به گزارش سرویس تئاتر هنرآنلاین/ نمایش "طوپ طرب" کاری از گروه تئاتری نقاب است و رویکرد این گروه که کارگردانی اجراهایشان توسط خیرالله تقیانی‌پور و جواد نوری انجام می‌شود، استفاده از متن‌های ایرانی و اورژینال است که عموما توسط تقیانی‌پور نوشته می‌شود و ماحصل فعالیت این گروه تئاتری که جزو پر کارهای تئاتر در سال‌های اخیر هستند؛ نمایش‌هایی نظیر "تعبیر یک رویا" ، "روزی، گذری، روزگاری"، "مخمصه"، "قصه عروسک‌ها" و "فریاد خاموش خاطره" است.

الگوی بومی

نقطه مشترک آثار گروه نقاب توجه به شیوه‌های اجرایی تئاتر اصیل ایرانی با مضامین بومی، ملی، مذهبی و دینی است و در این رویکردشان به الگوهای و شیوه‌های نمایش ایرانی وفادار هستند. در نمایش "تعبیر یک رویا" کار آخر گروه اجرای یک تعزیه در کنار تقابل میان خیر و شر، درام داستان را شکل می داد و در نمایش "قصه عروسک‌ها" تلاش شد مقایسه و تقابلی میان عروسک‌های سنتی و اصیل ایرانی نظیر مبارک با عروسک‌های خارجی و کارکردهایشان مورد واکاوی قرار گیرد. این رویه گروه تئاتری نقاب را علی‌رغم برخی از کم و کاستی‌های اجراهایشان، گروهی صاحب سبک و دارای هویت بومی به مخاطبش می‌شناساند و در فضای تئاتری، متکی بودن بر اقتباس یک حسن و ویژگی قابل اعتنا است.

ارتباط با مخاطب عام

اغلب اجراهای گروه تئاتر نقاب با مخاطب انبوه و پر تعداد از اقشار مختلف جامعه روی صحنه می‌رود و به نوعی می‌توان با دیدن اجراهای این گروه تحقق شعار معروف تئاتر برای همه را دید. از آنجا که مخاطب عام ایرانی سینما و تئاتر همواره ثابت کرده که به درگیرهای کلامی و حرکات فیزیکال بازیگران در روی صحنه در قالبی آهنگین علافه دارد و گروه تئاتری نقاب سوای تاکیدش بر جنبه سرگرم کنندگی به محتواهای ارزشمند مثل تحول شخصیت‌های خاکستری و تاکید برهویت و رسومات اصیل ایرانی می پردازد.

تئاتر تخت روحوضی

نمایش "طروپ طرپ" آشکارا ادای دینی به نمایش‌های تخت روحوضی و سنتی ایران است و روایت‌گر اجرای یک طروپ کمدی توسط گروه تئاتری گلچین است. ویژگی که نمایش "طروپ طرب" را از نمایش‌های مشابه سنتی‌اش متمایز می‌کند بازی با زمان و شکست زمان است و روایت ابتدایی شروع نمایش در حقیقت پایان نمایش است که یکبار دیگر تکرار می‌شود . البته این ساختار غیر خطی که چندان به صورت پیچیده‌ای به آن پرداخته نمی‌شود و بیشتر در حکم فلاش بک است، برای مخاطب عام جذابیتی ندارد. بر طبق الگوی این نمایش‌ها مخاطب خیلی سریع با شخصیت‌های نمایش (قیاس، جاوید، شازده خانم، الیاس، شهبال، برات ،تقی و آمیرزعلی ممد) آشنا می‌شود که عموما شخصیت‌های شیرین و خوش سر و زبانی هستند. هوشمندی دیگری نمایش رجوع نویسنده و کارگردان به مسائل روز اجتماعی مثل شوخی با فیلم "چ" ابراهیم حاتمی‌کیا است و به درستی این شوخی‌ها در ساختار نمایش می‌نشیند. استفاده درست از لهجه و ویژگی بومی آدم‌ها مثل عافیت طلبی و تن آسایی شیرازی‌ها و جوشی بودن آذری‌ها، شیرینی کرمانی‌ها و رندی و حاضر جواب بودن اصفهانی‌ها لحظات مفرح و خنده داری را برای مخاطب به وجود آورده و بر خلاف بیشتر نمایش‌های این نوعی که در برخی از لحظات اجرا به دلیل نبود عناصر طنز و کمدی نمایش در ارتباط با مخاطب دچار وقفه و سکته می‌شود. در نمایش "طورپ طرب" با مدیریت درست زمان در زمان‌های متوالی و نزدیک به هم شوخ‌های کلامی و فیزیکی با همراهی درست موسیقی زنده و اصیل ایرانی زنجیره ارتباط مخاطب با نمایش را حفظ می‌کند.

تلخی در پس شادی

نمایش "طورپ طرپ" نمایش شاد و مفرحی است اما موقعی که مخاطب با این نکته که آدم‌های اصلی نمایش (گروه طروپ گلچین و شازده خانم مرده‌اند و در عالم برزخ هستند) با تلخی روبه رو می‌شود و نویسنده و کارگردان بدون رویکرد اغراق‌آمیز نقد و هزلی به روابط دوران قاجاری، ظلم شاه و ارباب و مظلومیت رعیت و مردم انجام می‌دهد و در کنار این نقد معرفی درست شخصیت‌ها ( اعضا گروه طروپ) در فلاش بک‌های نمایش انجام می‌شود.

بازی‌ها

در نمایش سنتی بازیگران نقش کلیدی و حیاتی در ارتباط داشتن مخاطب با مضمون و فضای نمایش دارند. در نمایش "طروپ طرب" تیم بازیگری با استفاده درست از نوع بیان، شیوه بازی و فیزیک بدنی‌شان ارتباط مخاطب با نمایش را حفظ می‌کنند. وحید نفر بازیگر مستعدی که در سال‌های اخیر حضور موثری در عرصه بازیگری دارد، بازی هماهنگی با استفاده از فیزیک بدن و نحو بیانش ارائه می‌کند. علیرضا ناصحی هم همچون وحید نفر در این حوزه موفق عمل می‌کند. علیرضا مهران بازیگر نقش‌پذیر تئاتر که حضورهای متفاوتی در سینما و تصویر دارد شمایل متفاوتی از تقی و خصوصیات رفتاریش را به نمایش می‌گذارد.

طراحی صحنه و لباس

طراحی صحنه نمایش "طروپ طرپ" تقلید آشکاری از طراحی صحنه نمایش زنی با پالتوی پشمی قرمز به کارگردانی افسانه ماهیان است. اما تقیانی‌پور و نوری هوشمندانه از ویژگی صحنه‌ای و استفاده از پارچه‌های کشی سفید رنگ که به صورت عمودی و موازی هم در صحنه تعبیه شده‌اند برای رفت و آمد بازیگران و نشان دادن فضای غیر رئالیستی و غیر فیزیکی بهره‌برداری می‌کنند. سهیلا جوادی هم به خصوص در بحث طراحی لباس گروه تروپ گلچین، رویکرد درست و خلاقانه‌ای دارد . اما در زمینه طراحی لباس غیاث که از یک لباس کار و پوتین استفاده می‌کند بی‌سلیقه و شتاب‌زده عمل کرده است.

انتهای پیام/

احمد محمد اسماعیلی