مهدی مظفری در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین ؛ بیان کرد: امسال هشتمین دوره ادبیات نمایشی رضوی در قزوین برگزار می‌شود؛ جشنواره در طی این دوران، فراز و نشیب‌های زیادی را پشت سر گذاشته است. رویکرد ما بالا بردن سطح کیفی آثار و تولید متن‌هایی با قابلیت بالا جهت تولید نمایش‌های با کیفیت بوده است. البته هنوز برای رسیدن به این مرحله، گام های بسیاری باقی مانده است.

وی افزود: به هرحال، جشنواره ادبیات نمایشی رضوی آغاز شده است و به عنوان یک رویداد هنری ثابت و مستمر در حوزه ادبیات نمایشی پذیرفته شده است. نمایش نامه نویسیان سالیانه آثار نمایشی خود را به این جشنواره ارائه می‌دهند.

معاون فرهنگی اداره ارشاد قزوین، با بیان اینکه 102 اثر به دبیرخانه جشنواره ارسال شده است گفت: این آثار در دو بخش صحنه ای و کودک و نوجوان بوده است. بیست و چهار اثر صحنه ای و سی و پنج اثر کودک و نوجوان است؛ این آثار در اختیار داوران قرار گرفته است و به زودی نتایج آن اعلام خواهد شد. آقایان یوسف فخرایی، نادر برهانی مرند و ناصر ایزدفر داوران این دوره از جشنواره هستند.

مظفری جشنواره ادبیات نمایشی رضوی را نیازمند حمایت دانست و تشریح کرد: این جشنواره نیازمند حمایت مالی و معنوی از جانب مرکز هنرهای نمایشی و معاونت هنری ارشاد است. امسال اولین دوره نمایشنامه نویسی ایران برگزار شد و جوایزی که برای آن در نظر گرفته شده بود ده برابر جوایزی بود که برای جشنواره رضوی در نظر گرفته شده است و این مسئله جای گله دارد. تا زمانی که حمایت‌ها منطقی نباشد و تخصیص بودجه‌ عادلانه صورت نگیرد؛ جشنواره های موضوعی که توسط استان‌ها برگزار می‌شود به نقطه مطلوب نخواهد رسید.

وی با بیان اینکه ادبیات نمایشی مبتنی بر ایده و فکر است بیان کرد: جشنواره های موضوعی، مسائل خاص خود را دارد که مهمترین آن ایجاد محدودیت است. ما خواستار دوسالانه شدن جشنواره ادبیات نمایشی هستیم و در شورای سیاست گذاری آن را مطرح کردیم که تصویب نشد. به عنوان مجموعه ای که 8 دوره این جشنواره را برگزار می‌کند،معتقدیم اگر بخواهیم به آثار باکیفیت دست پیدا کنیم؛ علاوه بر تخصیص اعتبارات، می‌بایستی به صورت دوسالانه برگزار شود تا هنرمندان فرصت لازم جهت خلق اثر و پژوهش داشته باشند. اگر این مقدمات در کنار کارگاه های تخصصی فراهم شود جشنواره ادبیات نمایشی رضوی اثرگذارتر خواهد بود و تبدیل به یک رویداد هنری جریان ساز خواهد شد.

مظفری در پایان بیان کرد: البته این مسئله شامل تمام حوزه های هنری نمی‌شود. مثلاً اگر جشنواره خوشنویسی هر شش ماه یک‌بار برگزار بشود باز قابلیت برگزاری خواهد داشت؛ اما در حوزه نمایشی، تکرار کاملاً محسوس است؛ ممکن است هنرمند در یک برهه پیشرفت کند ولی بعد از مدتی دچار افول می‌شود؛ از نظر قالب قوی می شود اما از نظر محتوا، ایده و فکر جدیدی در ان ایجاد نمی‌شود.

انتهای پیام/