پدرام درخشانی،آهنگساز و نوازنده سنتور در گفت و گو با خبرنگار موسیقی هنرآنلاین اظهار کرد: پایه و اساس آهنگسازی در موسیقی ایرانی یا همان تصنیف سازی، بر قالب شعری غزل استوار است. گاهی غزلی انتخاب شده و بر روی آن آهنگسازی انجام می‌شود یا اینکه ابتدا آهنگ ساخته و سپس برایش شعری بر می‌گزینند.

وی ادامه داد: غزل‌های کلاسیک ادبیات ایران وزن و ریتم مخصوص خود را دارند؛ به همین دلیل آهنگسازی بر روی این آثار ساده تر و گوش نواز تر است و شنونده موسیقی ایرانی با چنین آثاری ارتباط بهتری برقرار می‌کند.

درخشانی با اشاره به ویژگی‌های شعر نو و استفاده از این قالب شعری در موسیقی ایرانی گفت: در شعر نو قافیه، ردیف و وزن آنگونه که در شعر کلاسیک به کاربرده شده اند وجود ندارد و همین مسئله کار را برای آهنگسازی بر روی این اشعار دشوار می‌کند.

وی افزود: برای آهنگسازی بر روی شعر نو نمی‌توان روند مرسوم در آهنگسازی موسیقی ایرانی را به کار برد و باید با تفکر و خلاقیت ویژه ای عمل کرد. شنونده‌های غیر حرفه ای موسیقی ایرانی نمی‌توانند با حاصل چنین آثاری به دلیل پیچیدگی‌های موجود ارتباط خوبی برقرار کنند.

آهنگساز گروه موسیقی "رومی" درباره امکان آهنگسازی بر روی شعرهای نو تصریح کرد: بر روی هر شعری می‌توان آهنگسازی کرد اما باید دید حاصل اثر چه چیزی را به دنبال دارد، آیا زیبایی لازم را برای شنیدن خواهد داشت. یک قطعه موسیقی حتی اگر از نظر آهنگسازی بسیار پیچیده باشد، باز هم باید زیبایی لازم را برای جذب مخاطب داشته باشد.

وی در ادامه به قالب شعری سپید اشاره کرد و گفت: در شعر سپید مفهوم بسیار مهمتر از ریتم است و شاعرهای این سبک در پی منتقل کردن مفاهیم مورد نظر خود بوده و کمترین توجه را به ریتم شعر دارند. حال آنکه در غزل و دیگر قالب‌های شعر کلاسیک اینگونه نیست.

درخشانی ادامه داد: در قالب‌های شعری کلاسیک ریتم ظاهری شعر جایگاه بسیار مهمی‌دارد؛ به گونه ای که اگر یک غزل از مولانا را برای کسی که فارسی نمی‌داند بخوانید ممکن است با ریتم و وزن شعر ارتباط خوبی برقرار کند و این در وضعیتی است که او فارسی هم نمی‌داند.

وی در پایان گفت: از نظر من موسیقی در ریتم و حرکت معنی می‌شود و چیزی که ریتم و حرکت نداشته باشد از نظر من موسیقی نیست. من تلاش کرده ام که همواره بر روی شعرهایی آهنگسازی کنم که ریتم را در خود داشته باشند.

انتهای پیام / 42