به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، ژولت بوژگای دراماتورژ، کارگردان، نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویس مجارستانی، برنده جایزه ارنونایس در سال ۱۹۹۲، جایزه نمایشنامه نویسی جشنواره برلین برای نمایشنامه آرتور و پل، جایزه جشنواره نمایشنامه نویسان انگلیسی در سالهای ۱۹۷۷، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ و برنده جایزه شیر طلایی بهترین دراماتورژ است. از این نویسنده نمایشنامه‌های "دوستدار روشنایی"، "عشق تا سرحد دیوانگی"، "عسل سیاه"، "ملکه برفی"، "بچه" و... شهرت دارند. در حاشیه سی و دومین جشنواره بین‌­المللی تئا‌تر فجر گپ و گفتی با این نمایشنامه‌­نویس مجارستانی و داور بخش مسابقه بین‌­الملل جشنواره داشته‌­ایم که در ادامه می خوانید.

چه شد که تصمیم گرفتید در جشنواره تئا‌تر فجر ایران به عنوان داور شرکت کنید؟

یکی از دلایل این بود که ماه نوامبر گذشته در عراق در یک جشنواره به عنوان داور حضور داشتم و در آنجا با خانم فرین زاهدی آشنا شدم و همین آشنایی باعث حضور من در جشنواره تئا‌تر فجر شد. دلیل دوم جایزه­ های من در زمینه نمایشنامه ­نویسی است.

به احتمال زیاد شما پیش از ورود به ایران درباره جشنواره تئا‌تر فجر تحقیقاتی داشته ­اید. نظر شما درباره این جشنواره چیست؟

من یک رویای قدیمی برای سفر به ایران داشتم و راجع به فرهنگ ایران و ارتباط میان ایران و مجارستان مطالعه زیادی دارم. تا جایی که امروز احساس می‌­کنم که ایران برای من مانند دیگر کشور‌ها نیست، بلکه می‌­توانم این کشور را میهن دوم خویش بدانم. ایران کشوری بسیار تاریخی است و من هر لحظه حضور تاریخ را احساس می‌­کنم. این امر بسیار برای من دلپذیر است. حتی نخستین نمایشی که در ایران دیدم، با وجود آنکه واژه­‌ها را نمی‌­فهمیدم، اما احساس می‌­کردم که نمایشی به زبان مجارستانی دیده­ ام؛ چون موسیقی این زبان برایم آشنا بود.

جشنواره تئا‌تر فجر را با سایر جشنواره ­های بین­ المللی تئا‌تر که در آن­‌ها حضور داشته‌­اید چگونه مقایسه می‌­کنید؟

در سایر جشنواره­‌ها از جمله در هند یا عراق، من جشنواره‌­ای ندیدم. آن­‌ها تنها جشنواره­‌هایی تبلیغاتی و بیشتر سیاسی هستند. به عنوان مثال در جشنواره بغداد، حضور رییس جمهور و وزیران و سایر مسوولین سیاسی بسیار آشکار بود و همین امر بعد سیاسی به جشنواره می‌داد. اما تا امروز در جشنواره فجر چنین احساسی نداشته‌­ام و معتقدم که در این جشنواره تنها درباره هنر و فرهنگ سخن می‌­گوییم و می‌­اندیشیم. اما از سوی دیگر من بسیار متاسفم که نمی‌­توانم همه نمایش­‌ها را ببینم. در این جدول - اشاره به جدول نمایش‌­های جشنواره - گزینه­‌های بسیاری وجود دارد، اما متاسفانه چون من مجبور هستم که اجرای نمایش‌­های بخش مسابقه بین­‌الملل را ببینم، برخی نمایش‌­های بخش­ های دیگر را نخواهم دید و احساس می‌­کنم که چیزهای زیادی از دست می‌­دهم. من احساس می‌­کنم که این جشنواره یک جشنواره واقعی فرهنگی و هنری است.

تاکنون چند نمایش در جشنواره دیده­‌اید؟

پنج یا شش نمایش.

این نمایش­‌ها را چطور ارزیابی می‌­کنید؟

آن­‌ها را بسیار دوست داشتم. نخستین اجرایی که دیدم، نمایشی ایرانی درباره سالومه در بخش خارج از مسابقه بود که در خانه هنرمندان ایران به روی صحنه رفت. این اجرا خیلی خوب بود. همچنین نمایش ایرانی دیگری را نیز که دو سه روز پیش دیدم بسیار دوست داشتم. همچنین اپرای عروسکی هم که با آنکه در جدول مسابقه نیست، اما فرصتی دست داد تا به تماشای آن بنشینم و نمایش بسیار خوبی بود. نمایش­‌های متفاوتی از جمله عروسکی، پانتومیم و... در این جشنواره دیده‌­ام که همگی نمایش­‌های خوبی بودند. به نظرم این جشنواره بسیار رنگارنگ است.

درباره تماشاگران ایرانی چطور فکر می‌­کنید؟

هنوز آن­‌ها را درست نمی‌­شناسم، بنابراین در این باره نمی‌­توانم به موضوع خاصی اشاره کنم.

و نکته آخر؟

من بسیار خوشحال هستم که دولت مجارستان در حال حاضر با تحریم­‌های سیاسی ایران مخالفت می‌­کند و معتقد است که این تحریم­‌ها باید برداشته شود. در جدول جشنواره هم نمایشی را دیدم که کار مشترک ایران و مجارستان است و من خوشحال هستم که دوباره این پل میان فرهنگ و هنر ایران و مجارستان ایجاد شده است.

انتهای پیام/

ساسان پارسی