سرویس تجسمی هنرآنلاین: پاپآرت رادیکالترین واکنش نسبت به پارادایم هنر مدرنیستی خصوصا انتزاعگرایی ناب امریکاییاش بود. پاپ آرت پس از جنگ جهانی بهدنبال گستراندن مرزهای آفرینش هنری بود که با از میانبرداشتن شکاف مدرنیستی میان فرهنگ فرادست نخبهگرا با فرهنگ تودهای میانمایه و حتی کیچ تلاش کرد تا با واقعگرایی بیشتری به زندگی و همهی جنبههای فرهنگی و اجتماعی آن نفوذ کند. جایی که سرآغاز نفوذ گفتمان فرهنگی و مناسبات زندگی به درون قلمروی هنر است.
شیفتگی نسبت به زندگی شهری و موضوعات فرهنگی آن، رویکرد کالاشدگی و مصرفگرایی زندگی در آمریکای دههی پنجاه و شصت میلادی و نیز ظهور فرهنگ تصویری تاثیر گرفته از رسانههای گروهی از جمله تلویزیون و صنعت تبلیغات، پیوند میان هنر و زندگی را در قالب پاپآرت متجلی ساخت. اگرچه هنرپاپ درونمایهها و کارمادههایش را از زندگی روزمره و فرهنگ عامیانه وام گرفت اما این بهمعنای ارجگذاری یا ستایش آن و یا میانمایهگشتن هنر نبود، بلکه بهمنزلهی نوعی بازی با مرز میان هنر، فرهنگ و زندگی در یک رابطهی دیالکتیکی بود؛ همانگونه که رابرت راوشنبرگ معتقد بود در مرز میان هنر و زندگی قرار دارد یا اندی وارهول اظهار میکرد که با آثارش، بیرون هنر را وارد درون کرده است و درون هنر را در بیرون آن قرار داده است. هنرپاپ با تبدیل زندگی به پدیدهای فرهنگی و استحالهاش در حوزهی هنر، هم شکلی از بازنمایی زندگی را ارائه کرد و هم صورتی انتقادی از آن را عرضه نمود. آثار ایمان صفایی در گالری شیرین هم مصداق همین پاپ آرت است . این آثار را می شود به سه دسته تقسیم کرد:
1- بازی با کلمات و اصطلاحات عامیانه مانند "امشب شب سه شنبه ....." و بازی تکرار آن که البته بیشتر در نسل قدیمی رایج بود.
2- اشیاء و حروف مانند پیکان و اصطلاحات پشت کامیونی و قوری گل قرمزی که بیشتر به چیدمانهایی هستند که فضای نمایشگاه را تحت سیطره خود درآورند.
3- تابلوهای نئون که بر سر در مغازهها نصب میشود و البته با حروف و کلمات عامیانهای مانند "ملچ ملچ " ، "خر خر" ، "وز وز" و .... همراه هستند.
در کارهای ایمان صفایی نوعی نوستالژی هم دیده میشود. گویا "حس و حالی" که در ضربالمثلها و اصطلاحات قدیمی وجود دارد در "زبان امروزی" نسل نو جایی ندارد. "زبان مخفی" نسل امروز که شاید از نظر معنا تهی شده باشد در مقابل اصطلاحات قدیمی متزلزل و ناپیدار جلوه میکند.
البته پاپآرت ارائه شده صفایی به کثرتگرایی و بسط رویکردهای هنرمعاصرایران کمکی نمی کند زیرا گزینش این هنرمند از درونمایههای فرهنگی و زندگی روزمره قدیم ، کارکرد امروزی ندارد . از رویدادها و حوادث خبری و مطبوعاتی، صنعت تبلیغات امروزی، فرهنگ سلبریتی و همهی جوانب پدیدههای فرهنگی روز در این آثار خبری نیست غیر از یک اثر که به نظرم بهترین اثر نمایشگاه است . پرتره روسای جمهور و میکروفن هایی که جلوی هر کدام تعبیه شده بودند که کنایه های زیادی دارد، از جمله شعارزدگی و عمل نکردن به وعده ها . به هر حال ایمان صفایی با بکارگیری کارماده و اشیایی پیشپاافتاده و حاضرآماده(مانند بدنه پیکان)و با بکارگیری شیوهی اسمبلاژ (سرهمسازی) باهدف ایجاد ارتباط فیزیکی (مادی) و ذهنی (مفهومی) بین عناصر عادی و موجود در محیط پیرامون، استقلال رسانههای مدرنیستی مانند نقاشی و عکاسی را فرومی پاشد و توجه ما را به قدرت رسانه ایی مواد مصرفی واقف می کند .
انتهای پیام/
فرید امین الاسلام