گروه نمایش هنرآنلاین، پنجشنبه 30 خرداد؛ پنجمین جشنواره حضرت علی‌اکبر(ع)؛ بخش فرهنگی و هنری این جشنواره که در اصل 50 درصد کل جشنواره شامل 7 رشته فرهنگی و هنری است را وزارت ورزش و جوانان با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار می‌کند و در اصل عهده‌دار تأمین جوایز این جشنواره؛ معاونت هنری ارشاد است و به این شکل همکاری خوبی میان دو نهاد اجرایی فرهنگ‌ساز به ویژه در ارتباط با استعدادهای جوانان به عنوان آینده‌سازان ایران اسلامی به انجام می‌رسد.

دو روز قبل از آن یعنی سه‌شنبه 28 خرداد، جوانان ملی‌پوش در حماسه اولسان تداعی‌گر حماسه ملبورن و راهیابی ایران به جام جهانی برای چهارمین‌بار هستند و این بار نیز جوانان ساعی و سختکوش ایران اسلامی این افتخار را برای ایران اسلامی رقم می‌زنند و این نشان از دوراندیشی وزارت ورزش و جوانان و همچنین تلاش خستگی‌ناپذیر جوانان ورزشکار دارد.

آنچه که به تبع حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی 2014 برزیل صرفنظر از شور و شادی زایدالوصف مردم و افتخار ملی اتفاق می‌افتد قابل توصیف نیست و همینجا از همه بازیکنان تیم ملی و اعضای کادر فنی و مدیران و سرپرستان متشکریم اما تقدیر و تشکرها بیشتر بجای آنکه جنبه مادی پیدا کند باید معنوی باشد و هر بازیکن ایرانی حضورش در تیم ملی را باید افتخاری برای خود در نظر گرفته و این فرهنگ جا نیفتد که در ازای پرداخت پاداش‌های کلان می توان بازیکن فوتبال را شرطی کرد و نتیجه گرفت.

اشاره ابتدایی این یادداشت به جشنواره حضرت علی‌اکبر(ع) به نوعی تقابل وضعیت دو وزارتخانه بود، وزارتخانه‌ای همچون ورزش و جوانان که با ریخت و پاش‌ها و بذل و بخشش‌های خود گویا منابع اعتباری و مالی نامحدودی دارد که علاوه بر اختصاص مبلغ 10 هزار دلار به هر بازیکن تیم ملی فوتبال، آنها را مخیر در انتخاب یک دستگاه اتومبیل نیز می‌کند آن هم تنها در ازای یک افتخارآفرینی ملی و ناگفته نماند که فوتبال تنها یکی از پرشمار رشته‌های ورزشی است که این وزارتخانه وظیفه اداره و مدیریت آنها را دارد.

در مقابل به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان یکی از وزاتخانه‌های عریض و طویل می‌رسیم و این پرسش که تاکنون چه تعداد هنرمند در عرصه‌های مختلف بدون کوچکترین چشم‌داشتی افتخارآفرینی ملی کردند؟ و در پاسخ به این پرسش باید بگوییم که بیشمار و آیا از آنها اینگونه بی‌حد و حصر تقدیر و تشکر شده است و باز باید در پاسخ به این پرسش بگوییم که خیر چرا که همیشه وقتی صحبت از شرایط بد اقتصادی می‌شود دیواری کوتاهتر از فرهنگ و هنر و قطع و تعدیل بودجه‌های آن پیدا نمی‌کنند.

به طور مثال فعالان هنر تئاتر از دریافت به موقع حقوق حقه و دستمزدهای خود در ازای کاری که کرده‌اند ناامیدند، هنرمندانی که اغلب آنها سنین جوانی را سپری می‌کنند و هر کدام به نوبه خود خالق افتخاری در عرصه فرهنگ و هنری ایران اسلامی هستند چه رسد به اینکه خواسته باشند از آنها تقدیر ویژه کنند.

آیا امثال هنرمندانی چون محمود استادمحمد، مصطفی عبداللهی که روزگار جوانی و طراوت خود را با وجود همه کاستی‌ها و کمبودها، نذر اعتلای فرهنگ و هنر این مملکت کردند و اکنون که به قهر روزگار در بستر بیماری افتاده و از تأمین حداقل‌ امکانات دارویی عاجزند، کم برای افتخار ملی این کشور کوشیده‌اند؟

آیا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که مسئولیت معیشت بخشی از جوانان ایرانی را برعهده دارد برای تخصیص بودجه فرهنگی و هنری از وزارت ورزش و جوانان قدرت کمتری برای در اختیار گرفتن بودجه مورد نیاز دارد؟

به همه اینها که خوب بیاندیشیم متوجه می‌شویم که باید در بذل و بخشش‌های ریالی و ارزی جامعه ورزشی کمی خشک دست‌تر بود و به فکر عرصه‌های دیگر بود و این نکته را به مسئولان متذکر شد که همه امور مربوط به جوانان ورزش و همه ورزش، فوتبال نیست!

عطیه پژم

انتهای پیام/52/53