به گزارش هنرآنلاین، از ویژگی‌های مهم این کتاب اینکه عکاس نه از سیاستمداران و شخصیت‌های مهم آلمان شرقی، که از مردم عادی در جریان زندگی روزمره عکاسی کرده است.

هرالد هاوس‌والد درباره کتابش گفته؛ او هر روز دوربین همراه خود داشت و زندگی روزمره‌ مردم عادی بود که برای او جذاب بود.

صف طولانی مردم در جلوی مغازه‌‌ قصابی برای خرید تکه‌ای گوشت، ترامواهای کهنه و قدیمی شهر، مردان سرمست از فروش در بازار اسب‌فروش‌ها در آلمان شرقی و جوانانی که به تقلید از جوان‌های غرب در دهه ۸۰ میلادی ظاهر خود را عوض کردند، بعضی از عکس‌های این مجموعه‌ تازه است.

هرالد هاوس‌والد که در شهر درسدن عکاسی خوانده است، در سال ۱۹۷۸ میلادی به برلین نقل‌مکان کرد. او در آلمان شرقی کاری مرتبط با رشته‌ تحصیلی‌اش پیدا نکرد و در اداره‌ پست برلین شرقی به عنوان تلگراف‌چی شغلی دست‌وپا کرد.

هاوس‌والد توانسته همه‌ عکس‌ها را با نگاتیو رنگی ثبت کند، نگاتیو عکس‌های رنگی در آلمان شرقی کالایی لوکس و کمیاب محسوب می‌شد و نگاتیوهای رنگی تولید خود شرق بسیار بی‌کیفیت بود.

هاوس‌والد به دویچه‌وله انگلیسی گفته: "نگاتیوها را از خبرنگار یکی از مجله‌های آلمان غربی که در آلمان شرقی دفتری داشتند، می‌گرفتم. عکس گرفتن از زندگی روزمره مردم در آن دوران کار پرریسکی بود، چون سانسور دولتی علیه عکاسی بسیار شدید بود."

جوان‌هایی با تیپ‌های غربی در آلمان شرقی

این عکاس، عکس‌هایش را هم به شکل قاچاقی به واسطه‌ خبرنگاران آلمان غربی که در شرق کار می‌کردند، به آنسوی دیوار برلین می‌فرستاد. این در حالی است که نام هرالد هاوس‌والد سال‌ها در لیست سیاه اشتازی (سازمان امنیت آلمان شرقی) بود و او سال‌ها تحت نظر بود و مکالمات و رفت‌وآمدهایش کنترل می‌شد.

این عکاس می‌گوید: "من مخالف سیستم آلمان شرقی بودم. احساس می‌کردم در تله‌ این رژیم گیر افتادم، این‌که بدانی هرگز نمی‌توانی از این مرزها خارج شوی و جهانت در براندن‌بورگ برلین به پایان می‌رسد، بسیار تلخ و ویران‌کننده بود. در رسانه‌های رسمی آلمان شرقی همه‌چیز عالی تصویر می‌شد، من اما می‌خواستم واقعیت را نشان دهم."

هاوس‌والد افزوده: "در آلمان شرقی بین واقعیت و آنچه گزارش می‌شد تفاوت شگرفی وجود داشت و او دوست داشت این تضاد را در عکس‌های خود به ثبت برساند.

جهان عکس‌های من به پایان رسیده است

هاوس‌والد اما با این‌که مخالف رژیم آلمان شرقی بود، امروز گاهی دلش برای زندگی آن دوران تنگ می‌شود. او معتقد است؛ مردم در آلمان شرقی اگرچه با سختی‌ها و فشارهای زیادی مواجه بودند، اما در کل آرام‌تر بودند و می‌گوید در جریان عکاسی روزمره از آن‌ها، دوستان بسیاری یافته است.

او گفت: "در آلمان شرقی هیچ مجله‌ زرد و پاپاراتزی نبود، مردم در برابر دوربین راحت‌تر بودند و به آسانی می‌شد از مردم عکس گرفت. مردم آن زمان در آلمان شرقی در برابر یکدیگر گارد گمتری داشتند و بیشتر به داد هم می‌رسیدند. اما به هرحال نباید فراموش کرد که جهان آلمان شرقی یک جهان مصنوعی محصور در دیوارها بود."

عکاس مشهور آلمانی معتقد است؛ عکاسی در حال حاضر بسیار سخت‌تر شده و مردم به دلایل متعدد علی‌رغم حضور فراوان دوربین‌ها، دیگر در برابر دوربین راحت نیستند.

هاو‌‌س‌والد معتقد است؛ برلین در اولین دهه بعد از فروپاشی دیوار دچار تغییر چندانی نشد. او گفت: "اما بعد از یک دهه ناگهان موج ساخت‌وساز و سرمایه‌گذاری و تغییر چهره‌ آلمان شرقی شروع شد. تغییر سیاسی و اجتماعی برلین ناگهانی و ترسناک بود. اما هنوز هم برلین شهری دوست‌داستنی و زیبا و خانه من است."

انتهای پیام/32/