محمد علی ودود، هنرمند مجسمه ساز که این روزها در خیابان ولیعصر مشغول ساخت مجسمه‌هایی از چوب است درباره گرایشش به این کار به خبرنگار تجسمی‌هنرآنلاین گفت: یک سال پدرم باغ مان را واگذار کرد و افرادی درخت‌های باغ را بریدند. درخت‌هایی که پا به پای هم بزرگ شدیم. پای درخت‌ها بازی کرده بودیم. اما به یک باره تمام درختان را بریدند. به دندانه‌های اره نگاه کردم که کمتر از 10 دقیقه همبازی 20 ساله ام را بر زمین انداخت. پرسیدم از تنه درختان چه استفاده ای می‌کنید که گفتند برای قاب، تخته، صندوق میوه و ... استفاده می‌کنیم. خیلی دلم گرفت. تصمیم گرفتم کاری کنم که این حجم 20 ساله برای همیشه به گونه ای باقی بماند که دیگر کسی نتواند آن را از بین ببرد یا برای مصارف دیگر از آن استفاده کند. پس با همان وسیله ای که درخت‌ها را به قتل رساند من به آنها زندگی دوباره دادم.

وی با اشاره به اینکه چوب تنها ماده زنده برای مجسمه سازی است اظهار کرد: چوب تنها ماده زنده برای مجسمه سازی است. ما معادن بسیاری از فلزات و سنگ داریم اما این‎ها در مجموعه جمادات وسیع است. چوب ساختار ارگانیک و زنده دارد. جالب اینجاست زنده ماندن چوبی که خصوصیات مکانیکی دارد تا زمانی که تغییر شیمیایی پیدا نکند زنده است. از طرفی به همان اندازه که ما به چوب شکل می‌دهیم چوب هم به ما شکل می‌دهد.

این هنرمند در این باره افزود: هنگامی‌که با چوب کار می‌شود در حقیقت با پدیده ای زنده کار می‌کنید و این قطعات زنده به شما می‌گوید که چطور باید با آن ارتباط برقرار کنید. مثل خطوط راه و بیراه چوب که به ما می‌گوید برو وقتی مهارت لازم را به دست آوردی بیا. اگر به چوب فشار بیاورید می‌شکند. چوب فوق العاده حساس است و در حقیقت شما را تربیت می‌کند. پس شما تصمیم گیرنده صرف نیستید باید مهارتتان را تقویت کنید.

ودود در بخش دیگری از سخنان خود درباره اهمیت نظارت بر فاکتورهای مختلف برای نصب مجسمه اظهار کرد: آنچه که مهم است و نادیده گرفته می‌شود این است که مجسمه با فضا ترکیب می‌شود. زمانی که می‌خواهیم مجسمه ای بسازیم فاکتورهایی را باید در نظر بگیریم. نور، میدان دید، ارتفاع مجسمه، ارتفاع ساختمان‌های اطراف مجسمه و...تمام اینها اجزایی است که صد در صد روی مجسمه و بالعکس تاثیر می‌گذارد. اگر غیر از این باشد انقطاعی ایجاد می‌شود که یا فضا مجسمه را آزار می‌دهد یا برعکس. بنابراین طرح و فضا باید با هم انس داشته باشند.

وی ادامه داد: دکتر محمد علی از میراث پژوهش فرهنگستان هنر که با شرایط سختی ورک شاپ‌ها برگزار کردند از من 25 مهرماه دعوت کردند که از یکم در این ورک شاپ شرکت کنم. پس فکر کردم با توجه به اینکه در 14 رشته چوب فعالیت می‌کنم چه کاری را به اینجا بیاورم که جذاب و سریع الوصول باشد و مخاطب بدون نیاز به تخصص بتواند با آن ارتباط برقرار کند و بتوان در معرض دیدشان قرار داد. به گمانم انسان در برابر هر پدیده ای که حجم داشته باشد مکث خود را دارد. از طرفی مردم زیاد روند ساخت مجسمه‌ها را از نزدیک ندیده اند به همین دلیل این ورک شاپ برایشان جالب است.

وی گفت: پس تصمیم گرفتم 7 پیکر با عنوان "همیشه درخت" که از 7 طرح تشکیل شده است را در مقابل دید عموم به نمایش بگذارم. عنوان این 7 طرح به ترتیب به این قرار است.تنه درخت، ریشه، رویش، پویش، تکامل که نماد درخت سرو است و با استفاده از شدت و ضعف فصول درخت سرو شماتیک را طراحی کرده ام.

ودود درباره هدف خود از این طرح گفت: ما می‌توانیم هر وسیله ای که به ظاهر مخرب است را با اندیشه نیک به حالت سازنده تبدیل کنیم. تنها کافیست نگاه مان را تغییر دهیم.

این هنرمند در پایان با اشاره به استقبال خوب مخاطبان گفت: خوشبختانه در این چند روز شاهد استقبال بسیار خوبی بوده ایم. مخاطبان 5 هزار و 500 کارت ویزیت گرفته اند. 400 نفر برای شرکت در دوره‌های آموزشی ثبت نام کرده اند. ما انسان‌ها محتاج خاطره‌ایم. در حالی که تنها می‌توانیم در یک بعد که بعد زمان حال است زندگی کنیم. هر چیزی که خاطره ایجاد کند دوست داشتنی است. خیلی‌ها شعر گفتند یا جملات قشنگ ایمیل کردند. خیلی‌ها که در بازگشت از محل کارشان هر روز از اینجا می‌گذرند مخاطب این کارگاه شده اند. هر روز دقایقی به اینجا می‌آیند و ساخت مجسمه را تماشا می‌کنند. درباره ساخت مجسمه‌ها سوال و اظهار نظر می‌کنند. حتی مواقعی پیشنهادات خوبی هم ارائه می‌کنند. این نشان می‌دهد که با ورک شاپ ارتباط برقرار کرده اند. مطمئنم تا 10 سال دیگر هر وقت از اینجا رد شوند می‌گویند یادش به خیر. حتی یکی از روزهایی که مشغول کار بودم متوجه شدم پسر بچه 3 ،4 ساله با صدای چکش می‌رقصد. او دیگر تا آخر عمر فراموش نمی‌کند که زمانی در کودکی اش در ورک شاپ مجسمه سازی رقصیده است. به طور کلی برگزاری ورک شاپ و برقراری این ارتباط باعث می‌شود که مردم به شهرشان بیشتر احساس تعلق کند

انتهای پیام/31/34.