سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: زادروز محمد عطار کدکنی نیشابوری را در سال 540 هجری قمری می‌دانند... در کدکن تربت حیدریه...

عطار در دوره حکومت شاه سلطان محمد خوارزم‌شاه می‌زیست و از عارفان و شاعران بلند آوازه پایان سده ششم و آغاز سده هفتم شعر و ادب فارسی محسوب می‌شود.

نام او "محمد"، لقبش "فریدالدین" و کنیه‌اش "ابوحامد" بود و در شعرهایش بیشتر عطار و گاهی نیز فرید تخلص کرده‌است. نام پدر عطّار ابراهیم کدکنی (با کنیه ابوبکر) و نام مادرش رابعه بود.

گفته می‌شود او داروسازی و عرفان را از شیخ مجدالدّین بغدادی فرا گرفته ‌بود و به کار عطّاری و درمان بیماران می‌پرداخت. زندگی عطار در شمار زندگی ادیبانی به حساب می‌آید که در هاله‌ای از افسانه پیچ و تاب خورده است. درباره به پشت پا زدن عطّار به اموال دنیوی و راه زهد، گوشه‌گیری و تقوا را پیش گرفتن او داستان‌های زیادی گفته شده‌است. مشهورترین این داستان‌ها، آن‌ست که عطار در محل کسب خود مشغول به کار بود که درویشی از آنجا گذر کرد. درویش درخواست خود را با عطار در میان گذاشت، اما عطار همچنان به کار خود می‌پرداخت و درویش را نادیده گرفت. دل درویش از این رویداد چرکین شد و به عطار گفت: تو که تا این حد به زندگی دنیوی وابسته‌ای، چگونه می‌خواهی روزی جان بدهی؟ عطار به درویش گفت: مگر تو چگونه جان خواهی داد؟ درویش در همان حال کاسه چوبین خود را زیر سر نهاد و جان به جان آفرین تسلیم کرد... اما ماجرای مرگ عطار نیز از غم‌انگیزترین رخدادهای روزگار است ... نوشته شده پس از تسلط چنگیز خان مغول بر بلاد خراسان شیخ عطار نیز به دست لشکر مغول اسیر گشت.

گویند مغولی می‌خواست او را بکشد، شخصی گفت: این پیر را مکش که به خون‌بهای او هزار درم بدهم. عطار گفت: مفروش که بهتر از این مرا خواهند خرید. پس از ساعتی شخص دیگری گفت: این پیر را مکش که به خون‌بهای او یک کیسه کاه ترا خواهم داد. شیخ فرمود: بفروش که بیش از این نمی‌ارزم. مغول از گفته او خشمناک شد و او را از پای در آورد.

شیخ محمود شبستری درباره این شاعر نامی سروده است:

مرا از شاعری خود عار ناید که تا صد قرن چون عطار ناید

همشهری معاصر عطار، محمدرضا شفیعی کدکنی آثاری که به یقین از آن او می‌داند را این طور فهرست می‌کند: اسرارنامه، الهی نامه، منطق الطیر، مصیبت نامه، مختارنامه، تذکرةالاولیا و دیوان اشعار.

انتهای پیام/