به گزارش خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین ، شیما مکی به کار تولید زیورآلاتی با نام "آدونیس" می‌پردازد. او که در رشته معماری تحصیل کرده است با تلفیق اطلاعات خود در زمینه معماری و نقاشی، به تولید زیورآلاتی دست زده که تماشای آنها حسی از نوستالژی در بیننده برمی‌انگیزد.

درباره شروع فعالیت خود بگویید.

من سه سال است که در زمینه تولید زیورآلات مشغول هستم. ابتدا کار خود را با مونتاژ شروع کردم و بعد نکاتی را که از معماری یاد گرفته بودم در کار خود وارد کردم. بیشتر کارهای من نقاشی روی برنج، نقره و... است و در محصولات خود معمولا از نقش‌های اصیل ایرانی یا گل‌های اروپایی استفاده می‌کنم. هیچ کدام از این طرح‌ها کپی نیستند و خودم آنها را می‌کشم و بیشتر تولیدات من انگشتر، گوشواره و گردنبند هستند.

از چه موادی برای ساخت محصولات خود استفاده می‌کنید؟

بیشتر از فلزات برنج و زاماک استفاده می‌کنم. زاماک ترکیب مس و روی است که با درجه خاصی حرارت می‌بینند و یا در حالتی دیگر یک نوع استیل خاص را در یک نوع کاه خاص قرار می‌دهند تا زاماک به وجود آید. بیشتر افراد این فلز را به نام برنز می‌شناسند ولی این یک اشتباه رایج است چون برنز با مواد دیگری ساخته می‌شود. زیورآلاتی که به آنها زیرخاکی گفته می‌شود از جنس زاماک ساخته می‌شوند. برای نقاشی روی کارها هم از رنگ اکریلیک استفاده می‌کنم و بعد از پایان نقاشی روی آن را با رزین می‌پوشانم که بعد از خشک شدن حالت شیشه‌ای پیدا می‌کند.

محصولات خود را چگونه عرضه می‌کنید؟

برای شهرستان‌ها به فروشگاه‌هایی که نمایندگی کارهای من هستند محصولات را می‌فرستم و در تهران هم مشتری‌ها به صورت اینترنتی خرید می‌کنند.

با توجه به تحصیل در رشته معماری چه طور تصمیم گرفتید وارد کار زیورآلات شوید؟

بعد از پایان تحصیلاتم و با توجه به علاقه‌ای که به نقاشی داشتم، فکر کردم می‌توانم در این زمیته موفق باشم چون هم سلیقه داشتم و هم پیش از آن زیورآلاتی با ویترای و پلکسی گلاس ساخته بودم. اوائل طرح‌های فانتزی کار می‌کردم ولی بعد از مدتی به جنس‌ها و طرح‌های سنگین‌تر رو آوردم.

با توجه به این که محصولات خود را به شهرهای دیگر هم می‌فرستید، تفاوتی بین کارهای شما در تهران و شهرستان وجود دارد؟

من به شهرهای زاهدان، مشهد و رشت کار ارسال می‌کنم و محصولات من فروش خوبی در آن شهرها دارند. اما مردم شهرهای مختلف سلیقه متفاوتی دارند و باید کارهایی که برای آنها ارسال می‌کنم با هم تفاوت داشته باشند. در واقع با توجه به فرهنگ هر شهر برای آنها کار تولید می‌کنم و می‌فرستم. مثلا مردم رشت طرح‌های هنری را ‌می‌پسندند و مردم زاهدان طرح‌های شاد و رنگی یا مردم مشهد نمونه‌های پر زرق و برق را دوست دارند.

در کارهای خود از چه طرح‌هایی استفاده می‌کنید؟

بیشتر از بته جقه یا سایر نقوش ایرانی استفاده می‌کنم. بته جقه نماد سرو خمیده است و شاخصه اصلی نمادهای ایرانی است. همچنین از بشقاب‌های گل سرخی قدیمی الهام می‌گیرم و از آنها در کار خود استفاده می‌کنم. در مجموع هر نقشی که می‌کشم حالت بداهه دارد چون کار دست است و حتی اگر از قبل طرح را کشیده باشم در زمان اجرا تغییر می‌کند. در نتیجه هیچ کدام از طرح‌ها کاملا شبیه هم نمی‌شوند.

به نظر شما استفاده از زیورآلات چه تاثیری بر پوشش افراد دارد؟

فکر می‌کنم استفاده زیاد از آنها کار درستی نیست و جذابیت ندارد چون تمرکز کسی را که از رو به رو به شما نگاه می‌کند از بین می‌برد. ولی گاهی استفاده از زیورآلات به ویژگی شخصی یک نفر تبدیل می‌شود، مثلا کسی سال‌ها از یک انگشتر خاص استفاده می‌کند و با آن شناخته می‌شود. به نظر من بهتر است از زیورآلات به صورت محدود استفاده شود.

زیورآلات افراد می‌تواند نشان دهنده شخصیت آنها باشد؟

بله تا حدی به شناخت آنها کمک می‌کند ولی در مجموع نمی‌توان از ظاهر افراد در مورد آنها قضاوت کرد. اما نکاتی مانند ساده زیستی آدم‌ها یا علاقه آنها به تجمل را می‌توان از زیورآلاتی که استفاده می‌کنند فهمید.

ثبت این نوع آثار چه تاثیری در کار شما دارد؟

من برای ثبت کارهایم اقدام کردم ولی مشکل این است که اگر طرح خود را ثبت کنی و شخص دیگری همان طرح را با یک رنگ دیگر ارائه دهد می‌تواند آن را ثبت کند. در واقع ثبت طرح تاثیر چندانی در کپی نشدن آن ندارد و تنها تاثیر آن این است که به کار هویت می‌دهد و نشان می‌دهد طراح چقدر برای کار خود اهمیت قائل است.

برای ثبت یک طرح چه ویژگی‌هایی در کار لازم است؟

طرح شما نباید خیلی شبیه کار دیگران باشد و باید تفاوت‌هایی با دیگران داشته باشد. برای ثبت طرح به عنوان یک برند از میراث فرهنگی و ارگان‌های مرتبط یک مدرک می‌گیرد و کار شما ثبت می‌شود. اگر هم طرح خیلی خاصی باشد که از نمادهای ایرانی استفاده کرده باشد آن کار نشان ملی می‌گیرد و ثبت می‌شود.

با توجه به اینکه شهرهای مختلف ایران دارای زیورآلات خاص خود هستند، از آنها در کار خود الهام می‌گیرید؟

بعضی از طرح‌های من برگرفته از روسری‌های ترکمنی است و طرح‌های این روسری‌ها آنقدر زیاد است که می‌توان چندین طرح مختلف از آن برداشت کرد.

فکر می‌کنید برای ادامه کار خود لازم است در آینده شیوه کاری خود را تغییر دهید؟

من بعد از سه سال کار احساس می‌کنم که شاید دیگر نتوانم کار به این شیوه را ادامه دهم، چون کار زیورآلات معمولا 3 یا 4 سال دوام دارد و بعد از آن باید به سراغ مواد یا طرح‌های جدیدی رفت. در حال حاضر کلاس‌های طلاسازی و جواهرسازی را می‌گذرانم تا در آینده بتوانم در این زمینه فعالیت کنم و در کارهای خود تنوع ایجاد کنم.

انتهای پیام/