سرویس تجسمی هنرآنلاین : پاییز امسال هم به سرآمد و حاصل فعالیت سه ماهه هنرمندان و مراکز هنری در فصل رونق هنرهای تجسمی برپایی نزدیک به ۲۵۰ نمایشگاه بود. واضح است که اعداد و ارقام در ارزیابی فعالیت‌های هنری تنها گویای گستره وکمیت‌ها خواهد بود و ارزیابی کیفیت رویدادهای هنری نیازمند نگرشی جدی‌تر و تحلیل گرایانه است. با اینحال نگاه آماری به رویداد‌ها هم داده‌هایی را در اختیار ما می‌گذارد و برخی از نقاط قوت و ضعف را در یک تصویر کلی پیش رویمان می‌گذارد. با این حساب برگزاری نزدیک به ۲۵۰ نمایشگاه که البته این رقم را به دلیل عدم دسترسی به داده‌های متمرکز باید کاملا تقریبی و کف تعداد رویداد‌ها در نظر گرفت، پاییز ۹۳ را از جهاتی به عنوان پررونق‌ترین فصل امسال البته تا امروز معرفی می‌کند.

نمایش آثار بیش از ۱۵۰۰ هنرمند در نمایشگاه‌ها و دیگر رویدادهای تجسمی فصل پاییز یکی از مواردی است که نسبت به بهار و تابستان امسال چشمگیر‌تر و قابل توجه‌تر به نظر می‌رسد اگرچه عمده حضور پرتعداد هنرمندان در فصل پاییز در رویدادهایی چون نمایشگاه سالانه "هفت نگاه"، نمایشگاه "نوسنت گرایی در هنر معاصر ایران" و نهمین دوسالانه نگارگری اتفاق افتاده که به ترتیب با نمایش آثار ۳۰۰، ۸۴ و ۲۱۲ هنرمند سهم قابل توجهی در افزایش تعداد آثار روی دیوار رفته در پاییز را رقم زده است. همینجا لازم به یادآوری است که رویدادهایی چون فستیوال "سی پرفورمنس، سی روز، سی هنرمند"، نمایش سالانه هنر دیجیتال تهران، نمایشگاه "تی‌تر یک، تولد نقاش"، هشتمین نمایشگاه سالانه "منتخب نسل نو"، "دسترسی محدود ۵" و نمایشگاه گروهی ˝چند پرده از بهشت "از حیث میزان حضور هنرمندان بلافاصله در ادامه رویدادهای یادشده قرار می‌گیرند و نقششان در پرتعداد بودن رویدادهای تجسمی پاییز را نمی‌شود نادیده گرفت.

در همین زمینه داده دیگری از رویدادهای تجسمی برگزار شده در پاییز امسال می‌شود دریافت کرد و آن اینکه علیرغم امکانی که نمایشگاه‌های گروهی برای حضور پرتعداد‌تر و متنوع‌تر هنرمندان و به تبع آن آثار تجسمی برای مثال در پاییز امسال ایفا کرده‌اند، نسبت نمایشگاه‌های گروهی به نمایش‌های انفرادی آثار، با برگزاری نزدیک به ۲۰۰ نمایشگاه انفرادی و ۵۰ نمایش گروهی، نسبتی کمتر از یک به پنج و در حدود ۲۰ درصد رویدادهای تجسمی سه ماهه گذشته را شامل می‌شود که با در نظر گرفتن میزان امکانات و از سوی دیگر تقاضای جامعه هنری می‌تواند در افزایش بازدهی مراکز فعال در حوزه هنرهای تجسمی لحاظ شود.

پاییز ۹۳ در یک نگاه کلی نقاط عطف قابل توجهی هم داشت که شاید مهم‌ترین آن‌ها را باید آغاز به کار ۶ گالری تازه تاسیس یعنی گالری‌های" رج "و" آب /انبار "در مهرماه، گالری" اُ "و" اعتماد ۴ "در آبان ماه و" سیحون ۲ "و" فراهانی "در آذر ماه، همچنین بازگشایی و آغاز فعالیت مجدد گالری" مینا "پیس از وقفه‌ای نسبتا طولانی دانست. یکی دیگر از این نقاط عطف نیز که مشابه آن را در مشارکت میان گالری‌ها کمتر شاهد هستیم، همگرایی گالری‌های شماره ۶، آران، پلاتفرم داربست، محسن و ویستا در میزبانی از پنجمین جشنواره صدا و تصویر" دسترسی محدود "در آخرین روزهای پاییز بود که به نوبه خود یکی از مصداق‌های بهره وری از امکانات پراکنده فضاهای هنری را رقم زد و با چیدمانی حساب شده تشخص مطلوبی را برای این رویداد و گالری‌های میزبان‌اش تدارک دید.

برپایی نمایشگاه‌هایی از هنرمندان پر سابقه و نام آشنای کشور هم از نکاتی است که در فعالیت‌های پاییزی جامعه تجسمی خودنمایی می‌کند. آیدین آغداشلو بعد از ۴۱ سال گزیده‌ای از آثار پیشین و تازه‌تر خود را به نمایش گذاشت و بهمن بروجنی پس از نزدیک به ۲۰ سال در نمایشگاه و ورک شاپی از تازه‌ترین آثارش در تهران حضور پیدا کرد. محسن وزیری مقدم هم که البته گزیده آثارش را این سال‌ها اینجا و آنجا دیده بودیم، آبان ماه امسال و در ۹۰ سالگی آثار تازه‌ای را پیش رویمان گذاشت و بالاخره همزمان با افتتاح گالری ۴ اعتماد بود که مجسمه‌های شاعر پرویز تناولی، یکجا به نمایش درآمد.

پاییز ۹۳ علیرغم همه این‌ها، اما بعضی از نواقص و کمبود‌ها را همچون فصل‌های گذشته، همچنان با خود داشت. محدود بودن نمایش مجموعه‌های به معنی واقعی نمایشگاه گردانی شده، فقدان نشست‌های تخصصی و تحلیلی همزمان با نمایشگاه‌ها و رویدادهای تجسمی و بالاخره انگشت شمار بودن حضور هنرمندانی از دیگر کشور‌ها در رویدادهای هنری که اتفاقی آموزنده در عرصه مراودات هنری محسوب می‌شود، کلیت این نقصان‌ها را تشکیل می‌دهد که ضرورت دارد در برنامه ریزی رویدادهای تجسمی به جایگاهی جدی‌تر دست پیدا کنند.

انتهای پیام/