چیزی به آغاز رقابت های جام جهانی فوتبال نمانده و این روزها عرصه های گوناگون اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و هنری هریک به نوعی گرفتار تب جام جهانی هستند. یکی از بخش هایی که این روزها به شدت تحت تاثیر رقابت های جام جهانی قرار گرفته حوزه موسیقی است. از ساخت آهنگ گرفته تا تهیه نقد و خبر و مصاحبه، همه را این روزها به تکاپو انداخته است. سرویس موسیقی هنرآنلاین هم تصمیم گرفته سهمی از این تکاپو داشته باشد و جایگاه رقیبان ایران را در دنیای موسیقی بررسی کند و اطلاعات مختصری درباره موسیقی سه کشور رقیب ایران یعنی آرژانتین، نیجریه و بوسنی و کشور برزیل میزبان رقابت ها در اختیارتان قرار دهد:

برزیل؛ سامبا و بوسانوا

موسیقی نقش مهمی در زندگی برزیلی ها بازی می کند. وقتی در خیابان های برزیل قدم می زنید می توانید شور موسیقی را در راه رفتن، حرف زدن و کار کردن برزیلی ها ببینید؛ موسیقی بخش جدایی ناپذیر فرهنگ این سرزمین است. موسیقی برزیل سرشار از شور و حرارت است و این خود نشان از جوهر و ماهیت روح برزیل و مردمانش دارد. موسیقی برزیل شادترین و پرانرژی ترین موسیقی دنیاست. برزیلی ها در واقع با موسیقی پرشورشان زندگی را جشن می گیرند.

این کشور صاحب میراثی غنی از گنجینه موسیقی در انواع سبک هاست. موسیقی برزیل ترکیبی از فرم های آفریقایی و اروپایی با منشأ مذهبی و سنتی است که در فضای امریکای لاتین به شکل منحصربفرد و اصیل خود دست یافته است . موسیقی برزیل همچون مردمان این سرزمین بسیار متنوع است. شناخته شده ترین سبک موسیقی برزیل "سامبا" (Samba) است. اجرای سامبا در کارناوال های مشهور برزیل بیش از هرچیز بر شهرت این نوع موسیقی افزوده است. سامبا که با رقصی مخصوص به همین نام همراه است، گرچه ریشه در فرهنگ و سنت افریقا دارد و با تجارت برده از غرب آفریقا، خصوصا کنگو و آنگولا، به امریکای لاتین آمده، اما امروزه به نماد هویت ملی برزیل تبدیل شده است.

سامبای سنتی به کمک سازهای "کاواکوئینهو" (نوعی گیتار کوچک با چهار سیم) و سازهای کوبه ای مثل "تامبورین" نواخته می شود. اما در دهه های اخیر پس از جنگ جهانی دوم و تاثیر نحوه ارکستراسیون ایالات متحده بر موسیقی سامبا، استفاده از سازهای ترومبون، ترومپت، فلوت و کلارینت و همچنین گروه کر در موسیقی سامبا رواج پیدا کرده است.

گرچه جنوب شرقی و شمال شرقی برزیل ، به خصوص "ریودوژانیرو"، "سائوپائولو"، "سالوادور" و "بلوهوریزونته" به عنوان مناطق خاستگاه سامبا معرفی شده اند، امروزه این موسیقی اهمیتی فرامنطقه ای و حتی جهانی پیدا کرده است. هر ساله روز دوم دسامبر به عنوان روز ملی سامبا در برزیل جشن گرفته می شود.

بوسانوا (Bossa nova) نوعی سامبای تکامل یافته است. از اواسط دهه 50 میلادی، هنگامی که موسیقی دانان برزیلی از جمله آنتونیو کارلوس جوبیم (Antonio Carlos Jobim) و نوازنده گیتار جائو گیلبرتو (Joao Gilberto) با موسیقی cool jazz ایالات متحده آشنا شدند، خیلی زود متوجه شکوه هارمونی و ریتم های غیرمعمول آن شدند و استفاده از ضدضرب های گیتار را به روی ریتم های محلی و مذهبی آغاز کردند. نتیجه نوعی موسیقی شد که امروزه به نام "بوسانوا" شناخته می شود و پایه ای شد برای موسیقی "جز" در برزیل و کشوارهای دیگر امریکای لاتین. توانایی های آنتونیو کارلوس جوبیم در آهنگسازی، خوانندگی و نواختن گیتار و پیانو سبک بوسانوا را در برزیل و سراسر دنیا معروف و محبوب کرد. بعد از او در دهه 60 میلادی، سرجیو منز (Sergio Mendes) نقش موثری در گسترش فرهنگ موسیقی بوسانوا داشت. او مرزهای بوسانوا را به سوی دنیای مدرن گشود. مووسیقی کورو (Choro)، راک برزیلی، فولک راک، فورو(forró)، فروو (Frevo)، فانک کاریوکا (Funk carioca) و سامباس (Sambass) از دیگر سبک های رایج در موسیقی برزیل هستند.

نیجریه؛ ضرباهنگ کوبنده موسیقی غرب آفریقا

موسیقی نیجریه شامل انواع سبک های موسیقی محلی و موسیقی عامه پسند است که برخی از این سبک ها شهرت جهانی دارند. انواع سبک های موسیقی محلی این کشور، به تبع قومیت های گوناگون، با تکنیک ها، سازها و آهنگ های گوناگون مخصوص به خود شناخته می شوند. بزرگ ترین گروه های قومی نیجریه اقوام "هوسا" (Hausa)، "ایگبو" (Igbo) و "یوروبا" (Yoruba) هستند که هر یک موسیقی خاص خود را دارند. موسیقی سنتی نیجریه نوعی موسیقی کاربردی است؛ یعنی این نوع موسیقی نه صرفا هنری برای لذت و سرگرمی، بلکه تنها در مراسم عروسی و عزاداری یا در هنگام کار مورد استفاده قرار می گیرد. موسیقی نیجریه ارتباط نزدیکی با کشاورزی دارد که آن نیز با محدودیت های بخصوصی مورد استفاده قرار می گیرد؛ مثلا یک ساز بخصوص در مرحله ای بخصوص از فصل کاشت نواخته می شود.

موسیقی کار نوعی موسیقی رایج در نیجریه است. این موسیقی به حفظ ریتم کارگران در هنگام کار کمک می کند؛ در مزارع (در مشاغل کشاورزی) یا در رودخانه (در انواع مشاغل ماهیگیری و قایق رانی) و حتی به زنان خانه دار در انجام امور منزل.

رایج ترین سبک در موسیقی نیجریه گروه کر "ندا و پاسخ ندا" (call-and-response choir) است که در آن خواننده اصلی اشعاری را می خواند و گروه کر که به دو دسته تقسیم می شوند بخش هایی از آواز را به صورت عمل و عکس العمل با هم تبادل می کنند که گاهی اوقات با نواختن سازهایی همراهی می شود. در مناطق جنوب نیجریه ریتم ها پیچیده است و آواها و ملودی ها بیشتر بر تک نوازی و تک خوانی استوار است درحالی که در مناطق شمالی موسیقی به صورت پلی فونیک (چندصدایی) سازهای بادی و آوازهای گروهی شنیده می شود.

در مناطق شمالی تر استفاده از درامز (طبل) نمود بیشتری دارد و تاثیر موسیقی اسلامی در آن به وضوح دیده می شود.

گرچه سازهای بادی در همه انواع موسیقی افریقایی وجود دارد، سازی مثل سنتور جزو جدایی ناپذیر موسیقی غرب آفریقاست. بعدها سازهای برنجی و سازهای بادی چوبی از اروپا و امریکا وارد موسیقی نیجریه شد. ورود گیتار الکتریک باعث شد موسیقی "جوجو" یکی از سبک های رایج موسیقی نیجریه به سمت عامه پسند شدن گرایش پیدا کند.

علاوه بر موسیقی محلی و سنتی، سبک های دیگری در موسیقی نیجریه رایج است که از آن میان می توان از سبک های "آپالا" (Apala)، "جوجو" (jùjú)، "آفروبیت" (Afrobeat) و "واکا" (Waka) نام برد.

آرژانتین و راک اسپانیولی

مهم ترین سبک موسیقی آرژانتین "تانگو" (Tango ) است. این موسیقی که به سالهای مهاجرت مهاجرین اولیه به این کشور برمی گردد در واقع بیان کننده غم و غصه و مشکلات بینوایان و زحمتکشان و فقرا بوده که بصورت رقص های فورکلور و موسیقی بیان می شد. تانگونوعی موسیقی و ترانه‌ بزمی (اغلب این ترانه‌ها به شکل عامیانه خوانده می‌شود که لونفاردو نامیده می‌شود) و نماد موسیقی آرژانتین است.

سبکهای جدید موسیقی‌های عامه در آرژانتین عبارت‌اند از، " فولکلور" ، "راک" و موسیقی حاره (کومبیا).

موسیقی راک آرژانتینی رایجترین موسیقی در میان جوانان است. موسیقی راک - اسپانیولی پرشنونده ترین سبک موسیقی در امریکای لاتین است. "مرسدس سوسا" (Mercedes Sosa) و چارلی گارسیا (Charlie Garcia) از هنرمندان و خوانندگان فولکلور و راک آرژانتینی هستند. هنر موسیقی این کشور از سال ۱۹۶۰ پیشرفت زیادی داشته است . موسیقی "حاره"، ترکیبی از کومبیا، فالک محلی و سبکهای کارائیبی است که به وسیله مهاجران آمریکای جنوبی در بوینس آیرس ساخته شده است.

موسیقی کلاسیک اروپا به خوبی در آرژانتین ظاهر شده است. بوینس آیرس موطنی است برای تئاتر کولیون که شهرت جهانی دارد. موسیقی دانان کلاسیک همچون مارتا آگریچ ، لالو شیفرین ، دانیل بارنبویم ، ادواردو آلونسو کرسپو و آهنگسازان کلاسیک مانند آلبرتو جیناسترا شهرت جهانی دارند. تمام شهرهای اصلی آرژانتین دارای سالنهای عمده تئاتر و اپرا و ارکسترهای ایالتی یا شهری هستند.

بوسنی و تلفیق موسیقی ملل

کشور بوسنی هرزگوین همچون سایر کشورهای شبه جزیره بالکان سالیان سال درگیر جنگ های داخلی یا تهاجمات خارجی بود، در نتیجه این آمیختگی های اجباری، موسیقی این کشور ترکیبی است از فولکلور ملی اسلاوی تاثیر پذیرفته از موسیقی ترکیه همراه با تاثیراتی از جهان غرب.

انتهای پیام/

عاطفه بزرگ نیا