مهرداد زاهدیان در گفتگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین در خصوص وضعیت نمایش آثار مستند تجسمی در تلویزیون گفت: اینکه چرا آثار تجسمی در تلویزیون جایگاه شایسته‌ای ندارند به دلیل سیاست‌گذاری مسئولان صدا وسیما است و اینکه چرا با این رویکرد عمل نمی‌کنند جای سوال دارد؛ اما چرا مستند سازان به این موضوع توجه نمی‌کنند به دلیل عدم وجود عرصه‌ای برای نمایش این آثار است.

این مستندساز افزود: در فضای رسانه عمدتا در همه جای دنیا کانال‌های مستند و یا تلویزیون‌هایی که بخشی از برنامه‌های خود را به سینمای مستند اختصاص دهند وجود دارد اما متاسفانه در ایران مستندهای هنرهای تجسمی بازاری ندارد. ضمن این که نه زمینه فعالیت دارند و نه سرمایه گذاری در این زمینه وجود دارد و نه تهیه کننده‌ای علاقمند به این سرمایه گذاری است.

وی ادامه داد: مستند تجسمی رونق چندانی ندارد کما این که تعداد بیشماری هنرمند تجسمی داریم که تولید اثر دارند و آثاری ارائه می‌دهند که در حراجی های معتبر دنیا از اعتبار و استقبال بالایی برخورد دارند اما رسانه‌ها در مهد تولید این آثار به آنها توجه چندانی ندارند.

این فیلمساز افزود: در صداوسیما به تولید برنامه‌های ارزان قیمت روی آورده‌اند که برنامه های گفتگو محور بیشترین بخش آن را تشکیل می‌دهند. در حالی که برای ساخت مستند باید ماه ها روی آن فکر کرد و کار کرد و این با سیاست سازمان صداوسیما که تنها می‌خواهد زمان خود را پرکند هماهنگ نیست به همین خاطر وارد این حوزه نمی‌شود. سفارش دهنده همیشه با مبلغ ناچیزی سفارش می‌دهد و کسانی وارد این عرصه می‌شوند که در این حوزه با حداقل‌ها، حداقل‌ها را تولید می‌کنند. متاسفانه رویکرد حرفه‌ای نیست.

وی عنوان کرد: ما پتانسیل کافی برای تولید محصول خوب داریم ولی سفارش دهنده مایل نیست وارد چنین حوزه ای شود. از سوی دیگر نیازمند تعامل هستیم و دقیقا مشکل از اینجا شروع می شود که سازمان صداوسیما به عنوان سرما‌گذار اصلی متکی به سرمایه بیشماری است و مانند شبکه های خارجی که فیلم‌های مستند خود را می فروشند و کسب در آمد می کنند نیازمند درآمدزایی از سوی فیلم‌های مستند نیست.

این پژوهش‌گر گفت: در دنیا فیلم مستند به عنوان محصولی دیده می شود که باید درآمد داشته باشد. ما محصولاتمان را به بازار دنیا ارائه نمی‌کنیم چرا که بازار انحصاری داریم که رقابتی هم در آن وجود ندارد. اگر فیلم های مستند ما به بازار دنیا راه می‌یافت قطعا روی کیفیت آن فکر می شد و سرمایه گذار به برگشت سرمایه فکر می‌کرد.

وی ادامه داد: سال گذشته اضافه شدن بخش مستند به جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر اتفاق مبارکی بود که این امر مسلما به رشد مستند و تخصصی شدن آن کمک می‌کند. پیش از این نیز در جشنواره "یادگار" با موضوع میراث فرهنگی عرصه مستند را داشتیم که تاثیرگذار بود و موجب اتفاقات خوبی در حوزه ساخت فیلمهای مستند شد. این شاخه از فیلمسازی می‌تواند رشد کند و جایگاه خود را بیابد اما در حال حاضر فیلمسازی نداریم که در زمینه کاری خود از دانش و تخصص برخوردار باشد.

کارگردان "خاطرات روی شیشه"، درباره این اثر گفت: این فیلم متولد سال 83 است و از آن تاریخ در فضاهای عمدتا دانشگاهی و سمینارهای تخصصی عکاسی، موزه لوور پاریس نمایش داده شد که آخرین آن در دانشگاهی در اسکاتلند بود که به موضوع ورود عکاسی به ایران در دوره قاجاریه می‌پرداخت.

وی با اشاره به نوع نمایش آثار مستند در دانشگاه ها اظهار کرد: رویکرد تولید فیلم تعیین کننده است که درچه عرصه ای دیده شود، این فیلم برای تلویزیون ساخته شد تا مخاطب عام را به خود جلب کند اما با توجه به اطلاعات فیلم فضاهای دانشگاهی بیشتر جذب آن شده و از آن استفاده کردند.

انتهای پیام/31/32