گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین، بعضی بر این باورند که نمیتوان تاثیر نشریات بر ادبیات داستانی کودک و نوجوان را نادیده گرفت چرا که نشریات، خاستگاه بسیاری از نویسندگان خوب این گروه سنی بوده و تعداد زیادی از شعرها و داستانهای خوب این سالها، ابتدا در نشریهها منتشر شدهاند و برخی دیگر هم فکر میکنند، تاثیر ادبیات بر روزنامهنگاری را هم نمیتوان نادیده گرفت.
محمدرضا یوسفی، در گفتوگو با هنرآنلاین از تاثیر متقابل ادبیات داستانی و ژورنالیسم سخن گفته و روزنامهنگاری را اینگونه تعریف کرده است: ژورنالیسم، از منظر ادبیات، به آثاری گفته میشود که لزوما در یک نشریه منتشر نشدهاند اما شتابزده و هماهنگ با جریانات روز هستند و ایجاز و اختصار در انها به چشم میخورد؛ برای مثال نثر جلال آل احمد را نثر ژورنالیستی میدانند. اما در کل و نه در جزء، آثار ژورنالیستی، سطحی و شتابزدهد هستند چراکه در مدت زمان کوتاهی نوشته میشوند و تلاش میکنند تا نیاز لحظهای مردم جامعه را برآورده کنند و اینجاست که مرز میان ژورنالیسم و ادبیت واقعی آشکار میشود.
او در پاسخ به اینکه آیا سطحی نگری را از ویژگیهای ژورنالیسم میدانید، میگوید: ببینید؛ این به این معنا نیست که روزنامهنگاران آدم هایی سطحی هستند بلکه بدان معناست که نمیتوانند به عمق مطالب بپردازند چراکه زمان لازم برای این کار را ندارند. از این روست که متاسفانه به آثاری که عمیق و برخوردار از جوهره هنری نباشد و ساخت و پرداخت قدرتمندی نداشته و عامهپسند باشند، کارهای ژورنالیستی گفته میشود.
به نویسنده مجموعه داستانکها میگویی: اما مارکز یا همینگوی که از بهترین نویسندگان قرن حاضر بوده و هستند با روزنامهنگاری آغاز کردهاند و او پاسخ میدهد: ادبیات با رشته های دیگر همواره در حال دادوستد بوده است و این ارتباط متقابل همچنان ادامه دارد. نویسندگان ما بسیاری از شیوه های نگارش ژورنالیستی را وام گرفتهاند و خود ژورنالیسم، با همه ویژگیهای منفیاش به ما کمک کرده و به ما معیارهایی داده که براساس آن به تعریف گونههای ادبی و سبکهای مختلف بپردازیم.حتا بعد انقلاب، بسیاری از نویسندگان کودک و نوجوان از مطبوعات به دنیای ادبیات راه پیدا کردند برای مثال بیشتر کسانی که با "سروش نوجوان" یا "کیهان بچهها" همکاری میکردند دست به کار شدند و آثارشان را در قالب کتاب منتشر کردند. از سوی دیگر این نشریات بودند که به معرفی نویسندگان و کتابهای تازه پرداختند و بدون رسانهها جایگاه ادبیات، آن گونه که باید و شاید شناخته نمیشود.
یوسفی به اینکه یک ارتباط دوسویه بین نویسندگان و مطبوعاتی ها وجود داشته، اشاره و بیان میکند: گاهی نویسنده تحت تاثیر یک گزارش یا خبر به نوشتن داستانی می پردازد. آنچه اهمیت دارد، این است که انتشار یک شعر یا یک داستان در نشریات، موجب میشود که کار شاعر یا نویسنده نقد و بازتاب آن دیده شود.از سوی دیگر کتاب در بسیاری شهرستانها، پدیدهای دست نیافتنی است در صورتی که نشریات ارزانتر و قابل دسترستر هستند.
نویسنده"قصه یادگار زریران" براین است که نشریات میتوانند نقش موثری در گسترش فرهنگ کتاب و کتابخوانی داشته باشند. او گفتههای خود را اینگونه ادامه میدهد: بدون تعارف، در جامعهای که سرانه مطالعه پایین است، نشریات میتوانند نقش موثری در کتابخوان کردن افراد داشته باشند از سوی دیگر ادبیات به چکشی میماند که نشریهها را از روزمرگی نجات میدهد و موجب میشود به سمت آثاری بروند که به عرق ریزان روحی بیشتری نیاز دارند اما لزومی ندارد که همه روزنامه نگاران با ادبیات آشنا باشند آنها بیش از هرچیز باید روزنامهنگاری را بشناسند. مسلم است که هرچه روزنامهها عمیقتر و جدیتر باشند این دادوستد بیشتر است. البته بسیاری روزنامههای ما به شمارگان خود میاندیشند در صورتی که باید پذیرفت، روشنفکران که قشر محمدودی را دربرمیگیرند، چرخ جامعه را به حرکت درمیآورند.