امیرشهاب رضویان ضمن انتقاد به شرایط آموزشی فعلی در انجمن سینمای جوان گفت: از زمان آغاز فعالیت های انجمن سینمای جوان ، اگر جوانی یک دوره آموزشی را طی می کرد فیلمسازی را یاد می‌گرفت، تحصیل دانشگاهی و تجربه ساخت فیلم کوتاه، در کنار این آموزش اولیه، باعث شد که خروجی انجمن به شکل چشمگیری بالا باشد و خیلی از جوانان از این مسیر فیلمسازان قابل قبولی شدند. اما امروز سینمای جوان به یک بنگاه اقتصادی تبدیل شده است.قانونی منفعت مدارانه تصویب کردند که طی آن سازمان ها باید خود کفا می شدند. سینمای جوان هم تبدیل به یک بنگاه شد که از جوانان پول گزافی در قبال آموزش دریافت می کند. اگر شرایط امروز به اواخر دهه 50 که من هنرجوی سینمای آزاد بودم بر می‌گشت، من در موقعیت آن زمان نمی توانستم از پس خرج شهریه برآیم. سینمای جوان باید در بحث آموزش و تولید برای جوانان مجانی شود. نباید از جوانان برای آموزش سینما پولی دریافت کرد. دریافتی سینمای جوان از هنرجویان در سال بیشتر از یک میلیارد تومان نخواهد شد معادل رقمی که به راحتی برای تولید یک فیلم سینمایی هزینه می شود. اما به دلیل این میزان شهریه نوجوان های مستعدی در تهران و شهرستان ها قطعا ازامکانات آموزشی انجمن محروم می شوند.انجمن سینمای جوان مانند فرهنگسرا ها و کتابخانه نباید در ازای خدماتی که ارائه می کند پولی از یک جوان دریافت کند.

امیر لطفیان در پاسخ به صحبت های رضویان چنین گفت: نقش سیاست گزاران فرهنگی در سینما باید با زمان جلو می رفت، ما یک زمانی برایمان مهم بود که جوان تجهیزاتش را از طریق انجمن تامین کند، اما امروز شرایط به گونه ای دیگر است و هرکسی بخواهد فیلم کوتاه بسازد، امکاناتش مهیا است.گلایه من این است که همراه با زمان جلو نرفته ایم و سیاست ما همان سیاست های مربوط به دهه 60 است. اگر زمان انوار مرکز آموزش فیلمسازی تاسیس شد به این دلیل بود که بچه ها باید از شهرستان ها به تهران می آمدند یا اساتیدی برای تدریس عازم شهرستان ها می شدند. این اساتید فیلمسازهای خوب و ماهری هم بودند. به نظرم اگر این شیوه در شهرستان ها ادامه پیدا می کرد ما به نتایج مطلوب تری می رسیدیم تا استفاده از مراکز علمی کاربردی و پایگاه های دیگر فیلمسازی که به شکل رایج در شهرستان ها شکل گرفته است.

در ادامه نشست فرید فرخنده کیش یاد آور شد: اگر سازمان ها خود گردان شوند اتفاق مثبتی است اما نه به هر قیمتی که مشتریان خود را از دست بدهند. در سال های دور انجمن ،آموزش های به صورت کاردانش، تحت نظر آموزش و پرورش به کسب مدرک تحصیلی منجر می شد و کسانی که می خواستند به طور معمولی آموزش ببینند هم این امکان برای شان فراهم بود، اما رایگان نبود و باید وجهی را پرداخت می کردند.

مسعود امینی تیرانی اضافه کرد: در گذشته در انجمن سینمای جوان یک سری ایده آل وجود داشت که این ایده آل ها تعریف های متفاوتی داشت. از یک مقطعی به بعد، این ایده آل ها تغییر کرد و نگاه به سمت انجمن تغییر کرد و همانند یک طفل سر راهی هرکسی که از راه می رسید یک لگدی به آن می زد. الان هم شرایط فرقی نکرده است.

فرخنده کیش در تکمیل حرف های امینی اضافه کرد: هشت سال است که صحبت بر سر ادغام انجمن سینمای جوان با مرکز سینمای مستند و تجربی است. همیشه نگاه به انجمن این بوده است که چه اتفاقی در این جا می افتد، بیاییم این مکان را با مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی ترکیب کنیم. متاسفانه نگاه مسئولین رده بالای سینمایی به انجمن سینمای جوان نگاه بدی است.

امیر شهاب رضویان ادامه داد: اگر سیاست گزار نگاهی مبتنی بر توسعه داشته باشد و به تاریخ نگاه کند و ببیند که هدف گذاری هایی که در گذشته صورت گرفته امروز به نتیجه رسیده ، متوجه می شود این سرمایه گذاری برای جوانان، در قبال هزینه های گزافی که در سینما خرج می شود هیچ است. یکی از اشتباهات مدیران دهه ی شصت این بود که دو نفر نور چشمی می آمدند بدون این که تجربه ساخت یک فریم فیلم کوتاه داشته باشند، فیلم های بلند می ساختند و سرمایه های زیادی صرف یادگیری ایشان آن هم در قالب فیلم سینمایی شد. در این سالها هم میلیاردها پول خرج پروژه لاله و دهها پروژه دیگر شد، اگر این پول ها را به جوانان بدهند با یکصد میلیون تومان، فیلم هایی می سازند که همگان حیرت کنند. سینمای کوتاه ایران در جهان یگانه است. همه ما به فستیوال های مختلف رفتیم و دیدیم، جوانان در شهرهای مختلف دنیا حمایت می شوند و صندوق های مختلف، پول در اختیار آنها قرار می دهند و حمایت مالی می شوند. اما این جا جوانان ما با پول تو جیبی فیلم هایی می سازند که به نوبه خود شاهکار هستند. سیاستگزاران سیاستی مبنی بر گسترش و توسعه ندارند. سیاست این نیست که برای فیلمسازان تعیین تکلیف کنند، جوانان امروز از پدر و مادر خود حرف شنوی ندارند چه برسد به حرف های یک مدیر دولتی. تنها از مسیر تعامل می توان جوان را هدایت و حتی کنترل کرد. سینمای زیرزمینی غیر قابل کنترلی در کشور در حال رشد است، آمار غیر رسمی حاکی از تولید حدود صد فیلم بلند در سال است که دولت روی آنها نظارت ندارد. این نیروها قابل هدایت و بهره برداری هستند اما به دلیل نبود یک سیستم تعاملی درست، و سردرگمی نسل جوان در مراجعه به مراکز مختلف، تنها راه حل شده است تولید فیلم زیرزمینی.

یکی از معضلاتی که در انجمن سینمای جوان با آن مواجه هستیم، نبود منابع مکتوب قابل استناد در حوزه فیلم کوتاه است. رضویان، لطفیان، فرخنده و امینی چرایی این اتفاق را توضیح دادند.

مسعود امینی تیرانی علت این اتفاق را چنین بیان کرد: این معضل یکی از مشکلات بزرگ ما در حوزه فیلم کوتاه است. در طول این بیست سال، هر سمیناری که برگزار شد هیچ سوال تازه در خصوص فیلم کوتاه به میان نیامده است و هیچ ادبیاتی شکل نگرفته است. امروز ما به دنبال فیلم های زمان ناصر الدین شاه هستیم، که یک فریم از سفرهای او پیدا کنیم. حجم بزرگی از فیلم در انجمن سینمای جوان تولید شده است که قابل دسترسی نیست. این ها سندهای تصویری سینمای ایران هستند که بیست سال دیگر به عنوان مدرک می توان از آنها استفاده کرد. اگر ما سند مکتوبی نداریم ریشه در همین اتفاقات دارد.

رضویان در پاسخ به این سوال گفت: سینمای جوان هیچ گاه ارزشی برای آمار، منابع مکتوب و دیتا بیس ها قائل نبود. دوستی در انجمن هست که آرشیو مدارک جشنواره های مختلف سینمای جوان را دلسوزانه نگه می داشت ، روزی با یکی از مدیران خود بحث می کند و کار به لج و لج بازی می رسد و مدیر مربوطه بخشی از این آرشیو را می گذارد در زباله دانی دم در. وقتی با چنین نگاهی روبرو هستیم معلوم است که هیچ آرشیوی باقی نخواهد ماند. این آدم تنها فردی بود که این آرشیو را سالم نگه داشته بود. من از سال 1362 تا به امروز سندهای مربوط به فیلم های ساخته شده در سینمای جوان را آرشیو کرده ام، امسال برای کتاب سی سال سینمای کوتاه بخشی از آن را به مسعود نجفی که کتاب را تنظیم می کرد دادم. این منابع در آرشیو انجمن ازبین رفته بود و این غم انگیز است.

رضویان ادامه داد: یکی دیگر از دلایل در دسترس نبودن منابع این است که منتقدان ما نگاه جدی به فیلم کوتاه نداشتند و برای آن ارزش قائل نشدند. جامعه نقد ما هیچ گاه فیلم کوتاه را جدی نگرفته است. منتقدهای ما باور نکردند فیلمسازان کوتاه هستند که آینده را می سازند. وقتی منتقد این نوع سینما را جدی نمی گیرد نتیجه اش همین می شود که فیلم ها و فیلمسازان در تاریخ گم می شوند.

فرید فرخنده کیش در خصوص در دسترس نبودن منابع در اینترنت گفت: دیتا بیس سازی در ایران دیده نمی شود و نتیجه ای نخواهد داشت. هر مدیری که به انجمن آمد برای کمتر کردن هزینه های موجود سایت را با دیتا بیس هایش نابود کرد.

امینی در پاسخ به اظهارات رضویان درباره منتقدان وسینمای کوتاه گفت: من فکر می کنم چون چرخه مالی در این زمینه تعریف نشده است منتقدان به سمت سینمای کوتاه نمی آیند و این حوزه را جدی نمی گیرند. این بحث ها در میان خود ما هم جدی گرفته نمی شود. ما خواهان آن بودیم که از دل فیلمسازان کوتاه منتقدان به وجود آیند و از بیرون منتقد وارد نکنیم.

ادامه دارد...