به گزارش گروه بین‌الملل هنرآنلاین ؛ اُپرای "دُن کارلو" یکی از طولانی‌ترین اُپراهای جوزپه وردی است که بارها بازآفریده شده و بی‌شک از زیباترین اجراهای این فستیوال خواهد بود.

آزادی‌های فردی و اجتماعی، بن‌بست در روابط پدر و فرزندی و پیچیدگی‌های روابط انسانی در کل، در کنار به تصویر کشیدن جنگ در دنیای سیاست علیه حوزه خصوصی افراد، از جمله مشغله‌های ذهنی وردی بود که او در اُپراهایش به آنها پرداخته است.

آنتونیو پاپانو، رهبر ارکستر درباره این اجرا گفته: در اپرای "دُن کارلو"، رنگ‌های بسیار خاصی وجود دارد و باید از صدای زیر ویولون در آن استفاده کرد و در همان شروع از سیم سُل زیاد استفاده می‌شود. ویولونسل و باس به همراه هم با ترکیبی از باسون، شاخ و برگ اضافی به آن بخشیدند و با اضافه شده ترومبون به آن، تصویر آهنگین غم انگیزی را بوجود می‌آورد."

پاپانو همچنین افزوده: آنچه که از پرده چهارم به بعد در ذهن بیننده می‌ماند رنگ‌آمیزی آن است. به گونه‌ای همه چیز در نقطه‌ای متمرکز می‌شود و ما می‌توانیم مانند قسمت زندگی شخصی پادشاه به عمق داستان نفوذ کنیم.

"دُن کارلو" دلباخته، آشفته و پریشان حال است. پدرش فیلیپ دوم نامزد دلخواهش را از او ربوده و قرار است معشوقش، همسر پدرش و ملکه اسپانیا شود.

جونَس کافمن، خواننده تِنور این اُپرا هم درباره این اجرا به یورونیوز گفته: فکر می‌کنم این "دُن کارلو" خیلی از این شاخه به آن شاخه می‌پرد. منظورم اینست که مدام افکار متفاوتی به ذهنش خطور می‌کند. شما در پرده دوم آهنگی که دو صدایی اجرا می‌شود را می‌بینید یعنی زمانی‌که او در ابتدا آرام می‌آید و خیلی آرام و نرم شروع می‌کند ولی بعد یکدفعه منقلب می‌شود، در واقع در ابتدا تلاش می‌کند تا به قوانین و آداب و رسوم رعایت کند و بعد در لحظه‌ای دیگر دوباره تسلیم احساساتش می‌شود.

جوناس افزوده: از این نظر که شما بتوانید خصوصیات متفاوت زیادی در دن کارلو پیدا کنید، دارای شخصیت ساده‌ای است اما روایت کردن همین شخصیت ساده بحث دیگری است.

انتهای پیا/32/