بی شک فیلمنامه به عنوان رکن اصلی یک فیلم داستانی تاثیری به سزا در شکل گیری کیفیفت یک اثر سینمایی دارد.یک فیلمساز خوب با گروه همکاران مجرب هرگز نمی تواند از یک فیلمنامه بد یک فیلم خوب بسازد.این ضعف در کلیت سینمای ایران مشهود است اما نهایت بی انصافی است که تمامی مشکلات سینمای ایران را به گردن فیلمنامه بیندازیم.سینمای ایران به لحاظ ماهوی کاستی های فراوان دارد.از امکانات سخت افزاری گرفته تا شرایط و ضوابط تولید یک فیلم در سیاهه این کاستی ها قرار می گیرد و فیلمناه تنها بخشی از معضلات مبتلا به سینمای ایران است. برآیند کلی فیلم های به نمایش درآمده در جشنواره سی و دوم فیلم فجر نشان می دهد مشکل ضعف فیلمنامه مشکلی واقعی و جدی است که باید به آن توجه ویژه ای شود.در حوزه فیلمنامه نویسی نام های آشنا و معتبری داریم که به هزار و یک دلیل تن به کارهای سطحی و سخیف می دهند.یا در نهایت محصول کارشان تحت عنوان فیلمنامه با ضعف های آشکاری روبروست که با توجه به سوابق این افراد حیرت انگیز است.اگر فیلمنامه برخی از نام های معتبر فیلمنامه نویسی سینمای کشور در جشنواره اخیر را بدون توجه و مقایسه با آثار پیشین این نویسندگان ارزیابی کنیم ،از این نکته که چرا برخی از این عزیزان در حوزه تخصصی فیلمنامه نویسی صاحب اسم و رسمی شده اند متعجب می شویم.جالب آنکه برخی از این نام ها به آموزش و تدریس فیلمنامه نویسی هم مشغولند که این امر ، با توجه به سهل انگاری های مشهود در آثارشان نگران کننده است. به همین دلیل است که برخی از بهترین فیلم های جشنواره سی و دوم اساسا فیلمنامه محور نبوده و بیشتر در اندیشه گسترش یک موقعیت داستانی قرار دارندو یا ساختار ضدقصه ای را در پیش گرفته اند.حتی نگاهی به فیلمنامه های نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه هم نشانگر آن است که در امر خطیر نگارش متن با بحرانی جدی دست و پنجه نرم می کنیم.کافی است مروری جدی بر فیلمنامه های نامزد سیمرغ بیندازیم تا در آنها ، با انواع و اقسام گاف های روایتی ، حفره های عمیق و پرسش برانگیز در بحث منطق روابط علت و معلولی ، تناقض های واضح در امر شخصیت پردازی ، دیالوگ نویسی های مبهم و باور ناپذیر ، ضعف و تک بعدی بودن پیرنگ روایتی و ضرباهنگ های نامتوازن درونی مواجه شویم. از این منظر می توان فیلمنامه " خانه پدری" نوشته کیانوش عیاری را با اندکی اغماض ، بهترین فیلمنامه در میان آثار به نمایش درآمده در جشنواره سی و دوم ارزیابی کرد.در وهله بعدی و با فاصله ای چشمگیر فیلمنامه های آثاری چون " آرایش غلیظ" ،"زندگی مشترک آقای محمودی و بانو" و " عصبانی نیستم" را از جمله آثار قابل تامل دیده شده دانست. بضاعت سینمای ایران با توجه به آشنایی و تسلط فیلمنامه نویسان به تکنیک های روایت و پردازش پیرنگ داستانی بیش از آن چیزی است که مشاهده می شود.پس مشکل کجاست؟آیا باید مشکل را تنها به گردن فیلمنامه نویسان بیندازیم؟آیا کارگردانان و تهیه کنندگانی که بی جهت و با استدلال هایی ضعیف متن را دچار تغییر می کنند را نباید مقصر دانست؟ محدودیت های ناشی از ممیزی را چطور؟آیا گاهی اوقات سختگیری بیش از حد در مرحله ممیزی ، برخی فیلمنامه ها را با نقصان های آشکار و آزاردهنده مواجه نمی کند؟گاهی این ضعف ها چنان آشکار و بدیهی است که بعید به نظر می رسد فیلمنامه نویسانی با سابقه روشن و قابل اعتنا متوجه آن در متن فیلمنامه خود نشده باشند.حل مشکل فیلمنامه در سینمای قصه پرداز با توجه به دستاورد های تاریخی موجود در سینمای ایران و جهان کار ناممکنی نیست.اما نیازمند فراهم آمدن مجموعه ای از شرایط است که دستیابی به آن در موقعیت کنونی دشوار است.