سرویس تجسمی هنرآنلاین : گالری ویستا از ۵ دی ماه میزبانی نمایش ۴ دهه طراحیهای مهدی حسینی، به کیوریتوری بهنام کامرانی شده است، نمایشگاهی با عنوان: هوای دستهای تو خطی ست... مروری بر طراحیهای مهدی حسینی.
نحوهٔ ارائه آثار در گالری ویستا
گالری ویستا با فضای گرم ارائهای موفق در نمایش آثار حسینی داشت و اگر بخواهیم مختصات مکانی فضای درونی نمایشگاه را توصیف کنیم، گالری ویستا شامل سه بخش متصل به هم است که در اینجا با سالنهای یک، دو، و سه از آنها یاد میکنیم.
به محض ورود از در و ورودی نمایشگاه سالن شمارهٔ یک بود که میزبان هفت اثر از طراحیهای حسینی بود. دیوار چپ از سمت در به رنگی نزدیک به سیانا درآمده بود. رنگی بسیار گرم و جذاب که گویی طراحیها را در آغوش گرفته بود و در ادامه دیوار کناری بود که با رنگ خاکستری بسیار روشن از همان رنگ پوشیده شده بود. رنگهای دیوار در هم راستایی با رنگهای به کاررفته در طراحیها و نحوهٔ چیدمان آثار همگی بر این نکته تأکید داشتند که شما در یک گالری معاصر، البته به معنای خاص قدم میزنید.
این فضای رنگی در سالن ۲ هم تکرار میشد که تعداد بیست و هشت اثر از طراحیهای حسینی را در خود داشت و سالن بسیار کوچکی که در انتهای راست سالن دوم از سمت ورودی قرار داشت هم هشت اثر را در خود جای داده بود که ما در اینجا با سالن شماره سه از آن یاد میکنیم. در مجموع نمایشگاه چهل و سه تابلوی طراحی با سایزهایی بین A۴ تا ۵۰*۷۰ از مهدی حسینی را برای نمایش میزبانی میکرد، تمامی آثار با چهارچوبی، چوبی و در قابی شیشهای همراه با پارسپارتوهایی به رنگهای متناسب با طراحی ارائه شده بودند و فضای کلی سالنها (رنگ، نور و چیدمان)، فضایی مناسب برای ارائه آثار را فراهم کرده بود.
طراحیها در چهار دسته، آثاری از چهار دهه، دههٔ پنجاه (پیش از انقلاب) دههٔ شصت (جنگ)، دههٔ هفتاد (دگرگونیها) دههٔ هشتاد (رنگینها) و نیز طراهیهایی که الهام گرفته از قلمکاریهای اصفهان بود، طبقه بندی شده بودند. در روز افتتاحیهٔ نمایشگاه با استقبال بسیاری از هنرمندان حوزهٔ تجسمی روبه رو شد که این خود نمایانگر اشتیاق مخاطبان برای دیدن آثار مهدی حسینی و تبلیغات مناسب و شایسته گالری میزبان از این آثار بود. در این نمایشگاه کتاب آثار مهدی حسینی در ۱۲۰ صفحه نیز رونمایی شد.
تحلیلی کلی از طراحیهای مهدی حسینی
در بخش دوم این گزارش با پرهیز از گزارش و تحلیل جداگانه از هر دهه به گزارش و تحلیلی کلی از آثار مهدی حسینی میپردازیم.
طراحیهای مهدی حسینی گویی همگی در پلاستی سیته قدم بر میدارند. ایماژهایی که در حال تحول هستند از آرکتیپها به نوع بشر، از بشر به مانکینوها و بالعکس. ولی باز هم این هجرت گرایی طراحیهای حسینی را ارضاء نمیکند و با صداقت و اصالتی که اعتبار یک بیان هنری است، درحضور یک مانیرای شفاف، این خود ایماژها هستند که در بستر طراحیها شروع به تجزیهٔ خود میکنند و هم راستا با ایدهٔ اصلی سادهتر و سادهتر میشوند. تا به اینجا که تمامی اجزای یک فیگور تجزیه شده، اما دوباره مشغول به خودچینی از نوعی دیگر میکنند و این بیان فرمی جدید در محفل تلاشی ثمر بخشتر برای ارتباط نزدیکتر با مخاطبش قرار میگیرد.
گویی طراحیهای حسینی در یک بستر نرم و روان آفریده میشوند و او در تمام مراحل طراحی در دام هایپرکاتکسیس گرفتار نمیشود. در بیانی روانتر میتوان گفت؛ طراحیهای حسینی از دل بر میآید که بر دل مینشیند.
حسینی برای انتقال بیواسطهٔ پیامش در طراحیها از مخاطب دعوت میکند که پیشینهٔ عاطفی و تاریخی خود را در بستر ذهنش با طراحیهایش در آمیزد و حاصل این آمیزش همانا دستیابی به فرمول تئوری آشفتگی است. حسینی بسیار ساده به مخاطبانش گوشزد میکند که در هر مختصات مکانی و زمانی، اگر دچار آشفتگی شدید ارجاع کنید به آغاز و صراحتاً بیان میکند که دوباره از ابتدا شروع کن تا در دام آشفتگی گرفتار نشوی.
طراحیهایی که در آنها زن و گیاه به کرات دیده میشود، اما نباید دچار زود باوری شویم چرا که زن در طراحیهای حسینی، نمیتواند فقط از یک جنس نمایندگی کند یا نمایانگر نمادی باشد. شاید زن فراتر از نماد و جنسیت به یک نگاره اشاره میکند، گویی نگارهٔ زن طراحیهای حسینی هم نقش با نگارهٔ مرد بترووین است، نگارهای کاملاً ایرانی که از سفرهایش روایتی کامل را برای مخاطبانش بازگو میکنند از لحظهٔ آغازین سفر، از روزهای هجرت و از بازگشت به خانه. توصیف، توضیح و بیان از زن طراحیهای حسینی همواره ناقص است چرا که خود این نگاره است که بیانی ساده و کامل را به بیننده ارائه میدهد.
گیاهان پیچیده و روندهای که در طراحیهای حسینی جا خوش کردهاند، به سان یک حلال قوی بخشهایی از فیگورهای او را در بستر خودشان حل میکنند و به طرزی ظریف با بهره جویی از حس کنجکاوی مخاطب، او را به لایههای پنهانی طراحی فرا میخواند. گیاهانی که نقشی فراتر از موجودات نباتی یا متعادل کننده زیستگاه آدمی و یا حتی تزئینی بر عهده میگیرند و در تلاشی مستمر هستند برای معرفی و شناساندن نگارهٔ زن. در بخش دیگری از این طراحیها این اشیاء هستند که در نقش دوم ظاهر میشوند و در تلاشند تا از لایههای زیرین طراحیها کم کم و آهسته به سطح برسند، بعضیهایشان موفق میشوند که کاملاً به سطح برسند و دستهای هم هنوز در لایههای متفاوت معلقند.
در مجموع میتوان گفت طراحیهای حسینی گرچه اجرایی ساده دارند اما هر طرحی خود شامل لایههای بسیاری است که برای درک آن نیاز است که لایهها را تک تک ورق زد و بر روی هر لایه تأمل کرد و اندیشید تا در نهایت از جمع بندی همهٔ لایهها به پیام نهایی که در سطح رخ مینماید رسید. و این دستان فیگورهای طراحیهای حسینی هستند که دراز شدهاند تا از مخاطبشان دعوت کنند تا با هم سفری داشته باشند به لایههای درونی و ادارمان میکنند به فعل اندیشیدگی.
در انتها قابل ذکر است که نمایشگاهای پژوهشیای از این دست قدمی است شایسته، چرا که باعث ارتقاء سطح دانش در بستر خاص خود میشود و شرایطی هموارتر را برای گرد آوری تاریخ هنر معاصر و جامع ایران در اختیار منتقدین و محققین و پژوهشگرانمان میگذارد.
انتهای پیام/
فاطمه بهمن سیاهمرد