جلیل فرجاد، چهره آشنای سینما و تلویزیون در گفتگو با هنرآنلاین، درباره حضور کمرنگ چهره‌های میانسال بازیگری در فیلم‌های سینمایی و کارهای تلویزیونی، گفت: اگر به فیلم‌های روز دنیای نگاه کنیم، می‌بینیم که معمولا در سینمای خارج از ایران با اینکه برای نسل‌های جوان، کودک و حتی کهن‌سال قصه‌های بسیاری نوشه می‌شود اما به طور کلی نقش‌های کلیدی، پُر پیچ و خم، چالش برانگیز و اساسی فیلم‌ها و سریال‌ها بر عهده بازیگران میانسال و کسانی گذاشته می‌شود که در حرفه بازیگری حداقل 15،20 سالی به طور حرفه‌ای کار کرده‌اند و امتحان خودشان را در ژانرهای مختلف پس دادند.

وی ادامه داد: منتها در کشور ما ظاهرا این‌طور نیست و فکر می‌کنم یکی از دلایل آن این است که مسئولان فرهنگی و هنری ما چون فکر می‌کنند جمعیت جوان در کشور ما نسبت به دیگر نسل‌ها تعداد بیشتری دارند، حتما باید نقش اول یک فیلم و یا یک سریال هم بر عهده یک دختر پسر جوان یا یک آقا و خانم جوان باشد، تا فروش کند در حالی که باید پرسید مگر فیلم‌های خارجی که بازیگران میانسال نقش اصلی را دارند در فروش شکست می‌خورد.

فرجاد خاطر نشان کرد: واقعا مدیران فرهنگی و هنری ما باید یک فکر اساسی برای این مسئله بکنند چرا که وقتی یک بازیگر 20، 30 سال عمر خود را در این راه گذاشته و تجربه‌های لازم را در این راه بدست آورده و تازه به پختگی لازم در بازیگری رسیده، الان نیاز دارد که این پختگی و تجربه را ارائه کند، اما وقتی در قصه‌ها نقشی برای من میانسال وجود ندارد، خُب نمی‌دانم چه کاری بکنم و چون زندگی‌ام از این راه تامین شده و می‌شود، مجبورم می‌شوم در نقش‌های دوم، سوم و یا فرعی بازی کنم.

این بازیگر سینما و تلویزیون با تصریح اینکه فرصتی برای اینکه بتواند حاصل سال‌ها تجربه‌اش را نشان بدهد فراهم نیست، اضافه کرد: این مسئله واقعا آدم را غمگین می‌کند و افراد به نوعی افسردگی می‌رسند.

وی با بیان اینکه؛ هر انسانی، نه فقط قشر بازیگر، بلکه هر قشر دیگری برای انجام هر کاری نیازمند انگیزه است و بازیگران هم از این قاعده مستثنی نیستند، اظهار داشت: وقتی من بعد از این همه سال می‌بینم در هر پروژه جدیدی که حاضر می‌شوم به مرور تعداد افراد سن و سال‌دار کمتر می شود و نقشی هم برای هم سن و سالان من به جز نقش‌های فرعی مثل عمویی، پدربزرگی و... وجود ندارد بطور ناخواسته آن شادابی لازم را نخواهم داشت و این حتما در کیفیت بازی من تاثیر منفی می‌گذارد.

وی در پایان درباره چگونگی روند تغییر این جریان نیز گفت: اصولا یک کار فرهنگی با تلاش یک نفر اتفاق نمی‌افتد، به نظر من از یکسو مدیران فرهنگی و هنری و از سوی دیگر فیلمنامه‌نویسان ما باید توام با یکدیگر در این فرآیند تغییر ایجاد کنند و به قصه‌هایی که در آنها نقش افراد میانسال بیشتر است بپردازند، تا زمینه شکوفایی بازیگرانی که 20،30 سال تمام جوانی و عمر خود را در این راه گذاشتند فراهم شود.