سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "من و در لجباز" ویژه مخاطب کودک و نوجوان از 31 خرداد در تالار هنر روی صحنه رفته و اجرای آن تا 20 تیر ادامه دارد.

این نمایش را محمود تیموری کارگردانی کرده و خودش در کنار مجید نصیری، پرویز حاجی‌زاده، مجتبی گوهرخای، محمدرضا ابراهیم‌پور و حمیدرضا بنده‌مرادی در آن بازی می‌کند.

"من و در لجباز" درباره فرزند 40 ساله و دست و پاچلفتی یک خانواده است که برای اولین بار در طول زندگی‌اش می‌خواهد کاری را به شکل درست خودش و بدون کمک والدین‌اش که پیر شده‌اند انجام دهد، اما با یک در مدرن که بسیار لجباز است برخورد می‌کند. محمود تیموری نویسنده، کارگردان و بازیگر نمایش «من و در لجباز» در گفت‌وگو با هنرآنلاین درباره ایده و نحوه شکل‌گیری این نمایش گفت: "من و در لجباز" را سال‌ها پیش نوشتم که بعد شکل دراماتیک به خود گرفت و تکمیل شد و در ‌‌نهایت به اجرا رسید. موضوع این نمایش اعتماد به نفس، حس استقلال‌طلبی کودکان و خوداتکایی است. اینکه از چه زمانی این اعتماد به نفس شکل خواهد گرفت. در واقع ما در این نمایش با یک شخصیت 40 ساله که به همراه پدر و مادر پیرش زندگی می‌کند روبه‌رو هستیم که مایه اصلی نمایش را شکل می‌دهد تا کودک وقتی او را می‌بیند از‌‌ همان سن و سال به خودش بیاید و منیت خودش را به خانواده ثابت کند. او در ادامه درباره زبان مورد استفاده در نمایش "من و در لجباز"، گفت: ما در تالار هنر اجرا داریم و از آنجایی که این تالار برای تمام رده‌های سنی اجرا دارد و تخصصی تئا‌تر خردسال، کودک و نوجوان نیست، زبانی که من انتخاب کردم برای این نمایش زبان خانواده است، آن هم در یک قالب بسیار فانتزی. به این معنا که از خردسال، کودک و نوجوان و پدر و مادر همان‌طور که سر یک سفره با هم می‌نشینند و صحبت می‌کنند یا از چیزی لذت می‌برند، بتوانند این نمایش را دیده و هر کسی دریافت خودش را داشته باشد. این نمایش به زبان خانواده است و بدون بدآموزی. در واقع "من و در لجباز" در چهار لایه طبقه‌بندی شده است. سطحی برای رده سنی خردسال، بعد کودک، بخش انتزاعی را برای نوجوانان در نظر گرفتم و در ‌‌نهایت سطح پیچیده که حرف بزرگتری دارد برای پدر و مادرهاست. در کنار این مفاهیم و معانی مختلف را برای هر کدام گنجانده‌ام که با نگاه به نمایش تاثیرات مثبت خواهند گرفت. تیموری درباره شیوه اجرایی بکار گرفته شده در نمایش اظهار کرد: این نمایش بی‌کلام است و از چند شیوه در اجرای آن بهره بردیم. یکی از آن پانتومیم است، چرا که احتیاج شدید به زبان بدن داشتیم برای اجرای آن و کمتر از عناصر لال‌بازی استفاده کردیم. خیلی کمرنگ از عروسک و سایه بهره بردیم، آن‌ هم برای این‌که جذابیت تصویری ایجاد کند تا همه بهره ببرند. در مجموع به یک نمایش بی‌کلام رسیدیم. البته در کشورهای دیگر به این نوع از نمایش می‌گویند کم کلام، اما ما در کشورمان می‌گوییم بی‌کلام درحالی که کم‌کلام است و این گونه نمایش‌ها اغلب جهانی هستند و مخاطب بدون این‌که دچار درگیری با واژگان شود متوجه شده و موضوع اصلی آن را دریافت می‌کند. "من و در لجباز" هم موضوع اصلی‌اش اعتماد به نفس است، از آن‌ جایی که این کلمه، برای کودک بزرگ است با این شیوه آن را هضم می‌کند و قابل فهم و درک‌تر می‌شود.

تیموری درباره وضعیت تئا‌تر کودک و نوجوان گفت: خوشبختانه دوستان و همکاران این نوع از تئا‌تر را جدی پیگیری می‌کنند و تنها کسانی که خیلی جدی به این موضوع نگاه نمی‌کنند مسئولان هستند. تولید‌کنندگان تئا‌تر کودک که سال‌ها این غم را داشته‌اند با تحقیق و سواد بیشتری این موضوع را دنبال می‌کنند و به ذائقه تماشاگر بیشتر پی می‌برند و تولیداتی دارند که نه تنها در کشور بلکه درآن سوی مرز هم امتیازاتی برای خود ما بوجود می‌آورند و کارهای موفق بسیاری در کشورهای دیگر اجرا کرده‌اند. ضمن این‌که ارتباطی که وجود دارد نشان می‌دهد جدی‌تر به این موضوع فکر می‌کنند و هر روز بیشتر روی آن کار می‌شود. تنها نگاه مدیران هم باید جدی شود که نیازمند حمایت بیشتری از سوی مدیران هستیم تا بتوانیم با انگیزه بیشتری کارکنیم و کار بهتری روی صحنه ببریم، چرا که وقتی حمایت نباشد به راحتی نمی‌توان کار کرد و فشارهای مالی، معنوی و استرسی که روی هنرمندان است باعث می‌شود هنرمند به جای این‌که دغدغه‌اش صرفا هنر باشد به غیر از هنر نیز فکر کند و این صحیح نیست. امیدوارم مسئولان دلسوزانه نگاه کنند و تئا‌تر کودک را که نسل آینده این کشور را تشکیل می‌دهند جدی بگیرند. او ادامه داد: تئا‌تر باید تخصصی نگاه شود. ما به سالن‌هایی احتیاج داریم که صرفا برای خردسال یا نوجوان باشد. تئا‌تر نوجوان آنچنان که باید تولید نمی‌شود، چرا که با نبود مخاطب، دست‌اندرکاران آن تنها متحمل ضرر مالی می‌شوند. این درحالی است که کار برای نسل نوجوان بسیار مهم است. این نسل بحران هویت را طی می‌کند و نیازمند راهکار و روشنایی بسیاری است وگرنه به راهی می‌رود که خطرات زیادی پیش روی خود دارد. تئا‌تر می‌تواند این خطرات را به آن‌ها نشان دهد. ما نیازمند سالنی هستیم که نوجوان بتواند بدون حضور خانواده در آن حضور یافته و مسائلی را که مختص به سن اوست مطرح و با آن‌ها آشنا شود. اگر این اطلاع‌رسانی‌ها به موقع نباشد قطعا نسل جوان دچار مشکل می‌شود. سرمایه‌گذاری و تخصیص بودجه دراین زمینه به حضور نیروهای قوی نیازمند است که باعث می‌شود تئا‌تر نوجوان خودکفا شود. تیموری در پایان درباره استقبال از این نوع اجرا‌ها نیز خاطر نشان کرد: حضور مردم، دوستان را امیدوار می‌کند، اما این کفایت نمی‌کند چرا که مردم تنها بخشی از هزینه اولیه را فراهم می‌کنند. ما امیدواریم دولت هم همراه این حمایت مردمی، تئا‌تر کشور را حمایت کند، چرا که تئا‌تر کارش فرهنگسازی است و امسال نیز سال فرهنگ نامیده شده و باید دراین زمینه حمایت‌های بیشتری صورت بگیرد. انتهای پیام/