سرویس تجسمی هنرآنلاین//

آنچه که ما را بر آن داشت تا طی هفته‌ای که گذشت به بررسی پرونده تاثیر هنرهای تجسمی در سینما بپردازیم تقویت رابطه سینما و هنرهای تجسمی بود، چرا که همراهی این دو هنر می‌تواند تاثیر فراوانی بر مخاطبان و دوست‌داران این هنر داشته باشد. هنرهای تجسمی معمولاً در نمایشگاه‌ها و گالری‌ها در معرض دید عموم گذاشته می‌شود در حالی که گاهی مخاطب فرصت این را پیدا نمی‌کند به این‌گونه مکان‌ها سر بزند. از این رو، قاب سینما می‌تواند نقش بسزایی در رشد این هنر و تاثیر آن برجامعه داشته باشد. از آنجا که هنرهای تجسمی در سینما بسیار بهتر دیده می‌شود، می‌تواند جوانان و علاقه‌مندان را به این هنر و گرایش‌های متنوع آن بیشتر جلب کند به شرطی که فیلم‌های ساخته شده در این زمینه در شرایط مطلوبی به نمایش عمومی گذاشته شوند و حتی به نوعی حضور و تاثیر هنرهای تجسمی در فیلم‌های اجتماعی نیز به وضوح دیده شود. ایران هیچ شباهتی با همسایگان خود ندارد و متاسفانه وقتی درباره هنر معاصر سخن می‌گوییم، سینما هم‌چنان حرف اول را می‌زند. درحالی که نقاشان جوان ما در نمایشگاه‌ها، اکسپوها و حراجی‌های بزرگ فروش بالایی دارند و نسبت به همتایان خود در کشور‌های همسایه ظرفیت بیشتری را نشان می‌دهند. بسیاری از هنرمندان سینماگر دنیا از عرصه هنرهای تجسمی برخاسته‌اند و یا به گونه‌ای با این هنر درگیر هستند اما متاسفانه ما در کشورمان هنرمندان چندانی نداریم که از عرصه هنرهای تجسمی برخاسته باشند یا حتی به آن تعلق خاطری داشته باشند. به همین دلیل نیز شاید خیلی نتوانیم تاثیر هنرهای تجسمی را در سینما به روشنی ببینیم. این در حالی اتفاق می افتد که کارگردانان مطرحی در دنیا مانند لینچ، فلینی و تبم برتون در هنرهای تجسمی به آن اندازه درگیر بوده و هستند که حتی اقدام به برگزاری نمایشگاه‌های گوناگون می‌کنند و حتی ایده‌های خود را در سینما تقویت کرده و بال و پر تازه‌ای به انها می‌بخشند و آنچه را که نتوانستند به نمایش درآورند با ابزار سینما خلق می‌کنند. سینما علاوه بر تاثیرگذاری بر مخاطبان، تاثیر فراوانی نیز بر هنرهای تجسمی دارد. به این معنا که هنرمندان این عرصه را با تخصص‌هایی که دارند به مردم معرفی می‌کند. در شرایط فعلی احساس می‌شود که نقاشی توانسته یک جایگاه جهانی پیدا کند. از سوی دیگر بانک‌ها نیز در این چرخه به سرمایه‌گذاری می‌پردازند، پس این روند نشان می‌دهد که این هنر جایگاه عرضه‌ هرچه بیشتر را دارد. اما سایر هنرها از این چرخه باز مانده‌اند و ابزاری مانند سینما به معرفی این هنرها بسیار کمک می‌کند. سینما ذاتا یک عرصه‌ بصری است و بنیاد‌ها و دستمایه‌های آن در مجموعه‌ هنرهای تجسمی قرار دارد و از آن ارتزاق می‌کند. به‌نظر می‌رسد توجه دنیا به هنرهای تجسمی در حوزه‌ای هم‌چون سینما از دهه‌ ۷۰ به بعد گسترده‌تر شده است، اما باید به مدیران عرصه‌ هنرهای تجسمی این نکته را گوشزد کنیم که درحالی که سینما به بیراهه رفت و گم شد، تجسمی این مسیر را اشتباه طی نکند و مورد توجه قرار بگیرد. اگر این امر بدیهی را بپذیریم که اساسا سینما بدون فیلمبرداری نداریم بنابراین ریشه سینما در ساختارهای بصری تعریف می‌شود، زیرا مهم‌ترین اتفاقی که در این عرصه می‌افتد خلق فضاست و این اتفاق نمی‌افتد مگر آنکه شما درک قابل لمسی متکی بر دانش بصری داشته باشید و هنرهای تجسمی را تجربه کرده باشید. ما پیش از دنیای بیرون دنیای درونمان را داریم و این دنیا ساخته شده از دنیای بیرون است، زمانی که یک هنرمند جاذبه‌های بیرونی را گرفته و درون خود هضم می‌کند و دوباره به بیرون باز پس می‌دهد خلاقیت انجام داده است و این در تمام عرصه‌ها وجود دارد. اما آنچه که مخاطب در سینما می‌بیند همان ذهنیتی است که هنرمند از فضای بیرون دریافت کرده و در قالب هنر به خورد مخاطب می‌دهد. نباید این نکته را فراموش کرد که هر چه این ذهنیت بیرونی‌تر و عینی‌تر باشد مخاطب عام را جذب خواهد کرد؛ و اینجاست که هنرهای تجسمی و بنیان‌های بصری می‌تواند به کمک سینماگر بیاید. ضمن این که هنر در قالبی باید خود را به نمایش بگذارد که با توده مردم جامعه ارتباط برقرار کند و نباید این هنر به نوعی باشد که فهم آن برای مخاطب عام سخت باشد. با نگاهی به سطح شهر عدم وجود یک دید بصری خوب به وضوح دیده می‌شود. اگر توجه کنید تنوع بصری در اطراف ما خیلی کم است و محیط زندگی و فضای شهریمان پر از آلودگی بصری است و این ناهماهنگی بصری نتیجه این است که دید بصری وتربیت بصری نداریم و این ناموزونی در جامعه حتی روی لباس پوشیدن، معماری و سایر عوامل محیطی ما اثر گذاشته است. شرایط اجتماعی، پایه و اساس برای آموزش، باعث شده تا دید بصری خوب برای جامعه ضعیف باشد و یا اصلا وجود نداشته باشد. به نظر می‌رسد باید از ابتدا این شرایط را آماده کنیم و این وظیفه بزرگ بر عهده مسئولان فرهنگی کشور است تا ابتدا این فضا را آماده کنند، هنرمندان نیز به کمک عرصه های گوناگون بتوانند این فرهنگ را ایجاد کرده و از تک بعدی گری به نوعی به ترکیب بندی درست هنرها از یکدیگر برسیم. گفتنی است، این مطلب گردآوری از سخنان اساتیدی همچون دکتر کامرانی، ابراهیم فروزش، افشین شاهرودی، بابک برزویه، علی معلم و شهاب‌الدین عادل بود که در گفتگو با هنرآنلاین طی هفته گذشته مطرح شد.

انتهای پیام/۳۲/۳۱