مقیم نژاد در گفتگو با هنرآنلاین ادامه داد: در دوسالانه دوازدهم با چالش‌هایی مواجه بودیم. یکی از این چالش‌ها به نبود انجمن عکاسان ایران به عنوان متولی عکاسی ایران باز می‌گردد که بنا به دلایلی این انجمن در تقابل با دوسالانه قرار گرفت و باعث شد حجم وسیعی از عکاسان دراین دوسالانه حضور نداشته باشند. این عدم حضور باعث شد تعداد قابل ملاحظه‌ای از آثار شرکت کننده در رده آماتوری قرار گرفت. با موج شرکت کنندگان آماتور در بخش مستند و نوآورانه به دو جنبه مختلف رسیدیم، یکی مثبت که منجر شد با توجه به آثار مطرح شده در دوسالانه تنوع نگاه غیر کلیشه ای و غیر رسمی، جوان و پر نشاط دیده شود، اما از سوی دیگر فقدان یک انسجام یا رویکرد هدفمند به عکاسی هم دیده شد. این استاد دانشگاه در پاسخ به این سوال که عدم حضور عکاسان حرفه ای به دلیل نبود انجمن عکاسان به عنوان متولی عکاسی است، اظهار کرد: باید به عملکرد انجمن عکاسان با تردید نگاه کنیم. چرا که باید دید انجمنی که این عنوان را یدک می‌کشد تاکنون چه عملکردی داشته است. تعداد زیادی از اعضای شورای سیاست گذاری دوسالانه از اعضای انجمن هستند. به نظرم ایرادهای ما بیشتر در سطح تئوریک و معنایی شکل می‌گیرد و باید در بخش سیاست گذاری‌ها چاره اندیشی کرد. وی تصریح کرد: باید در سطح تئوریک به موضوع نگاه کنیم. به عنوان کسی که سالهاست در این عرصه هستم آنچه که شعورم به من می‌گوید این است که اصولا بخش کردن و ترجمه واژگان در عکاسی به نوعی گمراه کننده است و موجب ایجاد سوتفاهم می‌شود. ملاک شخصی من در نوآوری اصالت درنگاه و فکر عکاس است؛ نوآوری محدود به کلیشه‌ها نمی شود، در واقع شناخت ما از بافت فرهنگی عکاسی است که نوآوری را تعیین می کند که در سطح عملکرد عکاس و داور می‌توان این را به خوبی دید. این سوتفاهم معنایی، گاهی در آثار عکاسی هم دیده می شود و نباید به این فکر کرد که عکس نوآورانه باید با سایر بخش‌ها نامتعارف باشد. هر کار نامتعارفی الزاما نوآورانه نیست. مقیم نژاد عنوان کرد: عکاسی جدی فقط و فقط در قالب پروژه‌های عکاسی قابل فهم است و خیلی سخت و دشوار است که با دیدن یک عکس راجع به آثار هنرمندی قضاوت کرد و خیلی سخت است که عکاسی نظراتش را در قالب یک عکس به نمایش بگذارد. باید پروژه‌ای به کار نگاه کرد، نباید با یک تک عکس به اثر هنرمند نگاه کرد چرا که نمی‌توان به مختصات فکری و زیبایی شناختی یک هنرمند پی برد. عضو هیات داوری بخش نوآورانه دوسالانه دوازدهم گفت: من با تفکیک میان ژانر عکس هنری و مستند مخالفم. عکس نوآورانه با عنوان واقعی هنری در تقابل عکس مستند نیست و این مبنای تئوریک درستی ندارد. کار خوب خوب است و این تفکیک‌ها به این شکل به کار ما کمکی نمی‌کند. وقتی آثار دوسالانه را می‌بینید متوجه این موضوع می‌شوید چرا که به راحتی می‌توان ۷۰ درصد از آثار به نمایش درآمده در دوسالانه عکس را در بخش دیگر هم استفاده کرد. عکس‌ها پتانسیل جابه جایی دارند.اما به هر حال در این تقسیم بندی هم ما معیارهای خودمان را داشتیم. مقیم نژاد در پایان با اشاره به برگزاری بازار عکس صبا خاطرنشان کرد: مهمتر از برگزاری اکسپوها بستر سازی است تا آنها به هدف خود برسند، وقتی نمایشگاهی برای فروش عرضه می‌شود زمانی کارکرد درستی می یابد که آثار عرضه شده به فروش برسند و مهمتر از نفس برگزاری، زمینه سازی برای رسیدن به هدف است. به نظرم نمایشگاه صبا حداقل در سطح تئوریک سعی کرد بخشی از ایرادات دوسالانه را برآورده کند. در بازار عکس صبا آثار به صورت پروژه‌ای انتخاب شده و مرز تفکیکی ژانرها در این پروژه‌ها وجود ندارد و کمتر می توان به آن ایراد گرفت. برگزار کنندگان این بازار سعی کردند از نظر علمی برخورد درستی با آثار داشته باشند. انتهای پیام/۳۱/۳۲