اولین بار احساس کردند و به این ترتیب رابطه خود را با خیل عظیمی از مخاطبان داستان قطع کردند.

ماحصل کار آنها در عقب نشینی به دنیای شخصی خودشان است، که تنها با اجازه هنرمند می‏‌توان به آن وارد شد. آدم‏‌هایی که در این جهان نویسندگان زندگی می‏‌کنند، خیلی قابل شناخت نیستند و با اصول کلاسیک هم‏خوانی ندارند. آنها نه عاقل‏‌اند و نه دیوانه.

رابرت مک کی معتقد است: "این نویسندگان در مقابل امکان تغییر و تحول، بسیار بدبین‌اند و ادعا دارند که زندگی هر چه بیشتر تغییر می‏‌کند، راکدتر و ساکن‏‌تر می‏‌شود؛ یا بدتر ، معتقدند که تغییر موجب رنج و بدبختی است. در نتیجه در آثار آن‏ها پیرنگ و خرده پیرنگ دیده نمی‏‌شود و به ضد پیرنگ‌های افراطی با پایان‌های منفی متوسل می‌‏شوند. آن‏ها به واسطه قرن‌ها تجربه دشوار، می‏‌دانند که تحولات اجتماعی لاجرم باعث جنگ، قحطی و خونریزی می‏‌شود."

این کتاب برای اولین بار در سال 1350 توسط نشر نیل با ترجمه محمود کیانوش به بازار ایران آمد. اما در این سال‏‌ها مهدی نوید و سهیل سمی در انتشارات پژوهه و ثالث این کتاب را با ترجمه خوب در دسترس علاقه‏‌مندان فارسی‏زبان قرار داده‏‌اند.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی