به گزارش خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین ، زهره جناب در رشته زبان روسی تحصیل کرده و پس از گذراندن دوره‌های مختلف طراحی لباس در این زمینه مشغول به کار است.

درباره نحوه شروع به کار خود توضیح دهید.

از زمان کودکی کارهای خیاطی خواهرم را می‌دیدم و کم‌کم به این کار علاقه‌مند شدم. بعد به کلاس‌های آزاد رفتم و موضوعاتی مانند متدهای خیاطی و ... را آموزش دیدم. ابتدا شروع به خیاطی برای خودم کردم و همه مجلات مرتبط با مد و لباس را می‌دیدم تا اطلاعات بیشتری کسب کنم. بعد از پایان تحصیلات چند سال در سازمان انرژی اتمی و وزارت کشاورزی کار کردم و در این مدت برای خودم مانتوهایی با طرح‌های جدید و خلاقانه می‌دوختم. وقتی دوستان و اقوام این لباس‌ها را می‌دیدند می‌خواستند برای آنها هم لباس بدوزم، بنابراین با تشویق اطرافیان شروع به کار کردم و از 4 سال پیش به شکل رسمی به کار طراحی لباس مشغول هستم و نمایشگاه‌هایی از لباس‌های خود برگزار می‌کنم.

چه لباس‌هایی تولید می‌کنید؟

بیشتر کار من در زمینه مانتو است. البته برای خود و اطرافیانم لباس‌های دیگر هم طراحی می‌کنم اما در نمایشگاه‌ها فقط مانتو ارائه می‌کنم، چون مانتو برای دختران جوان کاربردی‌تر است و ساعت‌های زیادی از روز را با آن می‌گذرانند، پس به مدل‌های متنوع و جدیدتری از آن احتیاج دارند.

چه چیزی باعث شد احساس کنید لباس‌های موجود در بازار پاسخ‌گوی نیاز شما نیست و باید خودتان لباس طراحی کنید؟

سال‌های قبل همه مانتوهای موجود در فروشگاه‌ها به رنگ تیره بود و مدل آنها هم محدود بود و تنوع نداشت ولی من دوست داشتم لباس‌هایم شاد باشند و ترکیب رنگ آنها تنوع داشته باشد. مانتوهای بیرون همه مناسب اداره بود و لباسی با رنگ شاد یا طرح متنوع که بتوان برای میهمانی از آن استفاده کرد وجود نداشت پس چاره‌ای نبود جز اینکه خودم لباس‌هایم را طراحی کنم. سعی می‌کنم کارهایم کلیشه‌ای نباشد و برای مشتری طبق سلیقه و سن و سال او لباس طراحی کنم. مثلا مانتوهای مجلسی که در فروشگاه‌ها هست و روی آنها گل‌دوزی یا سنگ‌دوزی دارد مناسب خانم‌های سن بالاست و دختران جوان نمی‌توانند لباس رسمی و در عین حال زیبا و مناسب سن خود پیدا کنند. من ترجیح دادم کاری انجام دهم که جوان‌ها بپسندند و ضمن مدرن بودن، نشانه‌هایی هم از لباس‌های سنتی داشته باشد. برنامه آینده من این است که لباس‌های محلی ایران مانند لباس‌های ترکمن، بلوچ، پته کرمان و... را مدرن کنم و در کنار سایر لباس‌هایی که به شکل مدرن کار می‌کنم، کارهایی انجام دهم که جوان‌ها با لباس‌های سنتی هم آشنا شوند. در حال حاضر هم در حال پیگیری هستم تا کارهای خود را به عنوان یک برند ثبت کنم.

به نظر شما برای ثبت یک برند، کارها باید چه ویژگی‌هایی داشته باشند؟

طرح‌ها باید خاص باشند و از جایی کپی نشده باشند. همچنین کاربردی و قابل استفاده بوده و با جامعه ما هم‌خوانی داشته باشند، مثلا اگر مانتویی طراحی شود که پوشش مناسب را رعایت نکرده باشد اصلا ثبت نمی‌شود. باید با توجه به مکان و مناسبت‌های مختلفی که لباس در آن استفاده می‌شود طراحی کرد. برای ثبت برند هم باید جای ثابتی برای ارائه کارها داشته باشیم و نمونه کارها و امکاناتی که داریم را معرفی کنیم.

کارهای شما چه ویژگی خاصی دارند؟

رنگ و بافت پارچه برای من اهمیت زیادی دارد و دوست دارم پارچه‌ای که استفاده می‌کنم بافت خاصی داشته باشد. برش‌های لباس هم خیلی مهم است و شخص باید در لباسی که می‌پوشد احساس راحتی داشته باشد و آن لباس به شخصیت‌اش نزدیک باشد. من سعی می‌کنم در کارهایم تنوع ایجاد کنم تا افراد با سنین مختلف بتوانند لباس موردپسند و سلیقه خود را در مجموعه کارها پیدا کنند. مانتویی که در اجتماع پوشیده می‌شود باید راحت باشد تا جوانان بتوانند فعال باشند و در کارهای روزانه خود سرعت عمل داشته باشند.

به نظر شما مانتو یک لباس ایرانی است؟

هنوز لباس ایرانی جا نیفتاده است چون ما بین سنت و مدرنیته مانده‌ایم. ما پوشش داریم ولی خیلی وقت‌ها این پوشش کامل نیست. پارجه و بافت خاصی هم نداریم که نشانه هویت ما باشد پس باید روی صنعت نساجی کار شود. مثلا پارچه لباس تاجیک نشان دهنده هویت آن قوم است و کشورهای دیگری هستند که پارچه مخصوص به خود دارند، ولی ما اگر روی لباسمان نقش‌های سنتی نیاوریم ایرانی بودن آن مشخص نمی‌شود. پارچه‌های ما از هند و ترکیه می‌آیند و مدل مانتو و لباس‌های دیگرمان هم چیزی نیست که بتوانیم بگوییم خاص ما است، ولی به عنوان مثال اگر از پارچه ترمه استفاده کنیم در همه ئنیا بیننده می‌فهمد که این لباس ایرانی است. اگر بتوانیم پارچه‌های سنتی را مدرن کنیم و با دوخت،طرح و شکل مناسب ارائه دهیم می‌توانیم لباس ملی خود را ارائه دهیم.

تفاوت کار طراحی لباس در تولیدی و مزون چیست؟

آنچه در مزون تولید می‌شود تنوع بیشتری داشته و محدودیت ندارد. ذهن و دست طراح بازتر است و می‌تواند خلاقیت خود را به راحتی پیاده کند. ولی تولیدی محدودیت هزینه و دستمزد دارد و پارچه گران را نمی‌توانند در کار خود استفاده کنند. همچنین در مزون کار شخصی‌دوزی انجام می‌شود و طیف مشتری مشخصی دارد که تیپ، سلیقه و توان مالی آنها مشخص است. به نظر من از وقتی مزون‌ها فعال شده‌اند تنوع این کار خیلی بیشتر شده و اصلا رنگ شهر عوض شده است.

به نظر شما زیاد بودن مزون‌ها و فعالیت افراد مختلف در این زمینه چه تاثیری در طراحی لباس ایران دارد؟

فکر می‌کنم باید قوانینی وجود داشته باشد تا این کار شرایط مناسب‌تری پیدا کند. اگر بنیاد ملی مد و لباس فعال‌تر شود و همکاری بیشتری با طراحان لباس داشته باشد و امکانی فراهم کند تا طراحان بتوانند طرحشان را ثبت کنند، وضعیت از آشفتگی در می‌آید. به مرور زمان هم اگر این کار تثبیت شود کسی که بخواهد در طراحی لباس فعال بماند مجبور است رشد کند و طرح‌های جدیدی ارائه دهد وگرنه درجا می‌زند و از دور خارج می‌شود. هر کاری جای خود را به مرور زمان پیدا می‌کند، اما حمایت مردم و مسئولان مهم است.

دانشگاه‌ها چه نقشی در پرورش طراح لباس دارند؟

اساتید و دانشگاه‌ها باید رشد کنند و به‌روز شوند تا فارغ‌التحصیلانی که وارد بازار می‌شوند دانش کافی در این زمینه داشته باشند. شاید قبلا عده‌ای از سر ناچاری به کار خیاطی مشغول می‌شدند اما حالا که جوان‌ها تحصیلات عالیه در این زمینه دارند و به صورت هدف‌مند وارد این رشته می‌شوند باید به دانشگاه‌ها اهمیت داد. من گاهی با استادهای دانشگاه صحبت کرده‌ام و آنها می‌گویند اطلاعات ما به‌روز نیست و امکانات کم است یا شرایط کار مناسب نیست، اما به نظر من آنها باید خودشان را جدی بگیرند تا بتوانند در کار خود رشد کنند. الان بعضی از فارغ‌التحصیلان یا اساتید طراحی لباس به کار مشغول هستند و فعالیت خوبی هم دارند و حتی در خارج از ایران هم کار می‌کنند. من هم امیدوارم بتوانم برند خود را ثبت کنم و هدف اصلی‌ام این است که لباس‌های سنتی را احیا کنم تا بتوانیم لباس ملی خود را به دیگران معرفی کنیم. امیدوارم وقتی یک بازیگر ایرانی در صحنه‌های جهانی روی فرش قرمز می‌رود لباسی به تن داشته باشد که معرف هویت ایرانی باشد و با لباس ملی خود روی صحنه بدرخشد.

انتهای پیام/