به گزارش هنرآنلاین، به نقل از میراث فرهنگی استان آذربایجان غربی، هر چند روبان افتتاح موزه مردم شناسی آذربایجان غربی در آخرین سفر احمدی نژاد به ارومیه توسط رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور قیچی شد، ما گشایش عمومی آن در هفته های اخیر صورت گرفت.

از پله های سنگی ساختمان که بالا بروید، بعد از ورود از درهای چوبی بزرگ قدیمی بنا، با شناسنامه ساختمان شهربانی سابق روبرو خواهید شد.

روبروی شما یک در خروجی به سمت حیاط و سمت راست و چپ راه پله‌هایی به طبقه بالا قابل مشاهده است.

دو سالن سمت چپ و راست نیز که با صنایع دستی زیبای استان مزین شده، اتاق‌هایی نیز دارد که هر یک شامل چندین اثر مردم شناسی تاریخی است.

در سالن سمت راست، بعد از اتاق راهنمای موزه به اتاق‌های زندگی روزمره، کشاورزی و دامداری مردم استان برمی خورید.

در اتاق زندگی روزمره خانواده ای زیر کرسی نشسته‌اند و سماور قدیمی در کنار آن‌ها وجود دارد.

رادیوی قدیمی، گهواره و روروئک (وروره) چوبی، بانویی با لباس محلی که با نوع خاصی از آسیاب مشغول کار است، چپق‌هایی روی دیوار و... حکایت از زندگی روزمره ساده و بی آلایش مردمان این سرزمین دارند.

در ورودی اتاق فرهنگ دامپروی مجسمه مرد چوپانی با لباس مخصوص به نام "کپنک" به چشم می‌خورد که از موی بز و پشم گوسفند و برای حفاظت وی از سرما ساخته شده است.

در این اتاق انواع زنگوله های بزرگ و کوچک، ابزار شیردوشی، قیچی پشم زنی، انواع مشک آب، انواع زین، داغ نشان حیوانان، خمیرگیر و... با سلیقه و تدبیر خاصی چیده شده‌اند. همچنین یک در چوبی وجود دارد که برای جداسازی فضای نگهداری حیوانات از محوطه منزل به کار می‌رفته است.

اتاق کشاورزی هم شامل تابلوهای نقاشی آبرنگ از فرهنگ کشاورزی استان، مهرهای برداشت گندم (جدا کننده سهم ارباب از رعیت)، پیمانه های مخصوص، کرت وار، داس، سنگ صیقل داس، جنجر، کوتان، هولاقوشدی(انواع گاو آهن) و... است.

در دیوارهای این سالن نیز بازی‌های محلی استان نظیر 12 دوز، داما، جورابین، بش داش و ... به زیبایی به تصویر کشیده شده است.

در سالن سمت چپ شاید جذاب‌ترین اتاق مربوط به فرهنگ پوشاک مردم این سرزمین خونگرم است. لباس زنان و مردان آذربایجان و ایلات استان نظیر قره پاپاق، شاهسون، هرکی، شکاک و... در کنار پیکره های عاشیق های پیشکسوت چشم بیننده را نوازش می‌دهند.

در اتاق‌های دیگر آلات موسیقی، دوربین‌های عکاسی و آپارات قدیمی، ابزارآلات پشم ریسی و پنبه زنی، انواع ادعیه و عروسک چومچه گلین، آثار قلاب دوزی و ماهوت بافی چیده شده‌اند.

همچنین در پاگرد طبقه دوم این موزه دو سرباز یکی با لباس سربازان هخامنشی و دیگری با لباس امروز نیروی انتظامی ایستاده‌اند. این طبقه نیز دو سالن دارد که هر اتاق شامل چندین شیء تاریخی در حوزه مردم شناسی است.

اتاق مربوط به ساعت‌های قدیمی از دهه 1970 میلادی بزرگ‌ترین این اتاق‌هاست که ساعت مربوط به مسجد سردار ارومیه با تاریخ ساخت 1913 در میان آن قرار دارد.

اتاق وسایل توزین شامل وزنه های کیل وانکه (واحد شمارش وزن قبل از کیلو)، ترازوهای شاهین دار، انواع چرتکه، سنگ‌های توزین زعفران و سنگ‌های قیمتی، ترازوهای کفه ای و... زینت گر این اتاق هستند.

پیه سوزها، فانوس‌ها و چراغ‌های نفت سوز دو و 3 فیتیله نیز اتاق روشنایی را شامل می‌شوند.

در یکی دیگر از این اتاق‌ها زیورآلات قدیمی به چشم می‌خورد؛ در دیگری اسناد تاریخی و در آن یکی انواع سلاح‌های سرد و گرم قدیمی...یک پژوهشگر مردم شناس درباره پیدایش موزه های مردم شناسی از اواخر قرن 19 می‌گوید: این موزه‌ها در اهمیت حفظ هویت سرزمین و هویت بوجود آمدند و یکی از مهم‌ترین موزه های حال حاضر جهان هستند که همراه با زندگی روزمره و جاری بشر پیش می‌روند و ردپای فرهنگ و سلسله تداوم فرهنگی در موزه های مردم شناسی به چشم می‌خورد.

حسن سپهرفر با بیان اینکه شیء مردم شناسی به عنوان نمود فرهنگی دارای چهره خاص خود است، ادامه می‌دهد: مردم شناسی انسان را از 3 بعد "انسان و محیط زیست"، "انسان و انسان" و "اندیشه انسانی" مورد کنکاش قرار می‌دهد که خود این موارد نیز از مولفه های شکل گیری فرهنگ هستند.

وی با بیان اینکه نخستین مولفه جداکننده شیء مردم شناسی از سایر اشیا تعلق آن به فرهنگ و جامعه است، اضافه می‌کند: سنتی بودن و عمومیت داشتن در جامعه معیارهای دیگر برای تفکیک این اشیا هستند.

اما مهم‌ترین مشخصه آن صیقل خوردگی در جریان کار و زندگی مردم است.

انتهای پیام/38