سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "برشهای کوتاه" در ایران با عنوان "میانبرها" هم شناخته میشود. این فیلم در جشنواره ونیز جایزه شیر طلایی آن سال را از آن خود کرد. رابرت آلتمن از جمله سینماگرانی بود که برخی از داستانهای کارور را دستمایه فیلم برشهای کوتاه خود قرار داد.
آلتمن در این فیلم بازگشت پیروزمندانهای به سبک فیلم قبلی خودش در سال 1975 ("نشویل") داشت. این کارگردانان آمریکایی ۵ بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد و در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را دریافت کرد.
فیلم "برشهای کوتاه" از 10 داستان تشکیل شده که درباره زندگی و رابطههای مجموعهای از شخصیتها، زوجها و خانوادههای ساکن حومه لوس آنجلس در هم تنیده میشوند. آلتمن در این فیلم داستانها را به شکل موازی با هم پیش میبرد و هر داستان را با ظرافت هر چه تمامتر به همدیگر پیوند زده است. این داستانها با موسیقی جاز و ویولنسل در هم آمیخته میشوند.
در ابتدای این فیلم سه ساعته تلویزیون مدام از شیوع یک مگس خبر میدهد و هلیکوپترها بر فراز شهر به پرواز در میآیند و شهر را آفتزدایی میکنند. در پایان فیلم نیز یک زلزله که به شخصیتها تلنگری موقتی میزند، پایان بخش ماجراهاست.
گاهی اوقات روابط بین شخصیتها معنادار است و گاهی هم دوربین بین اتاقهای انتظار بیمارستانها، کافهها و رستورانها حرکت میکند و به شرح ماجراهای فیلم میپردازد در حالی که به نقش سرنوشت در زندگی بشر تاکید دارد.
تعدد حیرتانگیز بازیگران، کم کردن طرح داستانی تا حداقل ممکن برای برخوردهای شخصیتها، مجموعهای فراموش نشدنی از بازیگران بزرگ سینما لحظه به لحظه گیرایی این برخوردها را در فیلم تضمین میکند.
بیننده با فیلمی روبرو است فاقد هرگونه قصه دشوار. نکتهای که تماشاگر را بیش از همه تکان میدهد، خونسردی ظاهری آلتمن و شخصیتهایش است که همگی داستانهای خود را برای گفتن دارند، - البته هیچ کدام به صورت کامل برای بیننده فاش نمیشود - و در قبال این همه خودخواهی شاید بتوان گفت، بیعاطفگی در مقابل خیانت و دروغ و حتی زلزلهای که فیلم با آن تمام میشود چندان تکانی نمیتواند به ساکنانش دهد
آلتمن معتقد است: در همه عمرش تنها یک فیلم بلند ساخته است و همه فیلمهای او در واقع ادامه فیلمهای قبلیاش بوده و از "نشویل" گرفته تا "برشهای کوتاه" همگی دربردارنده عناصر اصلی فرهنگ آمریکایی هستند."
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی