سرویس سینمایی هنرآنلاین: "تجریش ناتمام "شرحی غمگنانه است بر زوال عشق . دیدار دوباره دلبر و دلدار بعد از سال های تلخی که از گسست گذشته ، مرور روزگاری که بود و دیگر نیست و تن دادن به جبر زمان و ردّی که برد و باخت ها بر جان و روح می گذارند . "تجریش ناتمام "روایتی است از بازنگری زن و مردی میانسال به آن چه روزی خود و اطرافیانشان بوده اند و اندوه خواری کم رمقی است در عزای ناپیدا بودن چهره آبی عشق . عاشقی که از عشق گذشته و به کسب و کار رسیده و معشوقی که از عشق گذشته و به تنهایی و پوچی تن داده و حالا کنجکاو است که واکاوی گذشته شاید برایش شیرینی زودگذری را به ارمغان بیاورد ، که نمی آورد . مرد و زن به دیدار دوستان سابق می روند و جماعتی را می بینند از آرمان فروخته ها و زخم خورده ها و جامانده ها. نسلی که ساقه و تنه درخت پر شاخ و برگ افسردگی امروز جامعه را به تنهایی تشکیل داده اند ، نسلی میانه سال و میانه حال ، نه خوشبخت و راضی مثل نسل قبل تر و نه مغموم و متلاشی مثل نسل های بعد . فیلم روایتی است از آن چه بر جماعتی می گذرد که روزگاری اهل دل بوده اند و کنکاش گرانی شیفته در معدن های طلایی عشق . اما امروز نشانی از قبل ندارند و انگار روحی تازه و افسرده در آنها دمیده شده. شخصیت اصلی با بازی حساب شده و سنجیده محمدرضا فروتن ، مردی است از اهالی امروز . سرد و گرم چشیده ای که در میانسالی دست از شوریدگی برداشته و منطقی و سربراه به معاش فکر می کند و یاد گرفته به لیست خریدهای همسر و پسران از آب و گل درآمده خود بیشتر اهمیت بدهد تا به دلی که هنوز پیش آن انگشتر و اسم حک شده رویش بی تاب می شود . مردی که هنوز دلش ضعف می کند برای از عشق سوختن ، اما پیرایه هایی که زندگی به او بسته بی شمارند ، مثل موبایلی که در تمام بزنگاه ها به احساس در حال بیدارشدن مهر سکوت می کوبد . مرد به خوبی می داند این دیدار زخم دوباره ای است که بر جانش خواهد ماند.درک می کند که بعد از این وداع تلخ هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد و برای همین است که دم رفتن ثانیه ای مکث می کند ، اما زود یادش می آید که باید رفت و نگاه کردن به پشت سر نفرین عشق را به همراه خواهد آورد . به تردیدهای خود غلبه می کند و می رود و سال نو را با خانواده ای شروع می کند که در این همه سال نتوانسته رنگ و بوی عشقی قدیمی و ناکام را از ذهنش پاک کند . در فصل طولانی خرید عید کردن در بازاری شلوغ و خوشرنگ و در پرسه بی محابای زن و مرد در میان مردم آرام و آسوده ، واضح است که مرد از حامی معشوق قدیمی بودن لذتی بی حد می برد ، اما حواسش هست که این آتش دیرپا نیست . و چه زیبا نوشته شده این فصل ، و چه درخشان اجرا شده. زن اما سال ها بعد از مرگ همسرش صفا ، در هنگامه هجمه بیرحم تنهایی و میانسالی و در روزهایی که پسرش را فرسنگ ها دور از خود می بیند ، دیدار با دلباخته قدیمی را فرصتی می داند برای زنده کردن حس های زنانه که سال هاست سرکوب کرده . هرکجا که زن و مرد با هم می روند ، همه از دیدنشان به سان یک زوج ذوق می کنند و سرخورده می شوند وقتی می فهمند این زوج بودن خوشبختی کوچک موقتی است برای عاشق و معشوقی که در دو جزیره شبیه اما دور گم شده اند . زن بارها و بارها الهه نیاز می شود و به دیوار سنگی مرد می خورد ، مردی که انتقام خواسته نشدن در سال های دور را می گیرد . مرد در حیاط کوچکی که از باغ خاطرات مانده می شکند و گریه می کند و زخم هایش را برای زن رو می کند و اینجاست که زن می فهمد برای همشه او را از دست داده است . روحش پر از زخم هایی است که می داند مرهمش در دستان این مرد سرد بیرحم است ، اما مرد برای طبابت نیامده و مرهمی رو نمی کند تا زن بداند و بفهمد از گذشته تنها صدای رقصیدن انگشتر در بطری خالی به جا مانده . پس چه بهتر که به پسرش پناه ببرد ، به تنها مردی که هنوز به عشق او شک نکرده است ... تجریش ناتمام فیلمی است خواستنی اما ناقص . عاشقانه ای است ناتمام ، فیلمی که جسارت ندارد و در یک قدمی آتش می ماند و به جای سوختن و سوزاندن ، تماشای شعله ها از دور را به ذهن مخاطب هدیه می کند . فیلمی که با صراحتی بیشتر و نترسیدن از تلخ تر شدن و سرکوب نکردن مداوم حس ها می توانست اتفاقی برای سینمایی باشد که از عشق و عاشق گریزان است . اما اگر عاشق شده باشید و - دور از جان البته ! - شکست تلخ عاطفی را تجربه کرده باشید ، حتما در فصل های بسیاری از فیلم صدای تپیدن دل و سرمای خیس شدن گونه ها را در سالن تاریک تجربه خواهید کرد . اگر فیلم را دیده باشید و در صحنه آواز خوانی و ویران شدن تدریجی زن نشکسته باشید ، باید به اعجاز سینما شک کرد! (این یادداشت بیشتر یک دل نوشته است که تقدیم می شود به فیلمی عاشقانه . معیارهای نقد تعمدا چندان رعایت نشده اند.) انتهای پیام/

حمید سلیمی