به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، در این نشست که شامگاه 20 تیر در فضای باز کافه گالری معاصر برگزار شد، مسعود همتی، آرمان داودی و سهیل دانش اشراقی هرسه از کاریکاتوریست های مطرح، همچنین جمعی از علاقمندان به هنرهای تجسمی حضور داشتند. محمد حمزه ای، مدیر کافه گالری معاصر نیز اجرای این نشست را بر عهده داشت.
حمید بهرامی کاریکاتوریست و انیماتور ساکن آمریکا و میهمان این برنامه در ابتدای نشست به نحوه علاقمندی خود به کاریکاتور پرداخت و گفت: برای من علاقه مندی به کاریکاتور از کودکی و تحت تاثیر کارتون ها و طرح های طنزگونه مجلات فکاهی شکل گرفت. وقتی بزرگتر شدم فهمیدم کاریکاتور چیزی فراتر از صورت های اغراق شده است و می تواند حرف های زیادی در ذات روایتگرش برای گفتن داشته باشد.
او در ادامه افزود: هنگامی که در حال تحصیل نقاشی در دانشگاه بودم به این نتیجه رسیدم که برای خلق آثار هنری به دنبال قالبی هستم که صراحت و بی پیرایگی بیشتری داشته باشد تا بتوانم ذهنیاتم را بدون واسطه با مخاطب در میان بگذارم. به ان ترتیب بود که به سمت کاریکاتور کشیده شدم و اولین فعالیت حرفه ای ام نیز با کیهان کاریکاتور آغاز شد.
مسعود همتی از کاریکاتوریست های باسابقه که در این جمع حضور داشت در ادامه نشست از بهرامی خواست تا به این پرسش پاسخ دهد که چرا جریان قدرتمند کاریکاتور در دهه هفتاد نتوانست به مسیر خود ادامه دهد و فروکش کرد؟
بهرامی در پاسخ به این پرسش اظهار کرد: اساسا دهه هفتاد ایران بیش از هر چیز متاثر از شرایطی بود که پس از پایان جنگ شکل گرفته بود. در آن سال ها موجی پدیدار شده بود و هنرمندان گرایش زیادی پیدا کرده بودند تا اضطراب جنگ را در آثارشان برون ریزی کنند. حتی به نظر می رسید که جامعه می خواست سختی های جنگ را فراموش کند و گویی کاریکاتور قرار بود واسطه ای باشد تا جامعه را به بازسازی و امیدواری سوق دهد. در حقیقت اتفاقی که در دهه 70 افتاد از نظر جامعه شناسی فرصتی برای ابراز وجود هنرمندان کاریکاتوریست فراهم کرد و چون آن سال ها فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی وجود نداشتند کاریکاتور به تنها محل بروز دغدغه های اجتماعی تبدیل شده بود.
بهرامی در بخشی دیگر از این نشست، به درخواست حمزه ای مدیر کافه گالری به بیان دیدگاه شخصی اش نسبت به هنر کاریکاتور پرداخت و گفت: برای من کاریکاتور به شخصه یک ابزار و یک نگاه مستقیم و بی پیرایه به مسائل بوده بوده تا بتوانم با مخاطبین ارتباط برقرار کنم و به واسطه اش حرفی را بزنم و به موضوعی اشاره کنم که در کلام نمی گنجیده است. من کاریکاتور را به مثابه دویدن فرض می کنم. همانطور که مادر ورزش ها دویدن است کاریکاتور هم می تواند هنر مادر به حساب آید.
این هنرمند در همین زمینه ادامه داد: کاریکاتور شرایطی برای من به وجود آورد که خودم را در فضای انیمیشن و روایت گری داستان های مصور هم در نظر بگیرم. کاریکاتور با توجه به تاثیری که در پرورش تخیل هنرمند و ارتباط برقرار کردن بین پدیدهها به وجود می آورد، ذهنیت مان را تمرین می دهد تا به دقت پیرامونمان را ببینیم.
محمد حمزه ای در ادامه نشست از بهرامی خواست تا درباره جایگاه کاریکاتور معاصر ایران سخن بگوید.
بهرامی در این خصوص عنوان کرد: احساس می کنم کاریکاتوری که امروز در ایران تولید می شود، همین که متاثر از مسائل امروز باشد می تواند فارغ از صورت ظاهری ، تکنیک و نوع ارائه اش کاریکاتور معاصر به حساب بیاید. همانگونه که سایر هنرها تمایل دارند که روزمرگی و بیان دغدغه های انسان امروز را مدنظر قرار دهند، هنرمندان کاریکاتوریست هم در واقع با پرداختن به سوژه ها و المان های مختص به دوره ای از تاریخ که در ان زندگی می کنیم به نوعی تعری کاریکاتور معاصر را شکل دهند.
گپ و گفت صمیمانه میان حاضرین و میهمان برنامه و طرح سئوالاتی از سوی علاقمندان جوان حاضر در مراسم پیرامون مسائل مختلف از جمله کاریکاتور در مهاجرت، همچنین عکس یادگاری حاضرین با میهمان برنامه پایان بخش این نشست بود.
انتهای پیام/