به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ با آغاز نمایش فیلم‌های مستند تجسمی فاز جدیدی از برنامه‌های ششمین جشنواره تجسمی فجر آغاز شد. این برای سومین سال پیاپی است که در بخش جنبی ششمین جشنواره تجسمی فجر فضا و امکانی برای نمایش فیلم‌های تجسمی فراهم شده است و با وجود نوپا بودن این بخش، اما امکان و فرصت جدیدی را برای تهیه، تدوین و نمایش فیلم در حوزه تجسمی فراهم کرده است. حوزه‌ای که با وجود قابلیت‌های بی‌شمار و گستردگی آن کمتر مورد توجه قرار گرفته است. با این که فیلم‌های مستند همواره از سوی طرفداران سینما با اقبال روبرو می‌شود اما در جشنواره تجسمی فجر این بخش با اقبال چندانی روبرو نشد و صندلی‌های خالی سینما تک موزه هنرهای معاصر دلیلی برای این ادعا است.

جالب اینجاست که حتی عوامل فیلم‌ها و افرادی که براساس برهه‌ای از زندگی یا هنر آن‌ها فیلمی ساخته شده است نیز از غایبان این بخش بودند و این بخش بدون حضور دبیر و داوران اجراهای خود را از ساعت 15 روز 26 بهمن ماه در موزه هنرهای معاصر تهران آغاز کرد و در روز نخست 7 فیلم اکران شد. 7 فیلمی که از زاویه‌های دید متنوع نگاهی داشت به هنر تجسمی ایران از گذشته تا به امروز.

شاید اگر برگزارکنندگان جشنواره تجسمی فجر؛ شرایطی برای فروش بلیت بخش فیلم‌های مستند را فراهم می‌کردند، مخاطبان با اقبال به موزه هنرهای معاصر تهران روی می آوردند و بسیاری هم پشت در می‌مانند.

متاسفانه با وجود دانشگاه‌های متعدد هنر و آموزشگاه‌هایی که در عرصه هنرهای تجسمی فعالیت می‌کنند و هنرمند تحویل جامعه می‌دهند، اما گویی هیچ یک از این دانشگاه‌ها برای پیگیری رویدادهای مهم هنری وطنی فرهنگ‌سازی نمی‌کنند و اگر از بسیاری از این هنرجویان درباره چند و چون برگزاری جشنواره تجسمی فجر و یا نمایش آثار هنرمندان در یک گالری بپرسید، ابراز بی اطلاعی می‌کنند و این ضعف بزرگی برای نظام آموزشی و متقابلا هنری ما محسوب می‌شود.

از آنجا که همواره تماشای فیلم‌های مستند در حوزه هنر یکی از دغدغه‌های اصلی‌ام به عنوان کسی که رویدادهای هنری کشور را دنبال می‌کند است، به اختصار برخی از این دلایل را با شما را درمیان می گذارم.

مخاطبان حوزه تجسمی عادت کرده‌اند که آثار هنری را بر روی دیوارها و فضای نمایشگاهی گالری‌ها ببینند و برخی نیز به واسطه کوتاه بودن زمان نمایشگاه‌ها گاه این فرصت را از دست می‌دهند و به تبع آن؛ کمتر این فرصت برای مخاطبان پیش می‌آید که در جریان روند خلق یک اثری هنری قرار گیرند و یا امکان و فراغتی فراهم شود که پای صحبت‌های یک هنرمند تجسمی بنشیند و درباره دغدغه‌های او درباره خلق یک اثر هنری بپرسند و بشنوند و اگر پا را فراتر بگذاریم به آتلیه یک هنرمند که خصوصی‌ترین فضای یک هنرمند را تشکیل می‌دهد راه یابند.

اما مستندسازان حوزه تجسمی با جدیت و دوربین جست‌وجو گر خود فرصت و این امکان را برای من مخاطب فراهم می‌کنند که در فرصت کوتاهی بدون آن که هزینه‌ای را متحمل شوم سوار بر ابرهای رویا شوم و مثلا همراه راوی فیلم "حرف و نی" از یک بناهای تاریخی به بنای دیگری در یک شهر دور افتاده بروم و مثلا یک کتیبه بسیار زیبا از دوره صفویه یا زندیه را ببینم و روند سیر خوشنویسی ایران را از دوره‌های پیش تا به امروز دنبال کنم و پاسخی برای این پرسش قدیمی خویش بیابم که چرا قزوین یکی از مهم‌ترین مراکز خوشنویسی ایران به شمار می‌رود. هربار که جشنواره‌ای در حوزه خوشنویسی برگزار می‌شود، بخش عمده جوایز را هنرمندان این شهر به خود اختصاص می‌دهند. یا همراه دوربین کارگردان فیلم "از بوم تا بوم" سر از آشپزخانه علی اکبرخان صادقی درآورم و درباره دغدغه‌های آشپزی او که اتفاقا در نقاشی او راه یافته‌اند بشنوم.

بی‌شک برای یک مخاطب عادی خیلی عجیب باید باشد وقتی که علی اکبر صادقی در فیلم "از بوم تا بوم" درباره چگونگی پختن نیمرو صحبت می‌کند و از خود بپرسد آیا موضوع جالب‌تری نبود که درباره آن صحبت شود اما اگر مجموعه آثار او را ورق بزنیم با این موضوع روبرو خواهیم شد که در آثار مقطع طولانی او؛ همین نیمرو چگونه در آثار نقاشی این نقاش چیره‌دست خودنمایی می‌کند.

یا در فیلم از "رویا تا رویا" ایمان رحیم‌پور ما را با زندگی هنری "رویا میربد" هنرمند نگارگری اصفهانی آشنا می‌کند که با وجود معلولیت نخاعی که امکان حرکت را از او دریغ می‌کند چگونه این هنرمند، به خلق نگاره‌های بی‌مانندی می‌پردازد. یا همراه دوربین حسن لطفی و فیلم "پسرک چشم آبی" سر از انباری خانه جواد مجابی دربیاورم و نقاشی‌ها و طراحی‌هایی که او یک عمر از نظرها پنهان کرده است ببینم. آن هم جواد مجابی که خود یکی از مهمترین پیشکسوتان نقد هنرهای تجسمی در کشور محسوب می‌شود.

با وجود گسترده بودن هنرمندان عرصه خوشنویسی و نقاشی خط در ایران و پیشینه این هنر در کشور، کمتر برای ما پیش آمده است که این پرسش را از خود بکنیم که چگونه مرکب ساخته می‌شود و کسی که مرکب را می‌سازد چه سختی‌هایی را متحمل می‌شود. نمایش فیلم "مرکب" ساخته زین‌‌العابدین نصیری ما را به کارگاه استاد جواد رضایی زنجایی می‌برد و در جریان این فیلم کوتاه 9 دقیقه‌ای که اتفاقا به زبان شیرین آذری تولید شده است ما با روند تهیه و تولید مرکب آشنا می‌شویم و مرارت‌هایی که این هنرمند برای کشف فرمول تولید مرکب در 40 سال اخیر متحمل شده است را شاهد هستیم.

هنوز تا پایان بخش نمایش فیلم جشنواره تجسمی فجر 4 روز باقی مانده است و می‌توان ابراز امیدواری کرد که در روزهای باقی مانده این بخش با اقبال روبرو شود هر چند که برگزارکنندگان برای دوره‌های آینده باید فکر جدی بکنند، چون اگر قرار باشد که این بخش از سال آینده به صورت بین‌المللی برگزار شود، عدم اقبال مخاطبان از این بخش آسیب جدی به جشنواره خواهد زد.

انتهای پیام/

مریم آموسا