سرویس بین الملل // حسین سینجلی

روند استفاده از محبوبیت هنرمندان برای افزایش مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا از زمان فرانک‌ سیناترا که به نفع جان اف.‌کندی و رونالد ریگان تبلیغ می‌کرد و سامی دیویس که بازار تبلیغاتی ریچارد نیکسون را داغ می‌کرد تا امروز که کلینت ایستوود از رامنی جمهوریخواه و جورج کلونی از اوبامای دموکرات حمایت می‌کند، وجود داشته و بخاطر ویژگی‌های جذاب این قشر، در آینده نیز ادامه خواهد داشت.

در این بازار داغ تبلیغات، کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا میلیاردها دلار هزینه و از هر ابزاری استفاده می کنند برای دو هدف؛ اول جلب نظر رای دهندگان و دوم تخریب چهره رقیب. در این روزهای سرنوشت‌ساز هر یک از این دو نامزد در چارچوب تبلیغات انتخاباتی خود و برای جذب آراء بیشتر از هیچ اظهارنظری دریغ نکرده و استفاده از خوانندگان و گروه‌های مشهور و پرطرفدار موسیقی هم برای جلب نظر رای‌دهندگان آمریکایی از روش‌های مرسوم در انتخابات ریاست جمهوری در ایالات متحده است.

بر این اساس جذب ستارگان هالیوودی و گروه‌های پرطرفدار موسیقی و خوانندگان مشهور برای کمپین‌های حزب جمهوری‌خواه و حزب دموکرات از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و هر دو کمپین حداکثر تلاش خود را می‌کنند تا از این افراد برای تهییج هواداران و تبلیغ کاندیدای مورد نظرشان استفاده کنند.

این فرآیند آنقدر برای این دو حزب اهمیت دارد که حتی خود نامزدها هم در مراسم‌های متعدد عمومی در سفرهای‌ تبلیغاتی خود روی سن رفته و برای هوادارانشان ترانه هم می‌خوانند. (هر چند ظاهرا امسال "باراک اوباما" به درخواست همسرش "میشله اوباما" قرار است دیگر برای هواداران خود ترانه‌ای اجرا نکند و استعداد خوانندگی‌اش را فقط در خانه و برای همسر و فرزندانش بگذارد.)

اما از آن طرف بسیاری از گروه‌های موسیقی و خوانندگان آمریکایی هم که شاهد ولخرجی‌های بی‌حد و اندازه این دو حزب هستند، با اظهارنظرهای بعضا جنجالی خود عیله یکی از این دو حزب از این فضا حداکثر استفاده را به نفع خود می‌کنند.

تشبیه کمپین جمهویخواهان به "سوئیج وحشت"

گروه موسیقی "سیلورسان پیک‌آپس" از اولین گروه‌های موسیقی بود که امسال جبهه خود را مشخص کرد و در بیانیه‌ای جنجالی از "میت رامنی" نامزد جمهوریخواهان برای انتخابات آذرماه ایالات متحده خواست تا از آهنگ‌های این گروه در برنامه‌های تبلیغاتی کمپین انتخاباتی‌اش استفاده نکند.

اعتراض این گروه به پخش یکی از ترانه‌های این گروه آلترنتیو راک با عنوان "سوئیچ وحشت" (PanicSwitch) بود. در عین حال "سیلورسان پیک‌آپس" استفاده از این آهنگ را کاملا کنایی تفسیر می‌کند و می‌گوید این آهنگ به شکلی توصیف کل کمپین "میت رامنی" هم هست.

این گروه در بیانیه خود نوشت: ما از آدم‌هایی که پشت سر ما و بدون اجازه ما از موسیقی‌مان استفاده می‌کنند خوشمان نمی‌آید و از کمپین انتخاباتی "میت رامنی" هم خوشمان نمی‌آید.

"برایان اوبرت"، خواننده گروه "سیلورسان پیک‌آپس" هم در یک گفتگوی خبری گفت: ما آدم‌های آرام و بی‌آزاری هستیم، ما گاز نمی‌گیریم، البته مگر اینکه کسی که نزدیک‌مان می‌شود "میت رامنی" باشد.

البته در پاسخ به این بیانیه یکی از سخنگویان کمپین انتخاباتی "میت رامنی" پخش این ترانه را غیرعمد و پیش از حضور "رامنی" در محل برگزاری مراسم عنوان کرد، ولی با این حال اعلام کرده که کمپین "میت رامنی" دیگر از ترانه این گروه استفاده نخواهد‌ کرد.

در همین راستا، سال گذشته هم "کنعان" آهنگسازی که موسیقی رسمی مسابقات جام جهانی آفریقا جنوبی را ساخته‌ بود، استفاده بدون اجازه از یکی از آهنگ‌هایش به نام "Wavin' Flags" را توسط کمپین "میت رامنی" محکوم کرده‌ بود و گفته ‌بود حتی اگر از او اجازه گرفته ‌می‌شد هم اجازه نمی‌داد، چراکه حاضر نیست از کمپین "رامنی" دفاع کند.

"اوباما" از آمریکا متنفر است

"هنک ویلیامز"، خواننده کانتری که به فعالیت علیه "اوباما" معروف است در جدیدترین اظهارنظرش در ایالت آیوا در یک فستیوال موسیقی، "اوباما" را مسلمانی خواند که از آمریکا متنفر است و می‌خواهد ایالات متحده را نابود کند.

او در ابتدای کنسرتش پشت میکروفن قرار گرفت و گفت: ما رییس‌جمهوری مسلمانی داریم که از کشاورزی متنفر است، از ارتش متنفر است، از ایالات متحده متنفر است و ما هم از او متنفریم.

تشبیه جمهوریخواهان به "ماشین خشم"

"پل رایان" هم که به تازگی بعنوان نامزد معاون اول "میت رامنی" برای انتخابات ریاست جمهوری انتخاب شده، چند وقت پیش اعلام کرده بود که گروه موسیقی مورد علاقه‌اش "خشم علیه ماشین" (Rage Against the Machine) است. اما "رایان" پیش‌بینی نمی‌کرد که "تام مورلو" یکی از اعضای گروه چند روز بعد در وب‌سایت یکی از نشریه‌های معروف آمریکایی یادداشتی بنویسد و نه تنها از "پل رایان" و "میت رامنی" اظهار برائت کند، بلکه بنویسد: "پل رایان" نمودی از ماشینی‌ است که ما نسبت به آن خشمگین هستیم.

این نوازنده گیتار برنده جایزه گرمی در یادداشت خود می‌نویسد: "پل رایان" خشم زیادی را در خود نهفته دارد. خشم علیه زنان، خشم علیه مهاجران، خشم علیه کارگران، خشم علیه هم‌جنس‌خواهان، خشم علیه محیط زیست، خشم علیه کارگران و خشم علیه فقرا.

دموکرات‌ها حوادث را صحنه‌سازی می‌کنند

اما موضع‌گیری جنجالی بعدی که حتی باعث واکنش بازماندگان قربانیان جنایت تیراندازی در ایالت کلورادو هم شد، موضع‌گیری "دیو ماستین"، گیتاریست و خواننده ترش‌متال در سنگاپور بود. او در میانه کنسرت خود میکروفن را از دست مجری مراسم گرفت و شروع به سخنرانی سیاسی بر علیه "اوباما" کرد.

او در اظهاراتش گفت: در کشور من، "باراک اوباما" می‌خواهد قانونی وضع کند که حمل اسلحه برای مردم قدغن شود، او برای این کار چندین کشتار را روی صحنه برده و برنامه‌ریزی کرده ‌است. چه در "آرورا" کلورادو با همه افرادی که در آنجا کشته ‌شدند و چه انسان‌های زیبایی که در معبد سیک‌ها کشته‌ شدند.

اظهارات این خواننده در مورد ساختگی بودن جنایات اخیر تیراندازی در معبد سیک‌ها و صف سینما در کلورادو باعث خشم خانواده‌های کشته‌ شدگان شد.

"ماستین" تاکنون چندین بار از نفرتش در مورد "باراک اوباما" صحبت کرده‌ است. او گفته که مطمئن است در برابر "اوباما" به هر جمهوریخواهی که نامزد شود، رای خواهد داد.

مخلص کلام : با توجه به خصوصی بودن اکثر رسانه‌های گروهی در ایالات متحده و هزینه‌های سرسام‌آور تبلیغات، از بین دو کاندیدای ریاست جمهوری، نامزدی می‌تواند در مبارزات انتخاباتی به پیروز دست یابد که از پشتوانه مالی تقریبا نامحدودی برخوردار باشد و حامیانش بتوانند میلیون‌ها دلار در این راه هزینه کنند.

اما اگر چه در آمریکا پول شرط لازم برای پیروزی در هر انتخاباتی است، لیکن ضرورتا شرط کافی به شمار نمی‌آید، چراکه بارها دیده شده که مردم در همه دنیا در شرایط خاص و بطور ناگهانی تصمیماتی گرفتند که هیچ‌وقت و هیچ‌کس نه احتمال آن را می‌داد و نه قادر بود آن را پیش‌بینی کند.

انتهای پیام/