هنرآنلاین// شاعر«صد دانه یاقوت » را هم کودکان امروز می‌شناسند و هم کودکان دیروز. نویسنده‌ای که سال‌هاست می‌نویسد و می‌سراید. مصطفی رحماندوست هر چند سن درونی‌اش را بیش از ۴۵ سال نمی‌داند، اما متولد ۱۳۲۹ است و همدانی. تا به حال بیش از ۱۶۰ اثر از او برای کودکان منتشر شده است؛ کتاب‌هایی که تیتراژ آن‌ها به بیش از پنج و نیم میلیون نسخه می‌رسد. این روزها در حال نگارش «چیستان‌ها»ست. مجموعه‌ای چند جلدی از ترانه‌های کودکانه؛ کتابی که بچه‌ها و بزرگترها می‌توانند با هم آن را بخوانند. همین خلقت تازه او بهانه ای شد تا به گفتگویی آزاد با هنرآنلاین بپردازد. گفتگو با این استاد دانشگاه، در زیر خواندنی است.

آخرین کتابی که خواندید چه بود؟ «اقتدارگرایی در عهد قاجاریه»، نوشته دکتر محمود سریع‌القلم. آخرین باری که گریه کردید چه وقتی بود؟ آدم به سن من یا اشکش زود درمی‌آید و یا درونی گریه می‌کند. من از آن دسته‌ای هستم که بیشتر درونی اشک می‌ریزم. آخرین باری که درونی گریه کردید چه وقت بود؟ هر روز این اتفاق برایم می‌افتد. اما هر بار سعی می‌کنم کاری کنم که دیگران کمتر گریه کنند تا خودم کمتر از درون گریه کنم. برنامه نوشتن شما به چه صورتی است؟ هر روز می‌نویسم؛ روزی پنج یا شش ساعت. بیشتر شب‌ها می‌نویسید و یا روزها؟ معمولا از ۱۰ شب به بعد شروع به نوشتن مطالب خودم می‌کنم و روزها هم برای خواندن و انجام کارهای روزانه‌ام است. نوشتن در شب، گاهی وقت‌ها تا نماز صبح هم طول می‌کشد. که شاید در آخر همه چیز را پاره کنم. دلتان می‌آید نوشته‌هایتان را به راحتی پاره کنید؟ وقتی راضی‌ام نکند ، بله. صدای پاره شدن این کاغذها برایتان دلخراش نیست؟ صدای پاره شدن کاغذ دو احساس متفاوت دارد. یکی وقتی است که مطلبی را که دوست دارم و به خوبی آن را نوشته ام، بعد از ویرایش و پاکنویس، چرک‌نویس‌هایش را پاره می‌کنم. این صدا برایم لذت‌بخش است. اما صدای پاره‌شدن کاغذهای نوشته ام که راضی‌ام نکرده و پاره‌اش می‌کنم برایم خستگی‌آور و ناراحت کننده است. بهترین موقعیتی که می‌توانید در آن بهتر بنویسید چیست؟ شب، در خانه، با روان‌نویس. چه وقت احساس شادمانی واقعی دارید؟ وقتی اثری را تمام می‌کنم و کاملا از آن راضی‌ام. دلتان می‌خواست نویسنده کدام قصه و یا اثر ادبی بودید؟ دلم می‌خواست مجموعه سه جلدی «برکه آتش» ، «شهر طلا و سرب» و «کوه‌های سفید» را که بیشتر از ۳۵ سال پیش خواندم، خودم نوشته بودم. این اثر بسیار زیبا و دوست‌داشتنی بود. اسم نویسنده‌اش چیست؟ اسمش را به خاطر ندارم. نویسندگی یعنی چه؟ یعنی خالی کردن درونی که خیلی غوغا می‌کند. یا بهتر بگویم، خالی کردن گوشه‌ای از درونی که در حال غوغاست، به روی کاغذ. فرق نویسنده کودک و بزرگسال چیست؟ فرقشان در نگاه به هستی است. بزرگسال هستی را با قوانین بزرگسال می‌بیند. نویسنده کودک از زاویه چشم کودک به هستی نگاه می‌کند. خودتان فکر می‌کنید چند سالتان است؟ فکر می‌کنم ۴۵ ساله هست. برای اینکه این نگاه را حفظ کنید چه کار می‌کنید؟ یا چه تمرینی دارید؟ خودم را می‌کشم. انقدر با بچه‌ها سر و کله می‌زنم و با تردید کارم را به بچه‌ها ارائه می‌دهم که خودش یک دنیاست. نظر بچه‌ها برایتان مهم است؟ بیش از اندازه. تا وقتی که بچه‌ها اثری را تایید نکرده ‌باشند، آن را برای چاپ ارائه نمی‌دهم.

لیلا جعفری

پایان پیام/25