نگار کلانتری هنرمند نقاش و فرزند پرویز کلانتری هنرمند برجسته نقاشی ایران در توصیف خود از این هنرمندبه خبرنگار هنرآنلاین گفت: پدرم از نظر اخلاقی انسانی استثنایی و بسیار درستکار است. او با وجود اینکه بسیار مهربان است حساسیتهای به جا و معقولی هم نسبت به بعضی مسائل دارد که باعث میشود بعضی وقتها او را عصبانی هم ببینیم. همه آدمها را دوست دارد و در هر شرایط و موقعیتی که باشد هرکاری از دستش بربیاید برای دیگران انجام میدهد و من این خصلتاش را ستایش میکنم و از او بسیار میآموزم.
کلانتری درباره ارتباط میان خود و پدرش اظهار کرد: خیلی خوشحالم این فرصت را در زندگی پیدا کردهام که فرزند او باشم و باید بگویم که رابطه ما با هم تنها پدر و فرزندی نیست و یک رابطه عاطفی است که در چارچوب ارزشهای هنری هم بین ما وجود دارد. او همیشه مرا تشویق میکند و میگوید که رنگها را درست میشناسم و به من این افتخار را میدهد که درباره نقاشیهایش نظر بدهم. من هم احساس غرور میکنم که او با وجود این همه تجربه تا این اندازه به نظر من اهمیت میدهد و این برمی گردد به منش خاکی او و اینکه چقدر برای آدمها ارزش قائل است.
او در ادامه با اشاره به یکی دیگر از خصلتهای فردی پرویز کلانتری گفت: پدرم سفرهای متعددی به خارج از کشور داشته ولی هیچ وقت احساس نکرده که متعلق به جای دیگری غیر از ایران است. این مسئله همانطور که همه میدانیم در کارهای هنریشان هم بسیار برجسته است و باید بگویم که هنر پدر من کاملا مختص به ایران است و اگر بخواهیم بخشی از هنر ایران را معرفی کنیم آثار او یکی از نمونههای شاخص آن میتواند باشد. یکی از مصداقهای گویای این مسئله هم یکی از آثار استاد کلانتری است که به عنوان شاخصهای از هنر ایران در مقرسازمال ملل در کنیا نصب شده. بنابراین زندگی کردن در جایی غیر از ایران برای او سخت است و با وجود اینکه بعضی وقتها او هم در زنگی و فعالیت هنری با شرایط نامطلوبی روبه رو میشود اصلا در وجودش نیست که بخواهد به زندگی در جای دیگری فکر کند.
نگار کلانتری در پایان سخنانش در خصوص ویژگیهای هنری پدرش بیان کرد: شاید درست نباشد که من به عنوان دختر او این را بگویم ولی خلاقیتی در وجود او هست که من در کمتر کسی دیدهام. پدرم در زمینههای مختلفی خلاقیت دارد و شما میبینید که هربار موضوع تازهای را در کارهایش مطرح میکند و هربار خلاقیت جدیدی را ارائه میدهد. این مسئله را در کتابها و نوشتههای او هم میبینید و نوعی شیرینی و بازیگوشی را حس میکنید. به نظر من همه اینها به خاطر این است که پدرم هنوز روحیه کودکانه را حفظ کرده و این خیلی قشنگ است که یک نقاش بزرگ با این همه تجربه و دانشی که به دست آورده ولی هنوز روح کودکانهاش را رها و فراموش نکرده است. حتی کارهایی که شاید در شرایط روحی خیلی خوبی آنها را خلق نکرده مثل نقاشی شبهای کویر را وقتی بیننده میبیند حس بدی از آن نمیگیرد و باز هم آرامش و شیرینی خاصی بر آنها حاکم است.
انتهای پیام/