محمد نوروزی که دو روز پیش در مراسم تجلیل "حسین پرتوی" عکاس مطرح انقلاب، حضور داشت به خبرنگار تجسمی‌ هنر آنلاین درباره حسین پرتوی گفت: در تمام دنیا توجه خاصی به هنرمندان مطرح و تاثیرگذار کشورشان دارند. به طوری که نسل‌های بعد عکاسان تاثیرگذار از بهره‌هایی مانند امکانات مادی و تحصیلی سود می‌برند. اما در حال حاضر نه نسل جوان مان به دنبال شناخت آدم‌های نسل قبل و افرادی که با یک عکس تاثیر بسیار عمیقی بر سرنوشت کشورشان گذاشتند هستند و مسئولان عمدتا وقتی اسم این افراد می‌آید و درخواست کمک می‌شود فقط سر تکان می‌دهند.

او در ادامه گفت: چرا باید در طول سال تنها 3 بار به سراغ عکاسان تاثیرگذار و تاریخی برویم. در خرداد ماه به تعدادی از عکاسان زنگ می‌زنند که در مراسم ارتحال امام(ره) عکاسی کرده‌اند، دوباره فراموش می‌شوند شهریور ماه به تعدادی از عکاسانی که در جنگ جانشان را کف دستشان گذاشتند تماس می‌گیرند و با کسانی که با قبول خطرات بسیار عکس‌هایی را ثبت کردند که ما امروز مدیون آن عکس‌ها هستیم مصاحبه می‌کنند و این روند ادامه دارد تا بهمن ماه و به سراغ پرتوی‌ها می‌روند که عکس شما تاریخ ساز بوده و...

نوروزی با تاکید بر اینکه لوح تقدیر دردی از هنرمند را درمان نمی‌کند اظهار کرد: آیا فقط این تلفن‌ها، مصاحبه‌ها و لوح تقدیرها کفایت می‌کند؟ اگر وارد اتاق پرتوی شوید از لوح‌هایی که دور تا دور اتاقشان است سرگیجه می‌گیرید. اما می‌خواهم خدمتتان عرض کنم هیچ کدام از این لوح‌ها امروز دردی دوا نمی‌کند. امروز مدام دستگاه ساکشن این هنرمند باید به برق شهری وصل باشد و هر ماه بیش از 300 هزار تومان فقط مبلغ قبض شان می‌آید، این تنها گوشه ای از هزینه‌هایشان است. بارها تلاش کرده‌ایم به شکلی این هزینه را کاهش دهیم یا حتی به صفر برسانیم اما به هر دری زدیم بسته شد.

این هنرمند عکاس با انتقاد از وزیر سابق ارشاد گفت: بارها در مراسم‌ مختلف جلوی وزیر سابق ارشاد را گرفتم و گفتم آقای وزیر شما زمانی مدیر مسئول روزنامه‌ای بودید که پرتوی عکاس آن روزنامه بوده شما باید پشت در خانه آقای پرتوی بروید و مدرک دکترای افتخاری به این هنرمند تقدیم کنید تا حقوق ماهیانه‌ای برایشان در نظر گرفته شود. پرتوی نیازی به این تجلیل‌ها و تقدیرها ندارد اما با این کار می‌توانستند ثابت کنند که ما به یاد شما هستیم و فقط از عکس‌های شما استفاده نمی‌کنیم.

او درباره تاثیرگذاری عکس هم گفت: یک عکس گاهی جنگی را در دنیا آغاز می‌کند یا پایان می‌دهد. گاهی عکس می‌تواند باعث آشتی یا باعث جنگ و نفرت شود پس وقتی عکس تبدیل به چنین رسانه قوی شده به همان اندازه باید به آن بها دهیم.

نوروزی درباره عکس معروف پرتوی گفت: پرتوی جزو اساتید عکاسی خبری بودند که برای عکس خبری استراتژی و برنامه داشتند. همین طور به سادگی نمی‌نشستند و دوربین را جلو چشم قرار دهند و عکس بگیرند. مهمترین عکس او عکسی است که همافرها نزد امام (ره)رفتند و با ایشان بیعت کردند .داستان این عکس را پرتوی این گونه برایمان نقل کرده است: روز 19 بهمن اطراف مدرسه رفاه دیدم بسیاری از کارکنان همافرها در کوچه و خیابان منتهی به مدرسه رفاه لباس‌های شخصی شان را عوض می‌کردند و لباس فرم می‌پوشیدند. با دیدن این صحنه این حس در من قوی شد که ممکن است مراسم ویژه ای در اینجا اتفاق بیفتد. با دوربین وارد مدرسه شدم. مسئولین تا متوجه شدندکه عکاسان خبری وارد مدرسه شده اند، گفتند مراسمی‌ نداریم و بروید.

این هنرمند در ادامه این‌گونه می‌گوید: همه عکاسان از مدرسه خارج می‌شوند اما آقای پرتوی خودشان را در آبدارخانه مخفی می‌کنند. مدتی آنجا می‌مانند تا اینکه فرماندهان متوجه حضورش می‌شوند. پرتوی برای گرفتن عکس چند راهکار به مسئولان ارائه می‌دهد. ابتدا می‌گوید من عکس را از پشت سر می‌گیرم که چهره همافرها مشخص نباشد که مسئولان نمی‌پذیرند. دوباره پیشنهاد می‌دهند که همراهم 2 مامور حضور پیدا کنند که مطمئن شوید کاری غیر از این انجام نمی‌دهم در نهایت مسئولان می‌پذیرند و فرماندهان نظامی‌می‌پذیرند. ایشان توضیح می‌دهد که سریع 7، 8 فریم عکس گرفتم و دوان دوان خودم را به روزنامه رساندم. مسئولان و سردبیران را در جریان گذاشتم و عکس چاپ می‌شود اما بلافاصله از طرف دولت عکس تکذیب می‌شود. فردای آن روز متنی در صفحه اول روزنامه با این مضمون چاپ می‌شود که هر کارشناسی می‌خواهید به روزنامه بفرستید تا فریم‌های عکس را بررسی کنند و ببینید که در این عکس هیچ‌گونه دخل و تصرفی صورت نگرفته است.

او تاکید کرد: با انتشار این عکس تمام عکاسان مطرح دنیا به این نتیجه رسیدند که عکس پرتوی باعث شد تاریخ پیروزی انقلاب ایران جلو بیفتد همان یک عکس باعث شد که هزینه‌های بسیار کمتری را در همه ابعاد بپردازیم.

نوروزی با بیان اینکه هنرمندان عکاس امکان نگهداری از عکس‌های قدیمی‌شان را ندارند گفت: محسن شاندیز، محمد صیاد، عبدالحسین پرتوی، عباس ملکی این هنرمندان همه نازنینانی هستند که وقتی به خانه شان بروید متوجه می‌شوید که امکاناتشان این اجازه را به آنها نمی‌دهد که به روز باشند و اسکنرهای قوی و کارآمدی داشته باشد.

وی در این باره ادامه داد: خوشبختانه انجمنی داریم به نام انجمن انقلاب اسلامی‌ و دفاع مقدس که طی بیانیه‌ای پیشنهاد دادند که بچه‌های جنگ و انقلاب نگاتیوهایشان را ببرند تا توسط اسکنر آرشیو شود. برخی دوستان این کار را انجام دادند اما کافی و جامع نیست. باید پشتوانه مالی خوبی باشد تا آن‌طور که در شان این افراد است از وجودشان استفاده شود. در نمایشگاه تصویر ماندگار چند عکس از صادق ثمودی یکی از عکاسان برجسته کشورمان به نمایش گذاشته شده است. او 7 ماه پیش در سکوت کامل فوت شد و هیچ کس خبردار نشد. چون ایشان در نسلی زندگی می‌کرد که می‌گفت عکاس حرف نمی‌زند عکاس در قاب عکس صحبت می‌کند. 5 تا 6 عکس مربوط به صحنه‌های ناب ایران برای صادق ثمودی است. چرا نباید از حال و احوالشان باخبر باشیم.

او در پایان گفت: در نشست دو روز پیش هم پیشنهاد دادم که به جای تجلیل از این عکاسان از همسرانشان تجلیل کنیم. همسر آقای پرتوی 6 سال است که مانند پروانه به دور بستر استاد پرتوی می‌گردند و پرستاری می‌کنند. مطمئنا اگر لحظه ای غفلت کنند آقای پرتوی چشمانشان را برای همیشه می‌بندند. اما هیچ وقت از این زنان بزرگ تجلیل نمی‌کنیم.

انتهای پیام/31/34