به گزارش خبرنگارهنرآنلاین؛ پنج شنبه نهم آذرماه گالری طراحان آزاد حال وهوای خاصی داشت و قریب به 1000 نفر از علاقمندان هنرهای تجسمی و هنرمندان برای دیدن اجرای پرفورمنس امیر معبد به این گالری آمدند.
این اجرای امیرمعبد برخلاف اجراهای پیشین او؛ تنها با حضور او و یکی ازمخاطبان اجرا می شد وبراین اساس قریب به 1000 اجرای متفاوت با بازی امیر معبد و تک تک افراد حاضردراین اجرا ارائه شد.
شیوه اجرای پرفورمنس اختیاربه گونه ای بود که وسط گالری طراحان آزاد یک اتاقک سفید در طراحی وساخته شده بود وشرکت کنندگان دراین پرفورمنس پس ازانتظارطولانی که حداقل دو ساعت انتظارمی کشیدند؛ تک تک وارد این اتاقک می شدند و با ورود هرفرد به داخل اتاقک که داخل آن تاریک تاریک بود، درپشت سراو بسته می شد و شرکت کنندگان دراین پرفورمنس به اختیاروارد این فضا می شدند و درمواجهه با امیرمعبد که تنها با یک نورلحظه ای حضورش را با مخاطب سهیم می شدند.
این پرفورمنس با نوع برخورد مخاطب با حضورامیرمعبد وقرار گرفتن در تاریکی شکل می گرفت. مدت زمانی که معبد برای حضور هر فرد در این اجرا طراحی کرده بود یک دقیقه بود و پس ازحضورفرد درفضای تاریکی و مواجهه با امیرمعبد به مدت پنج ثانیه زنگ به صدا درمی آمد واگرمخاطب می خواست همچنان در این اجرا می مانند و گرنه با صدای بلند اعلام می کرد که قصد دارد که از این فضا خارج شود و از سوی دیگر اتاقک دری گشوده می شد و فرد می توانست خارج شود.
نوع اجرای این پرفورمنس به گونه ای بود که هراجرا با اجرای قبلی متفاوت بود وهرفرد به اختیار تجربه ای متفاوت ازاین اجرا را تجربه کرد. البته طولانی بودن انتظارهرفرد برای رسیدن نوبت اش وپیش فرضی که ازاجرا های پیشین معبد داشت موجب ایجاد ترس و دلهره مخاطب می شد.
به گونه ای مخاطب با شرکت دراین پرفورمنس در مکان و زمانی ناخواسته و نادانسته وارد می شد و درشرایطی قرار می گرفت که به دلیل عدم آگاهی هیچ تسلطی برآن نداشت و براساس پیش فرضی که هر فردی از قرارگرفتن هر فردی در محیط بسیار تاریک با مردی که در کمتر از ثانیه حضورش مشاهده می شد و با صدای نفس های او می توان در لحظه حضور او را حس کند.
بر اساس همین شناخت و به اصطلاح شعور اجتماعی، با قرار گرفتن درموقعیتهای متفاوت واکنشهای متفاوتی از خود بروز میدهیم. البته اغلب مناسبات، قواعد و هنجارهای اجتماعی چنان در تقابل با ذهنیت و خواست فردی ما قرارمیگیرد که شاید نفهمیم و ندانیم چه چیزی ـ از شخصیترین تا کلیترین امور ـ درست است. در شرایط کنونی که انواع بحران های شخصی و اجتماعی ما را احاطه کرده، دچار سوء برداشتها و کج فهمیهای بسیار میشویم.
در چنین وضعیتی که واقعیت موجود پنهان و در واقع دروغین است، ممکن است برخی از ما آگاهانه یا نا آگاهانه دچار فرافکنیهایی، بر اساس همان شناخت نه چندان درست، شویم. شاید هیچ کدام از ما ندانیم که چه باید کرد و در لحظه تصمیمی بگیریم که درست نباشد و در نهایت این تصمیم که براساس ناآگاهی ما شکل گرفته ما را به این سمت سوق بدهد که دچار جبر شدهایم و اصلا اختیاری از خود نداشتهایم .