به گزارش هنرآنلاین // روز شمار روزگار، بی‌امان می‌گذرد و کسی یارای آن را ندارد که حتی برای چشم بر هم زدنی آن را متوقف کند. این رسم روزگار است که تا روز محشر بی‌تغییر خواهد ماند. مردان و زنان زیادی قدم به عرصه دنیا می‌گذارند و بعد از دیر زمان یا کوتاه زمانی پای از آن می‌کشند و می‌روند. در این میان گروهی از مردم زندگی خود را وقف مردم و هنر می‌کنند. اینان هنرمندانی واقعی هستند که تنها به مردم و هنر فکر می‌کنند. برای همین در طول زندگی کمتر فرصت پیدا می‌کنند به خود توجه کرده و به خویش بپردازند.

بهمن فرزانه، مترجم معروف یکی از همین‌گونه هنرمندان است، مردی که تمام عمر خود را وقف نویسندگی و ترجمه کرده تا به مردم و فرهنگ کشور خویش خدمت کند. با این که خارج از ایران زندگی می‌کرد، اما برای ایران و ایرانیان می‌نوشت و ترجمه می‌کرد. بهمن فرزانه کسی است که نویسنده بزرگ آمریکای جنوبی گارسیا مارکز را بیش از پیش به ایرانیان معرفی کرد. او با ترجمه‌های خوب و مفیدش توانست علاقه‌مندان ایرانی را با آثار نویسندگان خارجی آشنا کند. فرزانه نام کوچکی در عرصه ادبیات، به خصوص ترجمه نیست که بتوان به راحتی آن را به دست فراموشی سپرد. این مترجم کار بلد با این که خارج از ایران زندگی می‌کرد، اما روح او همواره در آسمان کشورش پرواز می‌کرد. برای همین وقتی به سن کهولت رسید، به کشورش بازگشت تا باقی عمر را در خاک وطن خود بگذراند، اما از بد روزگار، بیماری و تنهایی خیلی زود به دامن او چنگ زدند. اکنون این مترجم نامدار بین آسایشگاه سالمندان و بیمارستان در رفت و آمد است، مسیری که نه مبدا آن خوشایند است و نه مقصدش. شاید خودش هم فکر نمی‌کرد روزی، روزگار با او چنین تا کند. زمانی که ترجمه‌هایش دست به دست می‌گشت همه با نام او آشنا بودند، اما اکنون گویا به دست فراموشی سپرده شده، هم توسط مسوولان، هم جامعه ادبی و هم علاقه‌مندان عرصه ادب.

فرزانه امروز هم بر دل زخم دارد و هم بر تنش. درست است که بریده شدن پای او به علت بیماری قند دردی بزرگ است، اما بزرگ‌تر از دردی که در سینه دارد نیست، دردی که هرگز بهبود نخواهد یافت. هنرمندان واقعی دست کمک به سوی کسی یا جایی دراز نمی‌کنند، زیرا دون شخصیت آنان است، اما وظیفه دیگران چه می‌شود؟ آیا مسوولان برگردن خود دینی احساس نمی‌کنند؟ اهالی هنر و ادب هم چنین حسی دارند؟ علاقه‌مندان هم با آنان هم رای هستند که به دیدار فرزانه نمی‌روند؟ فرزانه و فرزانه‌ها گنجینه‌های فرهنگ این مملکت هستند، چرا از گنجینه‌ها حفاظت نمی ‌کنیم؟ چرا دست محبتی بر دل‌شان نمی‌کشیم، چرا احترام‌شان نمی‌گذاریم؟ چرا زحمت آنان را پاس نمی‌داریم؟ پیری، مریضی و تنهایی برای همه است، اما می‌توان با احترام و محبت و فشردن دست یاری، تا حد زیادی از این دردها کاست. اگر احترام امثال بهمن فرزانه‌ها را نداشته باشیم، در نسل آینده هرگز شاهد ظهور فرزانه نخواهیم بود، زیرا قدر ناشناسی از بزرگان تاثیر مستقیم روی نسل جوان دارد تا آنان هرگز به خود زحمت ندهند که عمر خود را وقف ادب و هنر کنند. فرزانه‌، پروانه شمع ادب و هنر ااست. می‌داند که باید بسوزد تا عشق‌اش را به اثبات برساند. برای همین می‌سوزد و می‌سازد.

انتهای پیام/

سید رضا اورنگ